Przewodnik po trasie

Szlak na Czantorię Wielką z Ustronia

Zweryfikowano: 1 października 2026
Długość7,5 km
Czas przejścia3 godz.
Suma podejść646 m
Najwyższy punkt995 m n.p.m.
Charakter trasyNajważniejsze informacje o trasie
Typ trasyTam i z powrotem
PasmoBeskid Śląski
TrudnośćŁatwa
Punkt startowyUstroń
SchroniskoBrak
Dla kogoDopasowanie trasy
Z dziećmiPolecana dla dzieci
Z psemMożna z psem
KondycjaPodstawowa
Przebieg trasy

Mapa i profil wysokości

Pobierz trasę GPXPlik GPX do aplikacji lub zegarka
Przed wyjściem

Warunki na szlaku

Możliwe oblodzenie
DzisiajPrzelotne opady8° 1°Opady 16% · wiatr 8 km/h
JutroPrzelotne opady7° -0°Opady 27% · wiatr 7 km/h
PojutrzePrzelotne opady9° -0°Opady 22% · wiatr 10 km/h

Orientacyjna ocena warunków na podstawie prognozy dla najwyższego punktu. Pogoda nie potwierdza stanu całej nawierzchni, śniegu ani oblodzenia. Sprawdź komunikaty IMGW i lokalne ostrzeżenia przed wyjściem.

Warto wiedzieć przed wyjściem

To trasa, na której Czantoria od początku pokazuje bardziej zdecydowane oblicze. Zamiast długiego, spokojnego dojścia czerwony szlak szybko zaczyna zdobywać wysokość i przez większą część pierwszego etapu prowadzi jednostajnie pod górę. Wyraźna zmiana przychodzi dopiero w rejonie Stokłosicy, gdzie las ustępuje otwartej przestrzeni, pojawiają się szersze widoki, a dalsze podejście na Wielką Czantorię staje się spokojniejsze.

Wędrówka rozpoczyna się przy dolnej stacji Kolei Linowej Czantoria w Ustroniu Polanie. Czerwone znaki prowadzą stąd na północne zbocze Wielkiej Czantorii, po zachodniej stronie tras narciarskich. Szlak szybko wchodzi w las i praktycznie od początku wyraźnie się wznosi. Nie prowadzi samym stokiem, choć miejscami przebiega bardzo blisko niego i kolejki.

Pierwszy fragment jest najbardziej zdecydowaną częścią całego wejścia. Leśna ścieżka i droga mają miejscami kamieniste podłoże, pojawiają się korzenie, a dłuższych płaskich odcinków właściwie tu nie ma. Podejście jest raczej jednostajne niż zmienne – wysokość zdobywa się przez dłuższy czas bez większych przerw. W miarę wychodzenia wyżej między drzewami i z sąsiedztwa stoku zaczynają pojawiać się widoki w stronę Ustronia i masywu Równicy.

Tuż przed Stokłosicą szlak ponownie zbliża się do kolejki i prowadzi w sąsiedztwie jej górnej stacji. Wyjście na otwartą polanę jest pierwszym wyraźnym przełamaniem charakteru trasy. Zamiast zwartego lasu pojawia się szeroka przestrzeń, a w panoramie dobrze widoczne są Ustroń i Równica. Z rejonu górnej stacji otwierają się również widoki w stronę doliny Wisły i masywu Skrzycznego.

Za Stokłosicą czerwony szlak nadal prowadzi pod górę, ale podejście jest już wyraźnie łagodniejsze od wcześniejszego fragmentu. Szeroka, miejscami kamienista droga ponownie zagłębia się między drzewa. To bardziej równy odcinek, bez tak mocnego zdobywania wysokości jak poniżej górnej stacji kolejki. Na bardziej otwartych fragmentach pojawiają się widoki w stronę Wisły i dalszej części grzbietu Beskidu Śląskiego.

Droga doprowadza na grzbiet i wierzchołek Wielkiej Czantorii, którym przebiega granica polsko-czeska. Sam szczyt jest w dużej części otoczony lasem, dlatego pełna panorama otwiera się dopiero z czeskiej wieży widokowej. Wejście na nią jest płatne. Z górnego tarasu dobrze widać m.in. Skrzyczne, Baranią Górę i Klimczok, natomiast przy bardzo dobrej przejrzystości powietrza panorama sięga Małej Fatry i Tatr.

Na szczycie trasa jeszcze się nie kończy. Od wieży należy skierować się w stronę Małej Czantorii wspólnym odcinkiem znakowanym na niebiesko, zielono i żółto. Szeroka droga grzbietowa łagodnie obniża się do polany z Chatą na Czantorii po czeskiej stronie granicy. Tuż obok, już po stronie polskiej, znajduje się Koliba na Czantorii, znana również jako Koliba Roberta. Oba obiekty leżą bezpośrednio przy szlakach i stanowią charakterystyczny punkt tej części grzbietu.

Z rejonu Chaty i Koliby trasa zawraca tą samą drogą. Powrót na Wielką Czantorię oznacza krótkie podejście szerokim grzbietowym odcinkiem, po którym ponownie osiąga się okolice wieży. Stąd rozpoczyna się właściwy powrót do Ustronia Polany czerwonym szlakiem.

Droga zejściowa dokładnie powtarza wariant wejściowy, dlatego nie ma potrzeby ponownie rozpisywać jej punkt po punkcie. Do Stokłosicy teren pozostaje stosunkowo łagodny i prowadzi szeroką drogą. Poniżej górnej stacji kolejki nachylenie wyraźnie rośnie, a kamienie i korzenie znane z podejścia ponownie stają się główną cechą szlaku. Czerwone znaki sprowadzają bezpośrednio w rejon dolnej stacji kolejki, gdzie trasa się kończy.

Byłeś na tym szlaku?

Oceń tę trasę

Zostaw gwiazdki lub krótką opinię. Pomożesz innym, którzy szukają szlaku i zastanawiają się, którą trasę wybrać.

Bądź pierwszą osobą, która ją oceni.
Twoja ocena
Jeden szlak możesz ocenić raz na 24 godziny. Linki są blokowane.