Szlak na Policę z Zawoi przez Mosorny Groń

Trasa z Zawoi Podryżowane na Policę dobrze pokazuje dwa różne oblicza Pasma Policy. Początek to przede wszystkim leśne podejście na Mosorny Groń, natomiast wyżej wędrówka przenosi się na grzbiet, gdzie spokojniejsze fragmenty przeplatają się z krótkimi, ale wyraźnie stromymi podejściami. Najwięcej przestrzeni i widoków pojawia się w rejonie Mosornego Gronia oraz Kiczorki, a końcowy odcinek na Policę ponownie prowadzi przede wszystkim wśród górskiego lasu i jego przerzedzeń.

Wędrówka rozpoczyna się w Zawoi Podryżowane, przy żółtym szlaku prowadzącym w stronę Mosornego Gronia. Początkowo znaki biegną bardzo krótko wzdłuż głównej drogi, po czym szlak schodzi w las i przekracza potok niewielkim mostkiem. Dalej zaczyna się właściwe podejście: najpierw leśną drogą, miejscami bardziej kamienistą, a następnie przez kolejne fragmenty zbocza Mosornego Gronia. Przebieg tego odcinka potwierdzają zarówno opisy terenowe, jak i baza szlaków PTTK.

Wyżej szlak przecina szeroką drogę stokową i stopniowo nabiera wysokości. Jednym z charakterystycznych miejsc jest polana Zimna Dziura. W jej rejonie mocniejsze podejście wyraźnie łagodnieje, a dalsza droga na Mosorny Groń prowadzi już spokojniej. Z otwartego fragmentu pojawia się również widok w kierunku Jałowca.

Mosorny Groń jest pierwszym wyraźnie widokowym punktem tej wycieczki. Na wierzchołku znajduje się górna stacja kolei oraz wieża widokowa. Najbardziej charakterystycznym elementem panoramy jest stąd masyw Babiej Góry; otwiera się również widok na dolinę Skawicy i Pasmo Jałowieckie. Sama wieża jest dziś jednym z najłatwiejszych do rozpoznania punktów na całej trasie.

Za Mosornym Groniem charakter wędrówki ponownie się zmienia. Żółte znaki przez krótki fragment prowadzą wspólnie ze szlakiem niebieskim niemal poziomą, leśną drogą. Spokojny odcinek nie trwa jednak długo. Dalej zaczyna się jedno z bardziej zdecydowanych podejść tej trasy — grzbiet wyraźnie się wznosi, a ścieżka prowadząca w stronę Hali Śmietanowej i Kiczorki staje się miejscami stroma.

Nazwa Hala Śmietanowa może sugerować szeroką, otwartą przestrzeń, ale obecny wygląd tego miejsca jest inny. Dawna hala w znacznej części zarosła młodnikiem i lasem. Otwarte fragmenty pojawiają się dopiero wyżej, w rejonie Kiczorki. Pośród młodnika znajduje się również niewielka skałka, z której otwiera się widok na źródłową część doliny Skawicy, północną ścianę Babiej Góry oraz Pasmo Jałowca.

Podejście kończy się na Kiczorce, nazywanej również Cylem Hali Śmietanowej. To ważny punkt orientacyjny całej trasy, bo właśnie tutaj kończą się żółte znaki prowadzące z Zawoi, a dalsza wędrówka na Policę odbywa się czerwonym Głównym Szlakiem Beskidzkim. W rejonie wierzchołka zachował się niewielki otwarty fragment dawnej hali. Panorama obejmuje przede wszystkim północne stoki Babiej Góry i Pasmo Jałowca; przy dobrej przejrzystości dalsze plany są znacznie szersze.

Od Kiczorki teren uspokaja się. Czerwony szlak prowadzi grzbietem w stronę Policy, głównie przez świerkowy las. W porównaniu ze stromym podejściem na Kiczorkę ten fragment jest bardziej równomierny i tylko łagodnie nabiera wysokości. W miejscach, gdzie drzewostan jest rzadszy, po południowej stronie ponownie pojawia się Babia Góra.

Przed samym wierzchołkiem znajduje się miejsce pamięci ofiar katastrofy lotniczej z 2 kwietnia 1969 roku. Jest ono bezpośrednio przy grzbietowym przebiegu szlaku i stanowi jeden z najbardziej charakterystycznych punktów końcowego odcinka. Kilkanaście metrów dalej osiąga się Policę.

Sam szczyt Policy nie jest klasycznym, szeroko otwartym punktem widokowym. Wierzchołek i jego najbliższe otoczenie częściowo porasta las, natomiast po zniszczeniach drzewostanu na południowych i wschodnich stokach powstały przerzedzenia, z których otwierają się dalsze widoki. Na trasie większe znaczenie krajobrazowe mają więc Mosorny Groń, okolice Kiczorki oraz prześwity na grzbiecie niż sam punkt szczytowy Policy.

Powrót prowadzi dokładnie tym samym wariantem do Zawoi Podryżowane. Nie jest to jednak jednostajne zejście. Po ponownym przejściu przez Kiczorkę najbardziej odczuwalny jest stromy fragment prowadzący w dół w stronę Mosornego Gronia; dopiero niżej teren ponownie łagodnieje.