Stożek Wielki
Góra, której kształt stał się jej nazwą
Stożek Wielki osiąga 978 m n.p.m. i leży na głównym grzbiecie Pasma Czantorii i Stożka. Biegną tędy granica polsko-czeska, dział wodny Wisły i Odry oraz czerwony Główny Szlak Beskidzki. Zwarta sylwetka góry wyraźnie wyróżnia się zwłaszcza podczas podejścia od strony Stożka Małego.
Sam wierzchołek jest zalesiony, dlatego najciekawsze otwarcia widokowe znajdują się na wschodnim zboczu i w rejonie schroniska. Stożek można potraktować jako cel kilkugodzinnej wycieczki z Wisły albo jako ważny punkt dłuższego przejścia granicznym grzbietem między Czantorią, Soszowem i Kubalonką.
Stożek Wielki ma 978 m n.p.m. i wznosi się na granicy Polski z Czechami.
Przez masyw prowadzi czerwony Główny Szlak Beskidzki oraz europejski dział wodny.
Tuż pod kulminacją stoi Schronisko PTTK na Stożku otwarte w 1922 roku.
Szlaki na Stożek Wielki
Cztery opisane warianty pozwalają wejść na Stożek Wielki z Wisły Jurzykowa, Wisły Głębce i Przełęczy Kubalonka albo połączyć go z Soszowem Wielkim. Do wyboru są krótsze wyjście, wygodna pętla oraz dłuższe przejścia grzbietowe. Każdy przewodnik zawiera parametry, mapę, profil wysokości oraz plik GPX.
Stożek Wielki - wyraźna kulminacja granicznego pasma

Stożek Wielki leży pomiędzy Stożkiem Małym na północy i Kyrkawicą na południu. Jego wschodnie stoki schodzą ku Wiśle, a zachodnie opadają w stronę czeskich miejscowości Nýdek i Návsí.
Góra jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych punktów Pasma Czantorii i Stożka. Od północy można dotrzeć tu grzbietem przez Soszów i Cieślar, natomiast od południa czerwony szlak prowadzi przez Kiczory w stronę Przełęczy Kubalonka. Dzięki temu Stożek pełni funkcję ważnego węzła podczas krótkich wycieczek oraz całodziennych przejść.
Wierzchołek porasta las i nie ma na nim rozległej platformy widokowej. Otwarte przestrzenie pojawiają się nieco niżej, przede wszystkim przy schronisku i na trasach schodzących ku Wiśle. Stąd można obserwować dolinę Wisły, Pasmo Wiślańskie i dalsze grzbiety Beskidu Śląskiego.
Wschodnie zbocze jest zagospodarowane turystycznie i narciarsko, ale grzbiet zachował typowy charakter beskidzkiego pogranicza. Leśne drogi, strome podejście od Stożka Małego i spokojniejsze odcinki od strony Kiczorów sprawiają, że poszczególne warianty wycieczki wyraźnie różnią się przebiegiem.
Właściwy wierzchołek jest zalesiony. Najlepszych widoków warto szukać przy schronisku oraz na otwartych fragmentach wschodniego zbocza.
Panorama spod Stożka Wielkiego
Najszersza panorama otwiera się z rejonu schroniska położonego na wschodnim zboczu. Widok obejmuje dolinę Wisły, główne kulminacje Beskidu Śląskiego i dalsze pasma pojawiające się przy dobrej przejrzystości powietrza.
Poniżej rozciąga się dolina Wisły, a nad nią wznoszą się grzbiety prowadzące ku Baraniej Górze i Malinowskiej Skale.
W panoramie wyróżnia się najwyższy szczyt Beskidu Śląskiego z charakterystycznym masztem na wierzchołku.
Graniczny grzbiet prowadzi przez Cieślar w stronę Soszowa Wielkiego oraz dalszej części Pasma Czantorii.
W najbardziej przejrzyste dni ponad bliższymi grzbietami pojawiają się odległe szczyty Beskidu Żywieckiego, a także Tatry.
Stożek Wielki - nazwa zaczerpnięta z kształtu góry

Nazwa należy do najbardziej czytelnych w Beskidzie Śląskim. Odnosi się do zwartej, stożkowatej sylwetki wzniesienia, dobrze widocznej z sąsiednich grzbietów i dolin.
Określenie Stożek opisuje formę góry, której stoki zbiegają się ku wyraźnej kulminacji. Najłatwiej dostrzec ten kształt od północy, zwłaszcza z rejonu Stożka Małego, skąd wyższy sąsiad wygląda jak regularne i stromo wznoszące się spiętrzenie grzbietu.
Człon „Wielki” odróżnia szczyt od pobliskiego Stożka Małego. Obie nazwy porządkują kolejne kulminacje tego samego pasma i pokazują ich wzajemną relację wysokościową. Po czeskiej stronie funkcjonuje bliski odpowiednik Velký Stožek.
Z górą wiąże się również ludowa opowieść wyprowadzająca nazwę od rzekomych „stu rzek”. Jest to jednak barwna gra słów, a nie najbardziej prawdopodobne objaśnienie. Znacznie lepiej z budową masywu i dawnym sposobem nazywania miejsc zgadza się proste odniesienie do jego charakterystycznego kształtu.
Nazwa Stożek Wielki opisuje wygląd góry i jednocześnie odróżnia ją od sąsiedniego Stożka Małego.
Schronisko PTTK na Stożku - ponad sto lat górskiej historii

Schronisko stoi na wysokości około 957 m n.p.m., tuż pod zalesionym wierzchołkiem. Jest naturalnym celem wycieczek z Wisły oraz jednym z najważniejszych przystanków na granicznym odcinku Głównego Szlaku Beskidzkiego.
Decyzję o budowie podjął w 1919 roku Zarząd Oddziału Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego w Cieszynie. Prace rozpoczęły się w maju 1920 roku według projektu Stanisława Chorubskiego, a uroczyste otwarcie nastąpiło 9 lipca 1922 roku. Obiekt jest uznawany za najstarsze istniejące polskie schronisko w Beskidzie Śląskim.
Kamienne przyziemie i drewniana nadbudowa tworzą charakterystyczną bryłę, która od ponad wieku jest jednym z symboli tej części pasma. Schronisko oferuje noclegi, bufet i jadalnię, a jego położenie umożliwia odpoczynek przed dalszym marszem w stronę Soszowa, Czantorii, Kiczorów lub Kubalonki.
Przed budynkiem znajduje się otwarta przestrzeń z szeroką panoramą w stronę Wisły i Pasma Wiślańskiego. Aktualne godziny działania, zasady rezerwacji oraz dostępność posiłków warto sprawdzić bezpośrednio przed wyjściem, szczególnie poza głównym sezonem turystycznym.
- Około 957 m n.p.m.
- Otwarte 9 lipca 1922 r.
- Najstarsze polskie schronisko w paśmie
- Bufet i noclegi
