Niebieski szlak na Jałowiec z Zawoi

Wejście na Jałowiec z Zawoi Wełczy ma dość czytelny charakter: początek prowadzi jeszcze wśród zabudowań, później trasa szybko nabiera wysokości na otwartym zboczu, a dalsza część coraz mocniej chowa się w lesie. Dopiero tuż przed celem pojawia się grzbiet i bardziej otwarta przestrzeń. To właśnie ta stopniowa zmiana otoczenia jest najciekawszym elementem tego wariantu – od doliny Wełczówki aż po widokową partię szczytową Jałowca.

Trasa rozpoczyna się w Zawoi Wełczy, w rejonie szkoły, kościoła i schroniska młodzieżowego. Pierwszy fragment nie przypomina jeszcze typowego górskiego podejścia. Droga przez chwilę prowadzi asfaltem w dolinie Wełczówki, a właściwe zdobywanie wysokości zaczyna się dopiero po opuszczeniu głównej drogi i wejściu na boczną drogę prowadzącą w stronę zbocza Jałowca.

Po wyjściu ponad zabudowania teren szybko się zmienia. Droga prowadzi przez bardziej otwarty fragment zbocza i łąki, a podejście jest tutaj wyraźniejsze niż mogłoby się wydawać po spokojnym początku w dolinie. Przy zejściu ten sam odcinek jest opisywany jako stromy, dlatego podczas wejścia wysokości przybywa tu dość szybko. Z otwartych fragmentów można również spojrzeć z góry na dolinę Wełczy i przeciwległe pasma.

Wyżej trasa wchodzi w Las Przykrzycę. To jedna z wyraźniejszych zmian charakteru całej wycieczki: kończą się otwarte łąki, a zaczyna dłuższy fragment leśny. Jednocześnie nachylenie nieco łagodnieje. Nadal konsekwentnie zdobywa się wysokość, ale podejście staje się bardziej jednostajne i łatwiej znaleźć własne tempo. Pod nogami dominują już terenowe drogi i ścieżki; na tej części trasy występują również fragmenty kamieniste, a po opadach miejscami błotniste.

Leśny odcinek prowadzi coraz wyżej po zboczu Jałowca. W niższej części pojawiają się świerki, wyżej więcej buczyny, a droga stopniowo zbliża się do grzbietu. Nie ma tutaj jednego efektownego punktu, wokół którego można byłoby zbudować cały opis – najważniejsza jest sama zmiana terenu. Po mocniejszym początku marsz staje się spokojniejszy, a później ponownie nabiera górskiego charakteru przed dojściem do głównego grzbietu Pasma Jałowieckiego.

W rejonie Pod Jałowcem trasa dochodzi do grzbietu. Stąd zmienia się również sposób prowadzenia ścieżki: zamiast długiego podejścia po zboczu pozostaje już krótki, zdecydowanie łagodniejszy fragment w stronę wierzchołka. To wyraźny moment przejściowy – las zaczyna się przerzedzać, a niedaleko szczytu pojawia się coraz więcej otwartej przestrzeni.

Tuż pod wierzchołkiem rozciąga się Hala Trzebuńska, nazywana również Halą Kubulkową. Górna część hali i otwarta partia szczytowa są najważniejszym widokowo miejscem tej trasy. W panoramie można rozpoznać przede wszystkim masyw Babiej Góry i Pasmo Policy, a dalej Mędralową oraz Pilsko. W kierunku zachodnim widoczne są również dalsze partie Beskidu Żywieckiego, w tym rejon Rysianki i Romanki, a przy dobrej przejrzystości panorama sięga w stronę Beskidu Śląskiego. Poszczególne kierunki najlepiej odsłaniają się z różnych części polany i hali – nie wszystkie szczyty są widoczne dokładnie z jednego punktu.

Na Jałowcu znajduje się rozległa polana oraz miejsce przygotowane do odpoczynku z drewnianym schronem i ławkami. Sam wierzchołek ma dzięki temu zupełnie inny charakter niż większość podejścia: po długiej wędrówce przez las finał odbywa się już w znacznie bardziej otwartym terenie.

Powrót prowadzi dokładnie tą samą trasą do Zawoi Wełczy. Nie ma potrzeby ponownie rozpisywać wszystkich etapów – istotne jest jedynie to, że po opuszczeniu partii szczytowej większa część drogi prowadzi zejściem przez las, a w końcowej części ponownie wychodzi na łąki i zabudowania w dolinie Wełczówki.