Muńcuł: Zielony szlak z Ujsół

---

---

Zielony szlak na Muńcuł z Ujsół

Jeśli masz ochotę na beskidzką trasę, która nie kombinuje, tylko konsekwentnie prowadzi w górę, to wejście na Muńcuł zielonym szlakiem z Ujsół robi dokładnie to, co obiecuje. Bez pętli, bez „a może jeszcze tu odbijmy”, za to z fajnym rytmem: najpierw wieś i dolina, potem porządne leśne podejście, a w nagrodę otwarte polany, na których zwykle aż chce się przystanąć i popatrzeć, nawet jeśli „tylko na chwilę”.

To propozycja dla osób, które lubią mieć cel jasno postawiony: wchodzisz, zdobywasz szczyt i wracasz tą samą drogą, więc łatwo ogarnąć logistykę. Całość ma około 9,7 km i spokojnie da się ją zamknąć w mniej więcej 3 godziny 30 minut, oczywiście zależnie od tego, ile razy nogi same powiedzą „dobra, pięć minut przerwy”. Muńcuł nie jest może celebrytą Beskidu Żywieckiego, ale potrafi zaskoczyć tym, jak przyjemnie układa się ta wędrówka.

Start w Ujsołach: zanim na dobre zacznie się pod górę

Zaczynamy w Ujsołach, gdzie zielone znaki wyprowadzają w stronę Doliny Danielki. Na początku jest bardzo „cywilizowanie” — przez chwilę idzie się wąską drogą asfaltową, więc buty jeszcze nie zdążą się ubrudzić, a łydki nie mają pretekstu do narzekania. Po drodze trafia się most na Sole, a za nim robi się coraz bardziej górsko, bo szlak odkleja się od zabudowań i zaczyna myśleć już tylko o wysokości.

Jeśli jesteś samochodem, w okolicy startu najczęściej celuje się w miejsca postojowe w Ujsołach w rejonie kościoła albo przy ulicy Bystrej, a sporo osób podjeżdża też bliżej zielonego szlaku w stronę ulicy Danielki. To dobry moment, żeby dopiąć wszystko „na ostatni guzik”: coś do picia pod ręką, kurtka tam, gdzie łatwo ją wyjąć, i można ruszać, zanim głowa zacznie negocjować, że może jednak kawę jeszcze jedną.

Podejście przez las na Szczytówkę: praca u podstaw

Po chwili asfalt zostaje w tyle i szlak przechodzi na polną drogę, a potem wchodzi w las i zaczyna się konkret. Tu nie ma wielkiej filozofii: zielone znaki prowadzą stromo w górę, regularnie i bez udawania, że „to tylko delikatne podejście”. Dobrze złapać sobie równy, spokojny krok, bo ta część potrafi przyjemnie rozgrzać — taki naturalny „rozruch”, tylko bez karnetu.

Las w tej okolicy jest typowo beskidzki: idzie się w cieniu, wśród drzew, a widoki pojawiają się dopiero wtedy, gdy szlak wypuści na bardziej otwarte miejsce. I właśnie dlatego Szczytówka wchodzi tu jak miły przerywnik. To osiedle i polany, gdzie nachylenie na moment odpuszcza, a przestrzeń robi się szersza — często widać stąd pasmo graniczne, a przy lepszej przejrzystości powietrza oko łapie też dalsze grzbiety w okolicy Worka Raczańskiego.

Z Szczytówki na Muńcuł: hale, rezerwat i sam wierzchołek

Za Szczytówką wraca tryb „idziemy wyżej”, bo zielony szlak znowu pnie się pod górę. W praktyce to mieszanka leśnych odcinków i wyjść na bardziej otwarte hale na zboczach Muńcuła — miejsca, dla których wiele osób tu przychodzi. Na takich polanach łatwo złapać oddech i rozejrzeć się po horyzont, bo zwykle właśnie tu robi się najbardziej „widokowo”, zanim szczyt schowa się w lesie.

Po drodze trafia się też ciekawy akcent w terenie: wychodnia piaskowca, która przypomina, że Beskidy potrafią dorzucić coś więcej niż same drzewa i błoto na butach. A kawałek dalej jest Rezerwat Muńcoł — chroni między innymi bukowy las, a wczesną wiosną bywa kojarzony ze śnieżyczką przebiśnieg (jeśli lubisz takie drobne, botaniczne „wow”, to jest dokładnie ten klimat). Finał jest już klasyczny: wierzchołek Muńcuła ma 1165 m n.p.m. i leży w lesie, więc zamiast wielkiej panoramy na samym czubku bardziej liczą się te hale i prześwity po drodze. Taki trochę przewrotny żart Beskidów: najlepsze „okna” są często chwilę przed szczytem.

Powrót tą samą drogą: znajome miejsca, ale w drugą stronę

Wracając, idziesz dokładnie tym samym zielonym szlakiem, tylko wszystko układa się odwrotnie: to, co przed chwilą było „podejściem do przeżycia”, zamienia się w zejście, które lubi przypomnieć o kolanach. W lesie warto trzymać czujność na bardziej stromych fragmentach, bo tempo potrafi samo rosnąć, a to nie zawsze najlepszy pomysł, jeśli chcesz wrócić z uśmiechem, a nie z miną „następnym razem to ja wybieram nizinny spacer”.

Szczytówka po drodze w dół zwykle znowu robi robotę jako miejsce na krótkie rozluźnienie — otwarta przestrzeń pomaga złapać oddech i mentalnie „zamknąć” górską część trasy. Potem zostaje już zejście w stronę zabudowań Ujsół, a na końcówce pojawia się ten krótki, cywilizowany fragment drogą, gdzie nagle okazuje się, że nogi potrafią iść całkiem żwawo. Góry to jednak świetni negocjatorzy: w górę każą pracować, a na koniec oddają asfalt jak nagrodę pocieszenia.

Dla kogo jest ta trasa?

Trudność tej trasy spokojnie można wrzucić do kategorii łatwa, ale z małą gwiazdką dopisaną ołówkiem z boku. Na stosunkowo krótkim odcinku zbiera się całkiem konkretne przewyższenie, więc nogi potrafią przypomnieć o sobie, szczególnie na dłuższych podejściach w lesie. To nie jest spacer doliną, tylko uczciwe, beskidzkie wchodzenie, takie „krok za krokiem, bez drogi na skróty”. Na wypad z dziećmi trasa nadaje się bardzo dobrze, pod warunkiem że to już młodzi piechurzy, którzy znają smak podejścia pod górę i nie obrażają się na szlak po pierwszych dziesięciu minutach pod górkę. Najmłodszych łatwo tu zniechęcić stromszymi fragmentami, ale dla tych trochę bardziej rozchodzonych może to być świetna, górska przygoda z prawdziwego zdarzenia.

---

Mapa i GPX szlaku

GPX SZLAKU: TUTAJ
TRASA: Ujsoły – Szczytówka – Muńcuł – Powrót tą samą trasą

Zielony szlak na Muńcuł z Ujsół (FAQ)

Inne szlaki na Muńcuł