Najkrótszy szlak na Policę z Przełęczy Zubrzyckiej

Opis szlaku

Są takie wycieczki, które nie próbują udawać ekspedycji życia, a i tak dają porządny „górski” feeling. Wejście na Policę z Przełęczy Zubrzyckiej jest właśnie z tej kategorii: konkretnie, bez kombinowania, a na koniec dostajesz szczyt, który ma swoją rangę w Paśmie Policy.

To propozycja dla tych, którzy chcą wejść na wyraźny wierzchołek bez całodziennej logistyki. Trasa jest prosta nawigacyjnie, bo trzymasz się niebieskich znaków, a największym wyzwaniem bywa po prostu równy rytm podejścia (czyli klasyczne „nie spalać się w pierwszych 15 minutach”). Całość zamyka się w 7,6 km i około 3 godz. marszu, więc spokojnie da się to wcisnąć w pół dnia, a resztę przeznaczyć na leniwe jedzenie czegoś dobrego po zejściu.

Start: Przełęcz Zubrzycka – szybko z asfaltu w las

Zaczynamy na Przełęczy Zubrzyckiej, na wysokości około 877 m. To miejsce jest o tyle wygodne, że przecina je normalna asfaltowa droga, więc dojazd jest bez filozofii – tyle że na samej przełęczy miejsca postojowego bywa niewiele i raczej trzeba liczyć na kilka sensownych miejsc „przy drodze”, niż na wielki parking z szlabanem i szeryfem.

Po starcie nie ma długiego rozgrzewkowego spaceru po płaskim, bo szlak dość szybko wciąga w las i zaczyna robić to, co szlaki lubią najbardziej: iść pod górę. Ten odcinek to głównie leśna ścieżka i grzbietowe podejście, raczej bez miejskich klimatów i bez chodnikowej elegancji. W nagrodę jest spokój i ten rodzaj marszu, w którym po kilku minutach łapiesz tempo i nagle okazuje się, że rozmowy robią się krótsze, ale za to bardziej „treściwe”.

Podejście na Czernic: długi oddech, równy krok

Dalej idzie się konsekwentnie grzbietem w stronę Czernica, który często spotkasz też pod nazwą Czyrniec. W zależności od źródła pojawiają się różne wysokości, ale przyjmij, że to okolice 1317–1328 m i jeden z najwyższych punktów całego pasma.

To jest ten fragment, gdzie najlepiej działa prosta taktyka: krótszy krok, regularny oddech i żadnych sprintów „bo teraz mam moc”. Szlak ma opinię dobrze oznakowanego, a teren jest w większości zalesiony, więc idzie się bardziej „po pracy w nogach” niż „po panoramach co pięć minut”. Za to właśnie w takim lesie łatwo wejść w rytm i po prostu iść, bez ciągłego przystawania, bo „o, jeszcze jedno zdjęcie”.

Z Czernica na Policę: małe siodło i ostatnie podejście

Po minięciu okolic Czernica przychodzi charakterystyczny moment: jest krótkie zejście do przełęczy między szczytami (około 1250 m), a potem znów trzeba odbić w górę już na samą Policę. To fajny „reset” dla nóg – niby tracisz trochę wysokości, ale dzięki temu ostatni odcinek nie jest tylko monotonnym ciśnięciem w górę.

Polica ma 1369 m i jest jednym z najważniejszych punktów Pasma Policy w Beskidzie Żywieckim / Żywiecko-Orawskim. Szczyt i okolice są w większości zalesione, a po północnej stronie chroni się tu fragment górnoreglowego boru świerkowego w rezerwacie im. prof. Zenona Klemensiewicza. Bywa też tak, że wiatrołomy odsłaniają okna widokowe – przy dobrej pogodzie często wypatruje się stąd Babiej Góry i Tatr, a dalej również innych pasm na horyzoncie.

Powrót tą samą drogą: znane podejścia, nowe mięśnie

Wraca się dokładnie po swoich śladach, tym samym niebieskim szlakiem, więc nawigacyjnie jest jak w domu. I tu mała górska prawda życiowa: to, co po drodze w górę było „spoko, do przejścia”, w dół potrafi nagle ujawnić istnienie mięśni, o których człowiek nie pamiętał od czasów lekcji WF-u. Warto trzymać stabilny krok i nie traktować zejścia jak bieżni na siłowni, bo Beskid potrafi wychować szybciej niż trener personalny.

Gdy z powrotem pojawia się Przełęcz Zubrzycka, znów czuć ten przyjemny moment „zamknięcia pętli” – nawet jeśli formalnie to nie pętla, tylko powrót tą samą drogą. Końcówka wypuszcza cię blisko asfaltu, więc cywilizacja wraca w sam raz: nie za wcześnie, nie za późno.

Mapa szlaku na Policę z Przełęczy Zubrzyckiej

TRASA: Przełęcz Zubrzycka – Czernic – Polica – Powrót tą samą trasą

Inne szlaki na Policę

Polica daje kilka zupełnie różnych wariantów podejścia, więc po wejściu od Przełęczy Zubrzyckiej dobrze widać, że ta góra potrafi mieć całkiem inny rytm w zależności od punktu startu. Jedne trasy są bardziej oczywiste i spokojne, inne mają w sobie więcej długiego podejścia, leśnego odcinka albo przejścia przez hale.

Od strony Sidziny ciekawie wypada czarny szlak przez Halę Krupową, bo to już nie jest szybkie odbicie na szczyt, tylko bardziej pełne wejście z wyraźnym górskim przebiegiem. Dla wielu osób to po prostu przyjemniejsza opcja na dłuższy dzień na szlaku.

Trochę inaczej prowadzi zielone szlak z Sidziny, które też zahacza o Halę Krupową, ale ma inny charakter i może lepiej podejść tym, którzy wolą mniej oczywisty wariant niż najczęściej wybierane wejścia. To dobra opcja, gdy sama Polica nie musi być jedynym punktem całej wycieczki.

Jeżeli bardziej pasuje start od strony Skawicy, to szlak przez Halę Kucałową ma w sobie trochę inny klimat niż podejścia od Zawoi czy Sidziny. Jest bardziej rozciągnięta w terenie i daje poczucie normalnego górskiego przejścia, a nie tylko krótkiego wyjścia na szczyt.

Z kolei szlak z Zawoi przez Mosorny Groń i Halę Śmietanową to propozycja dla tych, którzy lubią, gdy po drodze coś się jeszcze dzieje. Ten wariant ma więcej etapów i bardziej wycieczkowy charakter, więc dobrze sprawdza się wtedy, gdy liczy się nie tylko sam wierzchołek.

Bardziej spokojnie układa się zielony szlak z Zawoi przez Halę Śmietanową, który brzmi naturalnie dla osób szukających prostszego, bardziej czytelnego dojścia z tej strony pasma. To jedna z tych tras, które nie próbują niczego udowadniać, tylko po prostu dobrze prowadzą na Policę.

Najkrótszy szlak na Policę z Przełęczy Zubrzyckiej (FAQ)