Szlak na Babią Górę z Zawoi Markowej

To wejście pokazuje północną stronę Babiej Góry w bardzo czytelnej zmianie krajobrazu. Początek długo pozostaje w lesie i nie opiera się na widokach, ale wyżej charakter wędrówki wyraźnie się zmienia. Za Markowymi Szczawinami las stopniowo ustępuje kosodrzewinie, a od Przełęczy Brona szlak prowadzi już coraz bardziej otwartym i kamienistym grzbietem w stronę Diablaka.

Wycieczka rozpoczyna się w Zawoi Markowej, na końcu asfaltowej drogi. Znajdują się tutaj parking, pętla komunikacji publicznej, tablice informacyjne oraz wejście na teren Babiogórskiego Parku Narodowego. Zielone znaki prowadzą w stronę Markowych Szczawin. Początek wiedzie szeroką leśną drogą przez Pośredni Bór, w górę doliny Marków Potoku. Pierwszy fragment jest spokojniejszy i dopiero dalej podejście zaczyna wyraźnie nabierać wysokości.

Po łagodniejszym początku szlak dochodzi pod Suchy Groń i tu jego charakter się zmienia. Podejście staje się wyraźnie bardziej strome, a zielone znaki wyprowadzają na grzbiet, którym droga przez dłuższy czas konsekwentnie pnie się przez las. Nie ma tu otwartych panoram, więc uwagę zwraca przede wszystkim zmiana nachylenia i bardziej górski charakter ścieżki. Wyżej pojawia się Kolista Polana. Do zielonego szlaku dołączają tam czarne znaki, a od tego miejsca do Markowych Szczawin pozostaje już krótki fragment.

Przy schronisku zmieniamy kolor szlaku na czerwony i ruszamy w stronę Przełęczy Brona. Początek tego etapu od razu jest mocniejszy niż dojście do Markowych Szczawin. Trasa wspina się stromymi schodami i ścieżką przez górną część lasu. Wraz z nabieraniem wysokości zwarty drzewostan zaczyna ustępować kosodrzewinie, a teren stopniowo się otwiera. Właśnie tutaj pojawia się pierwsza szeroka panorama na dolinę Zawoi, Pasmo Policy oraz okolice Jałowca i Magurki.

Przełęcz Brona jest wyraźnym punktem zmiany kierunku. Z siodła dobrze widać dalszą część masywu – po jednej stronie wznosi się Mała Babia Góra, po drugiej Diablak. Czerwony szlak kieruje się w stronę głównego wierzchołka i od tej chwili wycieczka ma już zdecydowanie grzbietowy charakter.

Za Przełęczą zaczyna się jeden z najbardziej charakterystycznych fragmentów całej trasy. Szlak wspina się przez Kościółki i Pośredni Grzbiet. Kosodrzewina stopniowo staje się niższa, podłoże jest coraz bardziej kamieniste, a ścieżka prowadzi miejscami przez skalne rumowiska. Nie ma tu trudności charakterystycznych dla Perci Akademików – ten wariant pozostaje zwykłym znakowanym szlakiem pieszym – ale teren jest zdecydowanie bardziej surowy niż na leśnym podejściu z Markowej.

Końcowe podejście prowadzi już otwartą częścią masywu. Diablak nie pojawia się nagle po wyjściu z lasu – ostatni fragment pozwala wcześniej zobaczyć kopułę szczytową i stopniowo się do niej zbliżać. Przy dobrej widoczności panorama ze szczytu obejmuje m.in. Tatry, Gorce, Kotlinę Orawsko-Nowotarską oraz pasma Beskidu Żywieckiego, Śląskiego i Małego.

Powrót prowadzi dokładnie tym samym wariantem. Otwarty i kamienisty odcinek grzbietu kończy się ponownie na Przełęczy Brona, niżej czerwony szlak wraca do lasu i prowadzi do Markowych Szczawin. Stamtąd pozostaje zejście zielonym szlakiem do Zawoi Markowej, po trasie poznanej podczas podejścia.