Szlak na Babią Górę przez Perć Akademików z Zawoi Markowej

To jeden z najbardziej zróżnicowanych wariantów wejścia na Babią Górę od strony Zawoi. Początek długo prowadzi w osłoniętym lesie, ale wyżej charakter wycieczki zmienia się całkowicie. Perć Akademików wyprowadza na strome, skaliste północne zbocze masywu, a po osiągnięciu Diablaka powrót wiedzie już otwartym grzbietem przez Kościółki i Przełęcz Brona. Dzięki temu na jednej pętli pojawiają się zarówno spokojniejsze leśne odcinki, jak i najbardziej charakterystyczny techniczny fragment znakowanych szlaków Babiej Góry.

Wędrówka rozpoczyna się w Zawoi Markowej, na końcu asfaltowej drogi, gdzie znajduje się wejście na teren Babiogórskiego Parku Narodowego. Stąd prowadzą zielone znaki w stronę Markowych Szczawin. Początkowo szlak biegnie szeroką drogą leśną i stopniowo nabiera wysokości. Zabudowania szybko zostają za plecami, a dalsza część prowadzi już głównie przez zwarty las północnego stoku Babiej Góry.

Wyżej podejście staje się wyraźniejsze. Zielony szlak opuszcza spokojniejszy fragment doliny i prowadzi coraz bardziej zdecydowanie pod górę. To nadal typowo leśne przejście, bez skalnych trudności i otwartych grzbietów. Dopiero w końcowej części teren zaczyna się nieco wypłaszczać, pojawia się Kolista Polana, a chwilę później szlak wychodzi na Markowe Szczawiny.

Schronisko PTTK na Markowych Szczawinach jest ważnym punktem całej pętli i miejscem, w którym zaczyna się zupełnie inny etap wycieczki. Od schroniska żółte znaki prowadzą razem z niebieskim szlakiem Górnym Płajem. Ten fragment jest jeszcze spokojny i niemal poziomy. Dopiero przy Skręcie Ratowników żółty szlak odbija w stronę Diablaka i rozpoczyna się właściwa Perć Akademików.

Początkowo ścieżka podchodzi przez las w rejonie potoku Szumiąca Woda. Wraz z nabieraniem wysokości drzewa stają się rzadsze, a teren coraz bardziej stromy i kamienisty. Po wyjściu ponad zwarty las otwiera się pierwsza szersza panorama na północ. Dobrze widać stąd Pasmo Jałowieckie, a dalej grzbiety Beskidu Małego. Jednocześnie coraz wyraźniej widać skalną część północnego stoku, przez którą prowadzi dalszy odcinek szlaku.

Perć Akademików prowadzi następnie przez piarżyste i skaliste partie zbocza. Ścieżka jest wąska, miejscami bardzo stroma, a na trudniejszych progach pojawiają się łańcuchy i metalowe klamry. Najbardziej charakterystycznym miejscem jest Czarny Dziób, gdzie szlak pokonuje skalny próg przy pomocy zamontowanych ubezpieczeń. To fragment, na którym wędrówka przestaje przypominać zwykłe beskidzkie podejście – potrzebne są również ręce, a kolejne stopnie prowadzą bezpośrednio przez skałę. Perć Akademików jest szlakiem jednokierunkowym i przechodzi się nią wyłącznie w stronę szczytu.

Powyżej najtrudniejszych miejsc teren stopniowo się otwiera. Skalnych progów jest mniej, za to pojawia się coraz więcej rumoszu, niskiej roślinności i otwartej przestrzeni. Ostatnia część podejścia prowadzi już po kamienistym stoku na szeroką kopułę szczytową Babiej Góry.

Diablak daje pełną zmianę perspektywy. Przy dobrej widoczności na południowym wschodzie rozciąga się panorama Tatr, niżej widać Orawę, na zachodzie masyw Pilska, Lipowskiej i Romanki, a dalej grzbiety Beskidu Śląskiego. Po północnej stronie dobrze zaznaczają się Zawoja, Pasmo Jałowieckie i Beskid Mały, natomiast na wschodzie ciągnie się Pasmo Policy.

Ze szczytu trasa nie wraca Percią Akademików. Czerwony szlak prowadzi na zachód, początkowo przez rozległe rumowisko skalne tworzące kopułę Diablaka. Dalej ścieżka obniża się Pośrednim Grzbietem i przechodzi przez płytkie obniżenie Przełęczy Lodowej. W tej części wędrówki dobrze widać, jak szybko zmienia się zachodnia strona masywu – surowa, kamienista kopuła szczytowa ustępuje stopniowo grzbietowi porośniętemu coraz większymi płatami kosodrzewiny.

Kolejnym charakterystycznym punktem są Kościółki. Grzbiet jest tutaj skalisty i bardziej urwisty od strony północnej, a ścieżka prowadzi tuż przy jego górnej części. Za Kościółkami zejście staje się wyraźniejsze. Kamienista trasa schodzi między kosodrzewiną, niżej pojawiają się pierwsze drzewa i w końcu szlak osiąga szerokie siodło Przełęczy Brona.

Na przełęczy czerwony szlak opuszcza główny grzbiet i skręca w stronę Markowych Szczawin. Początkowo schodzi stromo po kamiennych stopniach, później nachylenie stopniowo maleje i trasa ponownie zanurza się w świerkowym lesie. W ten sposób wraca do schroniska, zamykając górną część pętli.

Od Markowych Szczawin pozostaje powrót do Zawoi Markowej tym samym zielonym szlakiem, którym prowadziło podejście. Nie pojawiają się już nowe punkty terenowe wymagające osobnego opisu – po zejściu ze stromszej części szlak wraca na szeroką leśną drogę i sprowadza bezpośrednio do miejsca rozpoczęcia wycieczki.