Szlak na Kozią Górę z bielskich błoni

Kozia Góra z bielskich Błoni to trasa, na której przejście z miejskich terenów rekreacyjnych w beskidzki las następuje wyjątkowo szybko. Najciekawszą częścią podejścia są pozostałości dawnego toru saneczkowego, wyżej pojawia się schronisko Stefanka, a druga część pętli prowadzi spokojnymi, leśnymi drogami przez Równię pod Kozią z powrotem w stronę miasta.

Wycieczka rozpoczyna się przy bielskich Błoniach, w rejonie ul. Pocztowej. Zielone znaki opuszczają teren rekreacyjny i prowadzą w stronę zalesionych północnych stoków Koziej Góry. Początek jest szeroki i wygodny, ale wraz z wejściem między drzewa droga zaczyna stopniowo nabierać wysokości.

To właśnie na tym odcinku pojawia się najbardziej charakterystyczny element całego podejścia – pozostałości dawnego toru saneczkowego. Zielony szlak prowadzi przy jego zachowanych fragmentach, a w terenie wciąż dobrze widoczne są kamienne umocnienia dawnych wiraży. Miejscami podłoże jest twardsze i częściowo utwardzone, w innych fragmentach znów przybiera charakter zwykłej leśnej drogi. Podejście jest jednostajne, ale nie ma tu technicznie trudnych odcinków.

Wyżej szlak dociera do węzła Przy Stefance. Stąd zielone i niebieskie znaki przez bardzo krótki fragment prowadzą wspólnie do polany ze schroniskiem Stefanka. To naturalny punkt odpoczynku na trasie i zarazem miejsce, w którym zmienia się kierunek wędrówki.

Ta pętla nie prowadzi dalej na właściwy wierzchołek Koziej Góry z altaną. Od schroniska należy pozostać na niebieskim szlaku i ruszyć w stronę Równi pod Kozią. Jest to szeroka leśna droga o ziemnym i miejscami drobno kamienistym podłożu. Większa część tego fragmentu ma spokojny przebieg, a pomiędzy drzewami pojawiają się prześwity w stronę Bielska-Białej i Beskidu Małego.

Przed Równią teren zaczyna wyraźniej opadać. Sam węzeł znajduje się w lesie i nie jest punktem widokowym. Przy wiacie i drogowskazach niebieski szlak spotyka się z czerwonym – właśnie tutaj pętla skręca w stronę Błoni.

Czerwone znaki sprowadzają szeroką drogą przez las. Zejście jest jednostajne i pozbawione bardziej technicznych fragmentów. Po drodze mija się wiatę, a niżej dwa łatwe do rozpoznania punkty znajdujące się bezpośrednio przy szlaku – Stół Ołtarzowy Jan oraz kamienny pomnik Schuberta.

Za nimi las szybko ustępuje miejskim terenom rekreacyjnym. Czerwony szlak wychodzi ponownie w rejon Błoni i ul. Pocztowej, zamykając pętlę w tym samym miejscu, z którego rozpoczęła się wędrówka.