Polica
Wysoki grzbiet, dzika przyroda i historia zapisana w lesie
Polica wyrasta w długim grzbiecie na północny wschód od Przełęczy Krowiarki. Jest drugim pod względem wysokości szczytem Pasma Babiogórskiego i wyraźnym celem wędrówek pomiędzy Zawoją, Skawicą, Sidziną i Orawą. Mimo niewielkiej odległości od Babiej Góry ma odmienny charakter: jest spokojniejsza, bardziej leśna i mocniej związana z rozległym systemem hal.
Wycieczka na Policę łączy górnoreglowy las, miejscami surowy krajobraz wiatrołomów, otwarcia widokowe oraz ważne miejsca pamięci. Wiele tras prowadzi w pobliżu Schroniska PTTK na Hali Krupowej, dzięki czemu zdobycie szczytu można połączyć z odpoczynkiem pod dachem albo noclegiem przed dalszą wędrówką grzbietem.
Wierzchołek ma 1369 m n.p.m. i należy do najwyższych punktów Beskidów Zachodnich.
Chronione lasy Policy zachowują fragmenty naturalnego boru górnoreglowego oraz charakterystyczny surowy krajobraz.
Na północnym stoku znajduje się miejsce pamięci ofiar katastrofy samolotu pasażerskiego z 2 kwietnia 1969 roku.
Szlaki na Policę
Na Policę prowadzi kilka wariantów: dwa z Sidziny przez schronisko, trasa ze Skawicy, najkrótsze wejście z Przełęczy Zubrzyckiej oraz dwa dojścia z Zawoi. Każdy przewodnik zawiera aktualne parametry, mapę, profil wysokości i plik GPX.
Start: Zawoja
Szlak na Policę z Zawoi przez Mosorny Groń
Start: Sidzina
Najkrótszy szlak na Policę z Przełęczy Zubrzyckiej
Start: Zawoja
Szlak na Policę z Zawoi przez Halę Śmietanową
Start: Skawica
Niebieski szlak na Policę ze Skawicy (Sucha Góra)
Start: Sidzina
Zielony szlak na Policę z Sidziny przez Halę Krupową
Start: Sidzina
Czarny szlak na Policę z Sidziny przez Halę Krupową
Polica - wysoki, leśny masyw po sąsiedzku z Babią Górą
Wznosząca się na 1369 m n.p.m. Polica jest główną kulminacją pasma ciągnącego się od Przełęczy Krowiarki w stronę Kucałowej Przełęczy, Okrąglicy i doliny Skawy.
Masyw Policy rozdziela doliny opadające ku Zawoi i Skawicy od południowych stoków schodzących w stronę Sidziny i Orawy. Przez grzbiet prowadzi Główny Szlak Beskidzki, dlatego szczyt jest zarówno samodzielnym celem, jak i ważnym etapem dłuższych przejść pomiędzy Babią Górą a Halą Krupową. Z dolin dochodzą do niego kolejne szlaki, tworząc jeden z najbardziej rozbudowanych układów tras w tej części Beskidów.
Wysokie partie góry obejmują tereny chronione ze względu na zachowane fragmenty świerkowego boru górnoreglowego. Las przeplatają wiatrołomy i otwarte przestrzenie powstałe po działaniu wichur oraz procesach naturalnego rozpadu drzewostanu. Dzięki temu Polica nie jest jednolitym leśnym wierzchołkiem - miejscami otwierają się z niej dalekie widoki, ale pogoda potrafi zmieniać się tu równie szybko jak na sąsiedniej Babiej Górze.
Na północnym stoku 2 kwietnia 1969 roku rozbił się samolot pasażerski lecący z Warszawy do Krakowa. Zginęły wszystkie 53 osoby znajdujące się na pokładzie. Miejsce katastrofy upamiętniają krzyż i tablica z nazwiskami ofiar. Jest to integralna część historii Policy, wymagająca ciszy i szacunku, a nie kolejna atrakcja na trasie.
Polica łączy walory wysokiego beskidzkiego grzbietu, chronionej przyrody i miejsca pamięci. Warto zostawić na jej poznanie więcej czasu niż tylko krótką wizytę na wierzchołku.
Panorama pomiędzy Babią Górą, Tatrami i Gorcami
Widoki zależą od aktualnego stopnia odsłonięcia grzbietu. Najszersze panoramy pojawiają się na prześwitach w pobliżu szczytu oraz na Hali Kucałowej i Sidzińskich Pasionkach przy schronisku.
Masyw Diablaka dominuje nad bliższą częścią grzbietu i jest najmocniejszym punktem panoramy.
Przy dobrej przejrzystości ponad Orawą pojawia się długa linia Tatr Zachodnich, Wysokich i Bielskich.
Za dolinami i niższymi grzbietami widać charakterystyczne wzniesienia Gorców z Turbaczem.
Widok schodzi ku niższym pasmom i miejscowościom rozłożonym po obu stronach masywu.
Skąd wzięła się nazwa Polica?
Najczęściej przywoływany trop prowadzi do dawnego słownictwa pasterskiego i drewnianych półek używanych w górskich szałasach.
W starszych zapisach pojawiała się forma „Police”. Jej pochodzenie łączy się zwykle ze słowem „polica”, oznaczającym półkę lub deskę umieszczaną w bacówce. Na takich półkach przechowywano naczynia i sery, a nazwa przedmiotu mogła z czasem przejść na halę, grzbiet albo cały masyw związany z gospodarką pasterską.
Wyjaśnienie dobrze odpowiada historii tego terenu. Przez stulecia okoliczne polany były wykorzystywane do wypasu, a nazwy gór często rodziły się z codziennego języka gospodarzy. Nie oznacza to jednak, że można dziś odtworzyć jeden konkretny moment nadania nazwy. Podobnie jak w wielu beskidzkich przypadkach, etymologia opiera się na utrwalonej interpretacji językowej, a nie na pojedynczym dokumencie.
Współczesna forma „Polica” ostatecznie wyparła dawną liczbę mnogą, lecz nadal przechowuje ślad pasterskiego krajobrazu. To szczególnie czytelne w otoczeniu Hali Śmietanowej, Hali Kucałowej i Sidzińskich Pasionek, gdzie nazwy przypominają o dawnym użytkowaniu wysokich partii pasma.
Związek nazwy z pasterską „policą” jest najbardziej rozpowszechnioną interpretacją, ale należy traktować go jako prawdopodobne wyjaśnienie językowe, a nie bezspornie udokumentowany fakt.
Schronisko PTTK na Hali Krupowej
Jedyne schronisko w Paśmie Policy stoi na wysokości około 1139 m n.p.m., na Sidzińskich Pasionkach w zachodniej części Hali Kucałowej.
Utrwalona nazwa obiektu jest geograficznie nieprecyzyjna. Właściwa Hala Krupowa leży na południowym zboczu sąsiedniej Okrąglicy, natomiast schronisko zbudowano na polanie Sidzińskie Pasionki, stanowiącej zachodnią część Hali Kucałowej. Z Kucałowej Przełęczy prowadzi do niego krótki czarny łącznik, dlatego pozostaje naturalnym przystankiem na trasach biegnących głównym grzbietem Policy.
Pierwszy obiekt turystyczny pod nazwą „Pod Policą” powstał w tym miejscu w 1935 roku z inicjatywy środowisk związanych z Sidziną i Polskim Towarzystwem Tatrzańskim. Podczas II wojny światowej służył również jako punkt o znaczeniu konspiracyjnym, a w 1944 roku został spalony przez Niemców. Obecny budynek ukończono i oddano turystom w 1955 roku, nadając mu imię Kazimierza Sosnowskiego — autora przewodników i jednego z najważniejszych popularyzatorów turystyki beskidzkiej.
Dzisiaj schronisko działa całorocznie i zachowało kameralny charakter drewnianej górskiej chaty. Można tu odpocząć, skorzystać z gastronomii albo zaplanować nocleg przed wejściem na Policę, Okrąglicę czy dalszym przejściem Głównym Szlakiem Beskidzkim. Przed noclegiem lub wyjściem poza głównym sezonem warto sprawdzić bieżące zasady i dostępność bezpośrednio u gospodarzy.
- Sidzińskie Pasionki
- Około 1139 m n.p.m.
- Obecny budynek od 1955 r.
- Obiekt całoroczny
