Szlak na Błatnią z Doliny Wapienicy

Trasa z Doliny Wapienicy w stronę Błatniej ma dwa wyraźnie różne oblicza. Najpierw prowadzi spokojnie szeroką drogą przez dno doliny, później przy Jeziorze Wielka Łąka zmienia charakter niemal od razu. Za zbiornikiem zaczyna się zdecydowane leśne podejście, a po osiągnięciu grzbietu teren ponownie staje się spokojniejszy. Końcówka wyprowadza na bardziej otwarte polany pod Błatnią i prowadzi do schroniska.

Z punktu startowego w Dolinie Wapienicy ruszamy za niebieskimi znakami. Początkowy fragment jest szeroki i wygodny, prowadzi utwardzoną drogą wzdłuż Wapienicy. Nachylenie jest niewielkie, dlatego przez pierwszą część wycieczki można przede wszystkim obserwować, jak miejska okolica zostaje z tyłu, a dolina coraz mocniej zamyka się pomiędzy zalesionymi zboczami. W tym samym rejonie zaczyna się również żółty szlak na Szyndzielnię, jednak opisywany wariant konsekwentnie prowadzi za znakami niebieskimi.

Dolina doprowadza do Jeziora Wielka Łąka. Niebieski szlak biegnie w rejonie zbiornika i zapory, ale nie prowadzi przez koronę tamy. Taflę wody można miejscami zobaczyć pomiędzy drzewami. To ostatni tak łagodny fragment przed właściwym górskim podejściem.

Za zbiornikiem charakter trasy zmienia się zdecydowanie. Szeroka droga zostaje z tyłu, a niebieskie znaki prowadzą stromiej przez las w kierunku grzbietu Palenicy. Podłoże staje się bardziej kamieniste i właśnie tutaj przypada najbardziej wymagający odcinek wejścia. Po wcześniejszym spokojnym marszu doliną różnica jest bardzo wyraźna.

Po osiągnięciu grzbietu szlak wyraźnie łagodnieje. Dalej prowadzi przez Kopany i Wysokie, a zamiast ciągłego podejścia pojawiają się dłuższe spokojniejsze fragmenty oraz niewielkie obniżenia terenu. Większość drogi nadal biegnie lasem, ale w przecinkach i bardziej otwartych miejscach zaczynają pojawiać się widoki w stronę Szyndzielni, Bielska-Białej i Pogórza Śląskiego.

Kolejną wyraźną kulminacją jest Przykra. Po jej przejściu szlak nie prowadzi już stale w górę — zaczyna schodzić do Przełęczy pod Przykrą, nazywanej również Siodłem pod Przykrą. Ten fragment dobrze pokazuje falujący charakter grzbietu: po mocnym podejściu znad jeziora i spokojniejszym przejściu przez wcześniejsze kulminacje pojawia się krótkie zejście przed finałową częścią trasy.

Na Przełęczy pod Przykrą do niebieskich znaków dołącza żółty szlak prowadzący od strony Jaworza. Od tego miejsca oba kolory prowadzą wspólnie w stronę Błatniej. Las stopniowo ustępuje bardziej otwartemu terenowi i polanom. Z rejonu Pod Błatnią otwiera się widok m.in. na grzbiet Szyndzielni, Bielsko-Białą i wzniesienia Beskidu Małego.

W końcowej części wariant zapisany dla tej trasy korzysta również z krótkiego fragmentu zielonej ścieżki dydaktycznej, prowadzącego w rejonie odejścia do Chaty Drwali. Następnie trasa wraca w okolice Pod Błatnią i dochodzi do Schroniska PTTK na Błatniej.

To właśnie schronisko jest punktem docelowym opisywanego wariantu. Sam wierzchołek Błatniej nie znajduje się na tej trasie — aby wejść na szczyt, trzeba kontynuować wędrówkę poza przebiegiem zapisanym dla tego szlaku.

Powrót prowadzi dokładnie tą samą drogą. Nie jest jednak nieprzerwanym zejściem: po dotarciu z okolic Błatniej na Siodło pod Przykrą trzeba ponownie podejść na Przykrą. Dopiero później grzbiet zaczyna stopniowo tracić wysokość, a najbardziej zdecydowane zejście pojawia się przed powrotem w okolice Jeziora Wielka Łąka