Szlak na Babią Górę przez Małą Babią Górę (Cyl)

Ta pętla pokazuje zachodnią część masywu Babiej Góry z kilku zupełnie różnych stron. Początek długo prowadzi w zaciszu lasu, później trasa wspina się granicznym grzbietem na Małą Babią Górę, a dopiero dalej otwiera się najbardziej surowa część wędrówki prowadząca przez Przełęcz Brona na Diablak. Powrót ma już inny charakter – po zejściu do Markowych Szczawin szlak ponownie chowa się w lesie i spokojniej sprowadza w stronę zabudowań Zawoi.

Wycieczka rozpoczyna się w Zawoi Czatoży. Początkowo trasa prowadzi żółtym szlakiem, który po krótkim odcinku łączy się z czarnymi znakami. Zabudowania szybko zostają z tyłu, a dalsza droga wchodzi w dolinę potoku Jałowiec. Przez dłuższy czas idzie się szeroką leśną drogą o niewielkim nachyleniu. Dopiero wyżej czarny szlak wyraźnie odchodzi od dna doliny i zaczyna mocniej wspinać się w stronę granicznego grzbietu.

Czarne znaki doprowadzają na Przełęcz Jałowiecką Północną. Od tego miejsca zmienia się układ trasy – dalsza wędrówka prowadzi już grzbietem granicznym. Szlak przechodzi przez Jałowcowy Garb i drugie obniżenie Przełęczy Jałowieckiej, a następnie dociera do Żywieckich Rozstajów. Cały ten fragment pozostaje jeszcze w większości zalesiony, dlatego na szerokie panoramy trzeba poczekać do wyższych partii masywu.

Na Żywieckich Rozstajach czerwony szlak odchodzi w stronę Markowych Szczawin, natomiast trasa na Małą Babią Górę pozostaje na granicznym szlaku zielonym. Tutaj podejście staje się wyraźnie bardziej konkretne. Ścieżka jest węższa niż wcześniej i przez dłuższy czas wspina się przez las bez większych wypłaszczeń. To jeden z fragmentów, na których najlepiej widać różnicę między spokojnym początkiem wycieczki a właściwym podejściem w wyższe partie masywu.

Wraz ze wzrostem wysokości zwarty las stopniowo ustępuje niższej roślinności i kosodrzewinie. W tym rejonie trasa mija również okolice Świstakowych Skałek. Końcowa część podejścia prowadzi już znacznie bardziej otwartym terenem i wyprowadza na Małą Babią Górę, czyli Cyl.

Wierzchołek Cyla jest otwarty i stanowi pierwszy naprawdę szeroki punkt widokowy na tej pętli. Najbardziej charakterystycznym elementem panoramy jest potężny masyw Diablaka, który zamyka widok w kierunku południowo-wschodnim. Z wierzchołka dobrze widać też dalszy przebieg grzbietu, którym za chwilę prowadzi trasa w stronę Przełęczy Brona.

Z Małej Babiej Góry zaczyna się zejście w kierunku Przełęczy Brona. Początkowo szlak biegnie otwartą kopułą szczytową, później coraz częściej wchodzi między kosodrzewinę. Podłoże staje się bardziej kamieniste, a Diablak z każdym kolejnym fragmentem grzbietu coraz mocniej dominuje nad dalszą częścią trasy. Na Przełęczy Brona spotykają się drogi prowadzące z Cyla, Diablaka i Markowych Szczawin.

Od Przełęczy rozpoczyna się właściwe podejście na Babią Górę. Szlak początkowo wspina się pomiędzy kosodrzewiną, ale szybko wychodzi coraz bardziej w otwarty teren. Ścieżka robi się kamienista i prowadzi przez kolejne spiętrzenia zachodniej grani. Charakterystycznym punktem są Kościółki – skalista część grzbietu oddzielająca niższe partie podejścia od otwartej kopuły szczytowej. Wyżej kosodrzewina stopniowo zanika, a pod nogami coraz częściej dominują kamienie i większe głazy.

Finałem podejścia jest Diablak. Przy dobrej przejrzystości powietrza panorama ze szczytu obejmuje Tatry ponad Kotliną Orawsko-Nowotarską i Jeziorem Orawskim. W przeciwnym kierunku dobrze widoczne są m.in. Pilsko, Romanka i Mała Babia Góra, a na północnym wschodzie otwiera się widok w stronę Zawoi i Pasma Policy. To najszersza panorama całej wycieczki i zarazem fragment, na którym najlepiej widać skalę masywu Babiej Góry względem otaczających go pasm.

Powrót z Diablaka do Przełęczy Brona odbywa się dokładnie tym samym grzbietem, dlatego nie ma potrzeby ponownie opisywać kolejnych jego fragmentów. Na przełęczy trasa zmienia kierunek i czerwonym szlakiem zaczyna schodzić po północnej stronie masywu w stronę Markowych Szczawin. Początek zejścia jest stromy i kamienisty, niżej ścieżka stopniowo łagodnieje i wchodzi w las.

Schronisko PTTK na Markowych Szczawinach jest ważnym punktem orientacyjnym tej pętli, ale nie kończy jeszcze zejścia. Kilkaset metrów dalej znajduje się Kolista Polana. Stąd zielony szlak prowadzi już konsekwentnie w dół przez las, w kierunku Zawoi Markowej. Ten fragment ma zupełnie inny charakter niż otwarta grań między Cylem i Diablakiem – dominuje spokojne, leśne zejście, które stopniowo sprowadza w niższe partie masywu.

Niżej trasa przechodzi w rejon Markowych Rówienek i łączy się z niebieskim szlakiem. To właśnie nim prowadzi ostatnia część pętli. Niebieskie znaki biegną w stronę Czatoży, początkowo przy granicy Babiogórskiego Parku Narodowego, a później coraz bliżej zabudowań. Po długim grzbietowym i leśnym przejściu trasa zamyka się na tym samym skrzyżowaniu w Zawoi Czatoży, z którego rozpoczęła się wędrówka.