DŁUGOŚĆ SZLAKU
11.2KM
SUMA WZNIESIEŃ
564m
CZAS PRZEJSCIA
3:45h
TYP TRASY
Tam i z Powrotem
REGION
Beskid Mały
SCHRONISKO
Tak
NAJWYŻSZY PUNKT
883m.n.p.m.
TRUDNOŚĆ
★★☆☆☆
Opis szlaku
Są takie trasy, które nie próbują być na siłę „naj”, tylko po prostu dobrze się idą. Szlak na Potrójną z Targanic właśnie taki jest. Zaczyna się dość zwyczajnie, niemal pod nosem miejscowości, ale potem szybko łapie górski rytm i zamiast robić wielkie widowisko od pierwszej minuty, spokojnie buduje klimat krok po kroku. Na końcu dostaje się za to konkretną nagrodę, bo Potrójna należy do tych szczytów w Beskidzie Małym, które naprawdę potrafią pokazać szeroki horyzont.
To dobra propozycja dla osób, które chcą zrobić sensowną wycieczkę bez kombinowania z logistyką i bez układania trasy jak sudoku. W praktyce wychodzi około 11,2 km i mniej więcej 3 godziny 45 minut marszu w obie strony, więc jest to taki dzień w górach, który daje satysfakcję, ale nie wymaga urlopu regeneracyjnego po samym zejściu. Największą robotę robi tu zmiana charakteru trasy: najpierw wieś i asfalt, później las, a na końcu bardziej otwarta okolica pod samym szczytem.
Z Targanic w stronę lasu
Start w Targanicach jest wygodny, bo przy kościele znajduje się duży parking, a sam żółty szlak przebiega tuż obok. Na początku nie ma żadnej górskiej tajemnicy ukrytej w mchu i paprociach, tylko normalne podejście asfaltową ulicą Jawornicką. To ten moment, kiedy nogi jeszcze nie wiedzą, czy są na spacerze, czy już pracują, ale droga dość szybko rozwiewa wątpliwości i zaczyna piąć się konkretniej.
Ten pierwszy odcinek jest o tyle przyjemny, że od razu wprowadza w trasę bez błądzenia i bez zastanawiania się, gdzie właściwie zaczął się szlak. Asfalt kończy się przy granicy lasu, a dalej wchodzi się już na leśny dukt i tu wycieczka nabiera bardziej górskiego charakteru. Właśnie ten kontrast działa tu najlepiej: kilka minut wcześniej mijasz zabudowania, a chwilę później zostają już drzewa, podejście i ten znajomy beskidzki układ, w którym człowiek przestaje patrzeć na wszystko dookoła, a zaczyna patrzeć pod buty trochę częściej, niż planował.
Im wyżej, tym bardziej po górsku
Podejście z Targanic nie należy do najłatwiejszych wariantów na Potrójną i właśnie dlatego ta trasa ma swój charakter. To nie jest opcja na zasadzie „podjedziemy prawie pod sam szczyt i jeszcze się specjalnie nie zmęczymy”, tylko normalne, uczciwe wyjście w górę, z wyraźnym zyskiem wysokości już na odcinku do rejonu Pod Potrójną. Potem robi się spokojniej, bo po mocniejszym podejściu przychodzi bardziej łagodny, grzbietowy fragment, który pozwala złapać oddech i iść już bez wrażenia, że każdy krok trzeba negocjować osobno.
Samo miejsce Pod Potrójną kojarzy się przede wszystkim z chatką studencką Pod Potrójną, działającą w starej drewnianej chałupie. To jedno z tych miejsc, które na mapie wyglądają niewinnie, a w terenie od razu dodają trasie klimatu. W okolicy od razu czuć, że to nie jest tylko punkt pośredni między „startem” a „szczytem”, ale fragment Beskidu Małego, do którego wiele osób wraca właśnie dla tej bardziej spokojnej, trochę chatkowej atmosfery.
Ostatnie metry i Potrójna
Końcówka podejścia na Potrójną nie ciągnie się w nieskończoność, co w górach zawsze zasługuje na mały szacunek. Sam szczyt jest dwuwierzchołkowy, a jego okolica słynie z otwartych polan i widoków, dzięki którym Potrójna ma opinię jednego z ciekawszych widokowo miejsc w tej części Beskidu Małego. Przy dobrej pogodzie zwykle wypatruje się stąd między innymi Beskidu Śląskiego, Babiej Góry, Pilska, a nawet dalszych pasm na horyzoncie.
To właśnie tutaj ta trasa pokazuje, po co właściwie szło się z Targanic przez cały ten wcześniejszy odcinek. Potrójna nie robi wokół siebie wielkiego hałasu, ale daje dokładnie to, czego większość osób szuka w takich wyjściach: trochę przestrzeni, trochę panoramy i wrażenie, że było warto iść aż tutaj. Dobrze też pasuje do niej to, że po drodze nie ma przesadnego nadęcia, a na końcu nie czeka „atrakcja sezonu”, tylko po prostu porządny beskidzki szczyt, który broni się sam.
Powrót tą samą trasą
Powrót do Targanic odbywa się tym samym wariantem, więc nie ma tu żadnych niespodzianek logistycznych i to akurat jest duży plus. Nie trzeba kombinować z drugim autem, szukać transportu ani przeliczać, czy bardziej opłaca się zejść gdzie indziej i potem wracać drogą. Po prostu odwracamy kierunek i schodzimy tam, skąd przyszliśmy, a dobrze znany odcinek często mija szybciej, niż mogłoby się wydawać przy podejściu.
Na zejściu znów wraca ten sam układ nawierzchni: najpierw ścieżki i drogi leśne, a przy końcówce znów asfaltowy fragment w Targanicach. Dzięki temu całość jest dość czytelna i wygodna, zwłaszcza jeśli ktoś lubi trasy bez zbyt wielu rozwidleń i bez wrażenia, że co chwilę trzeba sprawdzać, czy na pewno jeszcze idzie się dobrze. A kiedy wraca się pod kościół, łatwo złapać to przyjemne poczucie, że wycieczka była konkretna, ale nadal w pełni do zrobienia bez zamieniania dnia w górski maraton.
Mapa szlaku na Potrójną z Targanic
TRASA: Targanice – Potrójna – Powrót tą samą trasą
Inne szlaki na Potrójną
Szlak z Targanic to jedna z tych tras, które dają poczucie normalnego, uczciwego wyjścia w góry — bez skrótów, bez kombinowania i z coraz bardziej górskim klimatem w miarę nabierania wysokości. Potrójna ma jednak kilka innych podejść i każde układa ten dzień trochę inaczej.
Dla kogoś, kto woli krótsze dojście i szybciej wejść w leśny rytm, dobrze wypada podejście od Przełęczy Kocierskiej. To wariant prostszy i bardziej oczywisty, bez długiego rozbiegu, więc sprawdza się wtedy, gdy chodzi raczej o sam szczyt niż o dłuższe dreptanie od samego dołu.
Zupełnie inaczej układa się pętla z Rzyk, bo tutaj sama Potrójna jest tylko częścią większego przejścia. Ten wariant lepiej pasuje osobom, które lubią, gdy trasa trochę się zmienia po drodze i nie kończy się klasycznym odwróceniem w tym samym miejscu.
Jest jeszcze szlak z Koconia przez Łamaną Skałę, czyli opcja na spokojniejsze, bardziej rozciągnięte w czasie wędrowanie. Tu mniej chodzi o szybkie zdobycie Potrójnej, a bardziej o to, żeby wejść w rytm lasu, grzbietu i kolejnych odcinków, które prowadzą do finału dopiero po porządnym marszu.
Szlak na Potrójną z Targanic (FAQ)
Najwygodniej zostawić samochód na dużym, bezpłatnym parkingu przy kościele w centrum Targanic, tuż przy początku żółtego szlaku. To praktycznie najlepszy start pod ten wariant, bo od parkingu od razu wchodzisz na ulicę Jawornicką i nie trzeba już kombinować z dojazdem ani szukaniem miejsca bliżej lasu.
Tak, ale raczej dla początkujących, którzy nie boją się dłuższego podejścia, bo ten wariant nie jest najłatwiejszą drogą na Potrójną i daje ponad 500 metrów podejścia na odcinku do Pod Potrójną. Początek idzie asfaltem, później wchodzi w las i robi się już bardziej górsko, więc to dobra trasa na pierwszy „poważniejszy” Beskid, ale nie na totalny spacer bez wysiłku.
Tak, ale najlepiej dla rodzin z dziećmi, które już chodzą po górach i poradzą sobie z dłuższym marszem pod górę. To nie jest krótka trasa „na szybko”, bo w obie strony wychodzi około 11,2 km, a po asfaltowym początku jest długi leśny odcinek pod górę, więc z bardzo małymi dziećmi może być po prostu męcząco.
Na tym wariancie trafiasz w rejon Pod Potrójną i niedaleko znajduje się Chatka Pod Potrójną, czyli studenckie schronisko turystyczne, a nie klasyczne duże schronisko PTTK. To miejsce noclegowe z prostym, górskim klimatem i zapleczem dla turystów, więc da się tam odbić, ale nie leży ono dokładnie na samym szczycie Potrójnej.
Tak, ten szlak nadaje się na wyjście z psem, bo prowadzi najpierw spokojniejszym odcinkiem przez zabudowania, a potem szerokimi i leśnymi fragmentami podejścia. Trzeba tylko pamiętać, że to nie jest bardzo krótka wycieczka i na dłuższym podejściu pies też robi swoją robotę, więc warto zabrać wodę i pilnować go szczególnie w okolicy chatki oraz bardziej uczęszczanych fragmentów.
Większość podejścia z Targanic idzie lasem, więc główna nagroda widokowa czeka przede wszystkim wyżej, w okolicy Potrójnej i otwartych polan przy szczycie. Z samej Potrójnej zwykle dobrze widać między innymi Babią Górę, Pilsko, Beskid Śląski, a przy bardzo dobrej przejrzystości także dalsze pasma, więc to naprawdę jeden z tych szczytów, na które nie wchodzi się tylko „dla zaliczenia”.
Najprzyjemniej wybrać się tu wiosną, jesienią albo w suchy letni dzień, bo wtedy długie podejście przez las i końcówka na otwartym terenie są po prostu najbardziej komfortowe. Zimą też da się iść, ale ten wariant z Targanic robi się wtedy wyraźnie cięższy przez śnieg, lód i dłuższe podejście, więc lepiej traktować go jako opcję dla osób, które mają już trochę obycia z zimowym Beskidem.
