Szlak na Babią Górę przez Perć Akademików z Przełęczy Krowiarki

Ten wariant wejścia na Babią Górę mocno zmienia charakter w trakcie wędrówki. Początek długo prowadzi spokojnym, leśnym trawersem północnych stoków masywu. Dopiero później ścieżka skręca zdecydowanie pod górę, pojawiają się skały i sztuczne ułatwienia, a po osiągnięciu najwyższej części masywu dalsza droga prowadzi już otwartym grzbietem.

Z Przełęczy Krowiarki ruszamy niebieskim szlakiem w kierunku Markowych Szczawin. Zamiast od razu zdobywać wysokość czerwonym szlakiem w stronę Sokolicy, trasa wchodzi na Górny Płaj i zaczyna trawersować północne zbocza Babiej Góry.

Pierwszy etap niemal w całości prowadzi lasem. Górny Płaj ma tutaj szeroki, uporządkowany profil, a jego przebieg jest znacznie spokojniejszy niż późniejsze podejście na szczyt. Niebieski szlak długo utrzymuje podobny charakter, bez gwałtownego nabierania wysokości. Po drodze mija się między innymi rozejście w rejonie Mokrego Stawku, jednego z najbardziej rozpoznawalnych punktów tej części masywu.

Dalej nadal idziemy północnym stokiem aż do Skrętu Ratowników. To kluczowe miejsce dla dalszego przebiegu wycieczki. Właśnie tutaj od Górnego Płaju odchodzi żółty szlak Perci Akademików, jednak w tym wariancie na razie go pomijamy.

Niebieskie znaki prowadzą jeszcze dalej do Schroniska PTTK Markowe Szczawiny. To naturalny punkt przerwy przed zdecydowanie bardziej wymagającą częścią wędrówki. Po postoju trzeba wrócić tym samym krótkim odcinkiem do Skrętu Ratowników. Dopiero tutaj opuszczamy Górny Płaj i skręcamy na żółty szlak.

Zmiana charakteru trasy jest natychmiastowa. Spokojny leśny trawers zostaje za plecami, a ścieżka zaczyna szybko piąć się po północnym zboczu Babiej Góry. Perć Akademików jest wąska, stroma i miejscami wyraźnie skalista. Pojawiają się większe głazy, skalne stopnie i fragmenty, na których do przejścia trudniejszych miejsc służą łańcuchy oraz metalowe klamry.

To jedyny odcinek znakowanych szlaków w masywie Babiej Góry o takim charakterze. Perć Akademików jest również szlakiem jednokierunkowym – prowadzi wyłącznie pod górę. Najbardziej wymagające fragmenty skupiają się w górnej części podejścia, gdzie zwykła górska ścieżka ustępuje skalnym progom.

Wyżej teren stopniowo się otwiera. Las zostaje niżej, a ostatnia część podejścia prowadzi już w surowszym, kamienistym otoczeniu. Żółty szlak wyprowadza bezpośrednio w najwyższe partie Babiej Góry i kończy się na Diablaku.

Na szczycie zmiana krajobrazu jest pełna. Zamiast północnego stoku pojawia się szeroka, otwarta przestrzeń głównego grzbietu. Przy dobrej widoczności na południu wyraźnie rysują się Tatry. W innych kierunkach panorama obejmuje kolejne części Beskidów, między innymi Pasmo Jałowieckie, Mędralową, Beskid Mały oraz dalsze kulminacje Beskidu Śląskiego.

Z Diablaka rozpoczynamy zejście czerwonym szlakiem w stronę Przełęczy Krowiarki. Pierwsza część nadal prowadzi wysoko, otwartym i kamienistym grzbietem. Kolejnym wyraźnym punktem jest Gówniak, a następnie Kępa. Na tym odcinku krajobraz pozostaje zupełnie inny niż na początkowym Górnym Płaju – drzewa są daleko niżej, a przebieg szlaku można obserwować przed sobą na kolejnych fragmentach grani.

Za Kępą czerwony szlak prowadzi w stronę Sokolicy. To ostatni wyraźny punkt widokowy przed zejściem do Krowiarek. Z Sokolicy dobrze widać masyw Babiej Góry, dolinę Skawicy, Pasmo Policy oraz okolice Jałowca i Mędralowej.

Poniżej Sokolicy charakter trasy ponownie się zmienia. Otwarty grzbiet szybko ustępuje lasowi, a czerwony szlak zaczyna zdecydowanie schodzić w stronę Przełęczy Krowiarki. Ten fragment jest znacznie bardziej stromy od pierwszego, łagodnego odcinka wycieczki prowadzącego Górnym Płajem. Zejście kończy się dokładnie w miejscu rozpoczęcia wędrówki, domykając pętlę.