Szlak na Hrobaczą Łąkę z Bielska-Białej

Pętla z Lipnika ma wyraźnie dwa różne oblicza. Pierwsza część prowadzi przez Przełęcz U Panienki na Hrobaczą Łąkę, gdzie las ustępuje widokom i pojawia się najbardziej charakterystyczny punkt całej wycieczki. Po powrocie na przełęcz trasa zmienia kierunek i biegnie grzbietem przez zalesione Groniczki i Gaiki, by na końcu zejść do Lipnika zupełnie innym szlakiem. Dzięki temu tylko jeden fragment pokonuje się dwukrotnie.

Czarne znaki zaczynają prowadzić z rejonu pętli i kościoła na granicy Lipnika i Małych Kóz. Początek jest jeszcze daleki od typowego górskiego szlaku – po przekroczeniu głównej drogi trasa biegnie między zabudowaniami i przez pewien czas prowadzi asfaltem. Dopiero wyżej kończy się miejski charakter wycieczki i szlak wchodzi do lasu.

Od tego miejsca zaczyna się właściwe podejście. Czarny szlak trawersuje zalesione stoki Groniczek i przez dłuższy czas systematycznie zdobywa wysokość. Nie ma tu rozległych panoram ani otwartych polan – najważniejsza jest sama zmiana otoczenia, bo zabudowania zostają za plecami, a dalsza droga prowadzi już niemal w całości w lesie. Przed przełęczą do czarnych znaków dołącza żółty szlak prowadzący od strony Kóz.

Przełęcz U Panienki jest jednym z kluczowych punktów całej pętli. W leśnym siodle stoi kapliczka, a obok spotyka się kilka znakowanych tras. Tutaj kończy się czarny szlak z Lipnika. W stronę Hrobaczej Łąki prowadzą dalej wspólnie znaki czerwone i żółte.

Odcinek pomiędzy przełęczą a Hrobaczą Łąką jest wyraźnie krótszy i spokojniejszy od wcześniejszego podejścia z Lipnika. Szlak prowadzi lasem, szerokim traktem, stopniowo zbliżając się do kulminacji masywu. Dopiero na końcu pojawia się charakterystyczny metalowy krzyż i znajdująca się przy nim platforma widokowa.

Platforma przy krzyżu otwiera widok przede wszystkim na północną stronę masywu. Kilkadziesiąt metrów niżej, po południowej stronie szczytu, znajduje się schronisko i polana. To właśnie stąd otwiera się jedna z najciekawszych panoram na tej trasie – w stronę doliny Soły, Beskidu Żywieckiego, Babiej Góry i Pilska, a przy dobrej przejrzystości także Tatr.

Z Hrobaczej Łąki trzeba wrócić tym samym odcinkiem do Przełęczy U Panienki. Dopiero tutaj pętla ponownie zaczyna prowadzić nowym terenem. Zamiast skręcać na czarny szlak do Lipnika, należy trzymać się czerwonych znaków Małego Szlaku Beskidzkiego w stronę Gaików.

Za przełęczą szlak wyraźniej podchodzi na całkowicie zalesione Groniczki. Sam wierzchołek nie jest punktem widokowym i łatwo potraktować go po prostu jako część grzbietowego przejścia. Dalej czerwone znaki prowadzą przez las, przeplatając łagodniejsze fragmenty z krótkimi zejściami i ponownymi podejściami. Ten odcinek jest zupełnie inny niż Hrobacza Łąka – bardziej zamknięty, spokojniejszy i pozbawiony jednego dominującego celu widokowego.

Gaiki również są zalesione. Znacznie ważniejsze od samego wierzchołka jest tutaj skrzyżowanie szlaków, bo właśnie w tym rejonie kończy się grzbietowa część wycieczki. Przez krótki fragment czerwonym znakom towarzyszą niebieskie, a następnie niebieski szlak odbija w stronę Lipnika.

Początek zejścia nie jest jeszcze szeroką i wygodną drogą. Niebieski szlak schodzi z rejonu Gaików węższą, miejscami krętą ścieżką, która szybko traci wysokość. Na tym fragmencie pojawiają się bardziej strome miejsca i luźniejsze, kamieniste podłoże. Dopiero niżej nachylenie wyraźnie łagodnieje, a ścieżka dochodzi do szerszych dróg leśnych.

Niżej na niebieskim szlaku znajduje się Źródło Pyszne, a jeszcze dalej pojawia się rejon leśnego amfiteatru i granica zwartego lasu. Stąd trasa stopniowo wraca między zabudowania Lipnika. To spokojniejsze zakończenie pętli po zdecydowanie bardziej stromym zejściu spod Gaików i naturalne przejście z górskiego terenu z powrotem do miasta.