Szyndzielnia – Klimczok – Błatnia: Pętla z Doliny Wapienicy

Pętla z Doliny Wapienicy to jedna z bardziej urozmaiconych propozycji dłuższej wędrówki w północnej części Beskidu Śląskiego. Spokojny początek w dolinie ustępuje miejsca wymagającemu podejściu przez las, a wyżej trasa prowadzi grzbietami łączącymi popularne beskidzkie szczyty. Po drodze pojawiają się trzy schroniska, rozległe polany i punkty widokowe, natomiast powrót odbywa się innym grzbietem, przez mniej uczęszczane zakątki otaczające Dolinę Wapienicy.

Wędrówka rozpoczyna się w Dolinie Wapienicy, skąd żółty szlak prowadzi szeroką, asfaltową drogą w kierunku zapory i zbiornika Wielka Łąka. Początkowy fragment jest niemal płaski i przebiega wśród lasu, mijając niewielkie mostki nad Żydowskim Potokiem. W pobliżu zapory otwiera się widok na jezioro otoczone zalesionymi zboczami, a dotychczasowa droga spacerowa ustępuje miejsca właściwemu podejściu na Szyndzielnię.

Za zaporą żółty szlak skręca w lewo i wyraźnie nabiera wysokości. Asfalt zastępuje kamienisto-ziemna droga, która przez dłuższy czas prowadzi jednostajnie pod górę. Podejście przebiega niemal w całości w gęstym lesie i jest praktycznie pozbawione rozległych widoków. Dopiero w górnej części teren zaczyna się otwierać, a szlak dociera w okolice górnej stacji kolei linowej na Szyndzielnię.

W pobliżu stacji znajduje się wieża widokowa, z której można zobaczyć Bielsko-Białą i otaczające miasto pasma górskie. Dalsza droga prowadzi przez rejon Polany Kamienica w stronę Schroniska PTTK na Szyndzielni. Ten fragment jest już znacznie łagodniejszy, a szeroka droga pozwala odpocząć po długim podejściu. Z okolic schroniska rozciąga się panorama obejmująca Kotlinę Żywiecką, Beskid Mały oraz dalsze szczyty Beskidu Żywieckiego.

Za schroniskiem czerwony szlak prowadzi w pobliżu zalesionego wierzchołka Szyndzielni, a następnie biegnie szeroką drogą w stronę Klimczoka. W porównaniu z wcześniejszym podejściem ten odcinek jest wyraźnie spokojniejszy. Trasa prowadzi częściowo grzbietem, częściowo zboczem Klimczoka, z krótkimi podejściami i łagodnymi obniżeniami terenu.

Czerwone znaki doprowadzają na Siodło pod Klimczokiem, szeroką przełęcz oddzielającą Klimczok od Magury. Stąd krótkie odejście niebieskim i zielonym szlakiem prowadzi do Schroniska PTTK Klimczok, położonego na zboczu Magury. Po powrocie na przełęcz dalsza droga wiedzie czarnym szlakiem, który stromo wspina się otwartym stokiem na wierzchołek Klimczoka.

Ze szczytu rozciąga się panorama w kierunku południowym i południowo-wschodnim. Na pierwszym planie widać masyw Magury, a dalej grzbiety Beskidu Żywieckiego, w tym Babią Górę i Pilsko. Klimczok jest jednym z najbardziej widokowych punktów tej części wycieczki.

Z Klimczoka trasa skręca na zachód i prowadzi żółtym szlakiem w kierunku Trzech Kopców. Początkowo ścieżka dość wyraźnie opada na płytką przełęcz, a następnie łagodnie wspina się na kolejną kulminację grzbietu. Większość tego fragmentu przebiega lasem, jednak miejscami pojawiają się prześwity pozwalające zobaczyć sąsiednie grzbiety.

Za Trzema Kopcami szlak stopniowo obniża się w stronę Horodowskiej Polany. W tej części masywu, na zboczu Stołowa, znajduje się Jaskinia Dująca, której otwór położony jest poza główną ścieżką turystyczną. Dalej droga ponownie zaczyna się wznosić, prowadząc przez mieszany las na Stołów. Wierzchołek ma charakterystyczne, szerokie wypłaszczenie, a na fragmentach z rzadszym drzewostanem odsłaniają się widoki w kierunku masywu Szyndzielni.

Za Stołowem żółty szlak zaczyna łagodnie opadać w stronę Błatniej. Krajobraz stopniowo się zmienia, a leśne fragmenty ustępują miejsca bardziej otwartym przestrzeniom. Szczególnie widokowa jest Polana Stołówka, z której można zobaczyć między innymi Czantorię, Stożek oraz Skrzyczne. W dalszej części szlaku coraz wyraźniej widoczna staje się Błatnia wraz z otaczającymi ją polanami.

Końcowy odcinek podejścia na Błatnią prowadzi otwartym terenem. Ze szczytowej polany rozciąga się szeroka panorama obejmująca Pasmo Czantorii i Stożka, Pasmo Wiślańskie oraz zalesione wzniesienia otaczające Dolinę Wapienicy. Niedaleko wierzchołka znajduje się Schronisko PTTK na Błatniej, będące ostatnim schroniskiem na trasie.

Powrót do Doliny Wapienicy prowadzi niebieskim szlakiem. Początkowo biegnie on wspólnie z żółtymi znakami przez otwarty fragment zbocza, mijając charakterystyczny Dom Drwala i schodząc na Przełęcz pod Przykrą. Dalej trasa przechodzi przez Przykrą, a następnie prowadzi zalesionym grzbietem przez Wysokie, Kopany i rejon Palenicy.

Ten odcinek ma spokojniejszy charakter niż wcześniejsze podejście na Szyndzielnię. Szerokie drogi leśne przeplatają się z węższymi ścieżkami, a pomiędzy kolejnymi wzniesieniami występują niewielkie podejścia i zejścia. Najbardziej stromy fragment pojawia się dopiero za Palenicą, gdzie kamienista ścieżka wyraźnie opada w kierunku zapory na Jeziorze Wapienickim.

Po zejściu do doliny niebieski szlak prowadzi już szeroką drogą wzdłuż Wapienicy. W przeciwieństwie do początkowego żółtego szlaku przebiega po drugiej stronie rzeki, dzięki czemu także ostatni fragment wycieczki nie jest dokładnym powtórzeniem drogi z początku wędrówki. Pętla kończy się w tym samym miejscu, w którym rozpoczęło się podejście na Szyndzielnię.