Zielony szlak na Równicę z Brennej

Zielony szlak z Brennej na Równicę długo zachowuje spokojny charakter. Zamiast gwałtownego zdobywania wysokości prowadzi najpierw doliną, później szeroką drogą leśną i dopiero stopniowo wprowadza na grzbiet. Po drodze pojawiają się niewielkie polany i zabudowania przysiółka Do Dudki, a największa zmiana następuje wysoko pod Równicą, gdzie zielone znaki łączą się z niebieskimi. Finał wygląda już zupełnie inaczej: las ustępuje turystycznej polanie pod szczytem, a ostatnie podejście na samą Równicę prowadzi żółtym szlakiem.

Początek znajduje się przy Brennej Ośrodek Zdrowia. Zielone znaki prowadzą w stronę doliny Leśnicy. Pierwsza część nie ma jeszcze typowo górskiego charakteru – wiedzie wśród zabudowań i twardą nawierzchnią, a po drodze mija się rejon kamieniołomu Tokarzówka. Za mostem nad potokiem Leśnica szlak opuszcza główną drogę i skręca w leśny trakt. Dopiero tutaj otoczenie wyraźnie się zmienia i zaczyna się właściwe podejście.

Droga pozostaje szeroka i wygodna. Prowadzi lasem, ale nie zamyka turysty między drzewami na całej długości. Wyżej pojawiają się zabudowania i bardziej otwarty teren przysiółka Do Dudki. Z zakrętów w tej części można spojrzeć w stronę przeciwległych grzbietów nad doliną Brennicy, w tym pasma Błatniej. To jeden z nielicznych fragmentów niższej części trasy, w którym las wyraźnie się rozstępuje.

Za przysiółkiem zabudowania zostają z tyłu i zielony szlak ponownie wchodzi do lasu. Dalej zaczyna się najbardziej jednostajna część wejścia. Szeroka droga systematycznie nabiera wysokości, bez krótkich, gwałtownych progów i bez technicznych odcinków. W materiałach Gminy Brenna ten fragment opisywany jest jako dłuższe podejście przez bukowo-świerkowy las prowadzące na główny grzbiet Równicy.

W rejonie Pod Równicą zielone znaki spotykają się z niebieskim szlakiem biegnącym od strony Orłowej. Od tego miejsca oba kolory prowadzą wspólnie. Charakter drogi robi się łagodniejszy, pojawiają się również krótkie fragmenty prowadzące lekko w dół. Trasa dochodzi do punktu określanego na mapach jako Droga na Równicę, a następnie wyprowadza na rozleglejszy, zagospodarowany teren pod szczytem.

W tej części kończy się spokojne, leśne podejście znane z Brennej. Szlak wychodzi w rejon zabudowań i głównej polany na Równicy, w pobliżu Dworu Skibówki, Zbójnickiej Chaty i Gościńca Równica. Właśnie przy Gościńcu kończy się zielony szlak. Nie jest to jeszcze szczyt Równicy – kulminacja znajduje się wyżej.

Na sam wierzchołek prowadzą stąd żółte znaki. Ten krótki fragment wyraźnie różni się od wcześniejszego podejścia z Brennej: ścieżka jest węższa, miejscami bardziej stroma, pojawiają się korzenie i kamienie. Dopiero nią osiąga się właściwą kulminację Równicy.

Szczyt jest zalesiony, dlatego nie należy oczekiwać z niego szerokiej panoramy. Znacznie ciekawsze widokowo są otwarte miejsca pod wierzchołkiem. Z polan w rejonie Równicy dobrze prezentuje się przede wszystkim pasmo Czantorii i Stożka; z okolic góry widoczne są również m.in. Skrzyczne, Malinowska Skała i Barania Góra.

Wariant odpowiadający przebiegowi obecnej trasy nie prowadzi ze szczytu ponownie żółtym szlakiem do Gościńca. Z Równicy schodzi szlakiem spacerowym w stronę punktu Droga na Równicę, gdzie ponownie łączy się z odcinkiem niebiesko-zielonym. Dalej powrót wykorzystuje już znaną drogę przez Pod Równicą, a po rozdzieleniu szlaków zielone znaki sprowadzają przez las i okolice Do Dudki z powrotem do Brennej Ośrodek Zdrowia.