DŁUGOŚĆ SZLAKU
8.1KM
SUMA WZNIESIEŃ
395m
CZAS PRZEJSCIA
2:30h
TYP TRASY
Tam i z Powrotem
Opis szlaku
Dobka to taki start, który nie robi wielkiego hałasu, ale właśnie w tym tkwi jego urok. Zamiast mocno „turystycznego” wejścia dostaje się spokojniejszy wariant, w którym podejście rozkręca się stopniowo, a po drodze jest trochę lasu, trochę luźniejszej przestrzeni i trochę tych beskidzkich osiedli, gdzie asfalt nagle przypomina, że góry i normalne życie od dawna chodzą tu pod rękę. Przy samym starcie działa też bezpłatny parking obok pola namiotowego za Starą Wędzarnią, a do początku czarnego szlaku trzeba jeszcze podejść krótki odcinek.
To dobra propozycja dla kogoś, kto chce wejść na Trzy Kopce Wiślańskie bez kombinowania z długą pętlą i bez rozpisywania wyprawy na pół dnia. W obie strony wychodzi tu około 8,1 km i mniej więcej 2 godziny 30 minut marszu, więc jest konkretnie, ale bez przesady — nogi popracują, a człowiek nie zdąży jeszcze zatęsknić za drugim śniadaniem. Sam szczyt ma 810 m n.p.m. i leży w Paśmie Równicy, a jego nazwa nie jest przypadkowa, bo właśnie tutaj stykają się granice Ustronia, Wisły i Brennej.
Z Dobki na Zakrzosek
Zaczynamy spokojnie, bez górskiego zadęcia od pierwszej minuty. Czarny szlak od strony Dobki nie wrzuca od razu w jakiś spektakularny finał, tylko daje wejście, które po prostu robi swoje: najpierw bardziej leśnie, potem po drodze gruntowej, a wyżej także fragmentem asfaltowej drogi dojazdowej przy zabudowaniach osiedla Zakrzosek. To właśnie taki odcinek, na którym człowiek jeszcze idzie „na świeżo”, ale już czuje, że teren powoli ustawia nogi do porządnego podchodzenia.
Zakrzosek sam w sobie jest ważnym punktem tej trasy, bo tu zmienia się charakter marszu. Kończy się dojście czarnym szlakiem z Dobki, a dalej łapie się niebieskie oznaczenia w stronę grzbietu. To też miejsce, gdzie łatwo złapać rytm tej wycieczki: nie ma tu wielkiej filozofii, po prostu trzymamy kierunek, robimy swoje i idziemy wyżej, a Beskid Śląski powoli zaczyna odsłaniać to, po co w ogóle wychodzi się z domu i zostawia kubek z kawą na stole.
Podejście pod szczyt
Po odejściu z Zakrzoska w stronę Trzech Kopców szlak znowu miesza nawierzchnie. Najpierw jest kawałek asfaltu przy zabudowaniach, potem droga gruntowa, niski las i przesieki, a dalej otwiera się bardziej górski odcinek z polanami i podejściem, które już wyraźnie prowadzi pod sam masyw. To właśnie tutaj ta trasa robi się najciekawsza, bo nie jest monotonna i co chwilę zmienia tempo. Jednym słowem: nogi nie zasypiają, głowa też nie.
W okolicy Pod Trzema Kopcami wchodzi się już w ten fragment, gdzie czuć bliskość celu. Na końcówce zostaje krótki odcinek niebiesko-zielony, a sam szczyt nie wyskakuje nagle jak z kapelusza, tylko dojrzewa po kawałku. Trzy Kopce Wiślańskie są dwuwierzchołkowe — wyższy, wschodni wierzchołek ma 810 m, a zachodni 803 m — i to właśnie ten zachodni wiąże się z punktem styku granic trzech miejscowości. Między oboma wierzchołkami jest zaledwie kilkaset metrów, więc warto mieć z tyłu głowy, że to nie jest szczyt z kategorii „dotknąłem tabliczki i po sprawie”.
Trzy Kopce Wiślańskie i Telesforówka
Na górze dochodzi jeszcze Telesforówka, czyli miejsce, które wiele osób kojarzy równie mocno jak sam szczyt. Obiekt działa od 1994 roku i stoi około 200 metrów od Trzech Kopców Wiślańskich, tuż przy skrzyżowaniu kilku szlaków, więc naturalnie stał się jednym z tych beskidzkich punktów, gdzie zawsze coś się dzieje: ktoś odpoczywa, ktoś poprawia plecak, ktoś udaje, że wszedł tylko „na chwilę”, a potem siedzi dwa razy dłużej.
To miejsce ma też swój widokowy atut. Z okolic Telesforówki i grzbietu przy dobrej pogodzie zwykle pokazują się między innymi Klimczok, Szyndzielnia, Barania Góra, Czantoria, a czasem nawet Babia Góra i Zapora Goczałkowicka. Sam szczyt jest popularny właśnie dlatego, że daje połączenie krótkiej wycieczki z poczuciem, że jednak weszło się w porządny beskidzki teren, a nie tylko na pagórek, który ambitniejszy rower miejski bierze rozpędem.
Powrót tą samą drogą
Zejście odbywa się dokładnie tym samym wariantem, więc nie ma tu niespodzianek pod tytułem „teraz jeszcze tylko szybki skrót”, po którym nagle człowiek stoi w połowie innego powiatu. Wracamy spod szczytu do węzła pod Trzema Kopcami, potem przez Zakrzosek i dalej czarnym szlakiem do Dobki. To dobra wiadomość dla tych, którzy lubią mieć trasę czytelną od początku do końca i nie bawić się w rozkminianie, gdzie odbić na końcowym odcinku.
Ten powrót ma też swój plus, bo odcinki, które podczas podejścia brały trochę oddechu, w dół czyta się już zupełnie inaczej. Fragment przy osiedlu szybciej ucieka, droga gruntowa robi się łagodniejsza, a leśny kawałek przed Dobką daje takie przyjemne domknięcie wycieczki. I właśnie za to ten wariant jest fajny: prosty, konkretny i bez udawania, że każda minuta musi być „epicka”.
Mapa szlaku na Trzy Kopce Wiślańskie z Dobki
TRASA: Dobka – Trzy Kopce Wiślańskie – Powrót tą samą trasą
Inne szlaki na Trzy Kopce Wiślańskie
Dobka daje podejście spokojne i dość oczywiste, ale Trzy Kopce Wiślańskie da się ugryźć też z kilku innych stron — jedne są krótsze i bardziej bezpośrednie, inne robią z tego przyjemniejszy spacer z większą zmianą tempa po drodze. Dzięki temu łatwo wybrać wariant bardziej pod szybkie wyjście, luźną pętlę albo dłuższy dzień na grzbiecie.
Od strony Brennej można pójść krótkim szlakiem z Leśnicy, które dobrze sprawdza się wtedy, gdy chcesz wejść na szczyt bez rozwijania całej wycieczki do większych rozmiarów. To wariant prosty, lekki organizacyjnie i taki, w którym wszystko szybko układa się w rytm marszu.
Z kolei szlak z Wisły ma trochę inny charakter, bo nie kończy się na wejściu i powrocie tą samą drogą. Tu dochodzi jeszcze odcinek przez Gościejów, więc całość jest bardziej urozmaicona i pasuje komuś, kto lubi, kiedy trasa po drodze trochę zmienia klimat.
A gdy bardziej siedzi Ci dłuższe chodzenie niż szybkie odbicie na szczyt, dobrze wypada pętla z Salmopolu przez Stary Groń. To już spokojnie większa pętla, z grzbietem, kilkoma mocnymi punktami po drodze i takim przebiegiem, który robi z Trzech Kopców część całkiem porządnej beskidzkiej wycieczki.
Szlak na Trzy Kopce Wiślańskie z Dobki (FAQ)
Najwygodniej zostawić auto w Dobce obok pola namiotowego za Starą Wędzarnią, bo właśnie stamtąd najłatwiej dojść do początku czarnego szlaku. Od parkingu do wejścia na szlak jest jeszcze około 500 metrów dojścia, więc warto to doliczyć już na starcie.
Tak, to jeden z sensowniejszych wariantów dla początkujących, bo cała trasa w obie strony ma około 8,1–8,2 km i mniej więcej 390 metrów przewyższenia, więc jest do zrobienia bez górskiego obycia. Trzeba tylko pamiętać, że to nie jest spacer po deptaku, bo po drodze są podejścia, odcinki gruntowe i leśne, więc podstawowa kondycja jednak się przydaje.
Tak, to dobry szlak na wyjście z dziećmi, bo jest dość krótki, czytelny i nie wymaga całodziennej wyprawy. Trzeba tylko pamiętać, że to wciąż górska trasa z podejściem, więc najlepiej sprawdzi się z dziećmi, które lubią chodzić i mają już ochotę na coś więcej niż spacer po płaskim.
Na samej trasie znajduje się Telesforówka, czyli popularne prywatne przytulisko położone tuż obok Trzech Kopców Wiślańskich. To właśnie tam najczęściej robi się przerwę przed zejściem, bo od szczytu dzieli je tylko krótki odcinek.
Tak, ten wariant nadaje się na wyjście z psem, a przy Telesforówce można z nim normalnie odpocząć. Na szlaku psa najlepiej prowadzić na smyczy, zwłaszcza na węższych i leśnych fragmentach podejścia.
Po drodze z Dobki najwięcej otwarć pojawia się wyżej, w okolicach polan i grzbietu pod szczytem, a przy dobrej pogodzie z rejonu Trzech Kopców i Telesforówki pokazują się między innymi Równica, Orłowa, Skrzyczne, Stary Groń, Czantoria, Barania Góra i Szyndzielnia. To nie jest trasa z nieustanną panoramą od pierwszej minuty, ale końcówka i okolice szczytu spokojnie wynagradzają wcześniejsze podejście.
Najprzyjemniej wybrać się tu od wiosny do jesieni, kiedy leśne i gruntowe odcinki są suche, a z grzbietu i okolic Telesforówki jest największa szansa na szersze widoki. Zimą też da się wejść, ale wtedy ten wariant robi się bardziej wymagający przez śnieg, błoto albo lód na dojściowych odcinkach i podejściu pod szczyt.
