Drewniany kościół św. Apostołów Szymona i Judy Tadeusza w Łodygowicach

Drewniany kościół św. Apostołów Szymona i Judy Tadeusza w Łodygowicach należy do największych i najcenniejszych zabytkowych świątyń drewnianych w polskich Beskidach. Wznosi się na niewielkim wyniesieniu w centrum miejscowości, otoczony ogrodzeniem z kamiennymi słupami. Jego charakterystyczną sylwetkę tworzą rozbudowana bryła, wysoka wieża z baniastym hełmem oraz dachy pokryte gontem. Kościół został zbudowany z drewna modrzewiowego, przede wszystkim w konstrukcji zrębowej, i reprezentuje tradycję sakralnego budownictwa śląsko-małopolskiego. Jest częścią Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego.

Początki miejscowej parafii sięgają średniowiecza, kiedy w Łodygowicach istniała kaplica pod wezwaniem św. Stanisława Biskupa i Męczennika. Obecna świątynia powstała w wyniku rozbudowy przeprowadzonej w latach 1634–1635 z inicjatywy proboszcza Stanisława Kaszkowicza, przy wsparciu Stanisława Warszyckiego i parafian. Konsekrowano ją 8 maja 1636 roku, nadając jej wezwanie świętych Apostołów Szymona i Judy Tadeusza. W kolejnych stuleciach kościół był wielokrotnie powiększany. W 1644 roku dołączono wieżę, w 1687 roku przebudowano prezbiterium, a w XVIII wieku poszerzono nawę i dobudowano boczne kaplice. Dzięki tym zmianom świątynia osiągnęła swoje dzisiejsze rozmiary i charakterystyczny układ.

Wnętrze kościoła wyróżnia się bogatym wyposażeniem pochodzącym z różnych epok. Znajdują się tutaj zabytkowe ołtarze barokowe, rokokowe i neogotyckie, a także historyczne obrazy, rzeźby, chrzcielnica i elementy dawnego wyposażenia liturgicznego. Szczególną uwagę zwraca barwna polichromia wykonana w 1929 roku przez Adama Giebułtowskiego. Wśród cennych zabytków przechowywana jest również dawna zasłona wielkopostna, należąca do rzadziej spotykanych elementów historycznego wystroju świątyń. Po bokach nawy mieszczą się kaplice Matki Bożej Różańcowej i św. Franciszka z Asyżu, natomiast przy prezbiterium znajduje się kaplica Ogrojca z przedstawieniem Chrystusa Frasobliwego.

Kościół zachował wiele cech dawnego budownictwa drewnianego, w tym charakterystyczne podcienia nazywane sobotami, otaczające znaczną część budowli. Do głównego wejścia prowadzą kamienne schody, a położenie na wyniesieniu pozwala dobrze przyjrzeć się jego rozbudowanej architekturze. Świątynia pozostaje czynnym kościołem parafialnym, dlatego możliwość obejrzenia wnętrza zależy od jej udostępnienia i odbywających się nabożeństw. Dla miłośników historii i architektury jest to jeden z najciekawszych obiektów na beskidzkim odcinku Szlaku Architektury Drewnianej, pozwalający poznać ponad trzy stulecia tradycji religijnych i rzemieślniczych regionu.