Szlak na Skrzyczne ze Szczyrku przez Becyrek

Opis szlaku

Skrzyczne to taki beskidzki „sprawdzian z obecności” – prędzej czy później większość osób i tak tu trafi. Wariant ze Szczyrku przez Becyrek jest fajny, bo nie pcha od razu na najbardziej strome wejście pod wyciągiem, tylko daje podejście bardziej „do ułożenia w nogach”.

To jest trasa dla tych, którzy chcą wejść normalnie pieszo, ale bez ciśnienia na rekord. Po drodze są miejsca, gdzie las się rozsuwa i robi miejsce na polany oraz stoki, a wyżej dochodzi klimat górskiej infrastruktury Skrzycznego: szlaki zbiegające się w jednym punkcie, górna stacja kolejki i schronisko PTTK tuż obok.

Start w Szczyrku i pierwsze minuty na luzie

Zaczynamy w Szczyrku Dolnym i przez chwilę idzie się jeszcze w „miejskim” rytmie – zabudowania, utwardzona nawierzchnia, rozgrzewka zanim łydki dostaną swoje zadanie na serio. Ten początek jest krótki, ale robi robotę: możesz złapać tempo, poprawić sznurówki i udawać, że to nadal spacer, a nie podejście na najwyższy szczyt Beskidu Śląskiego.

Jeśli podjeżdżasz autem, najprościej celować w parkingi miejskie i rozwiązania zbiorcze w Szczyrku (typu centrum przesiadkowe), bo wtedy nie musisz krążyć w kółko po wąskich uliczkach, tylko zostawiasz samochód i ruszasz z głową spokojną jak niedziela.

Zimnik pod Filipką i wejście w leśny odcinek

Po dojściu do Zimnika pod Filipką robi się wyraźna zmiana klimatu: zabudowania zostają za plecami, a wchodzisz w teren bardziej „szlakowy”, gdzie zaczyna się prawdziwe nabieranie wysokości. To miejsce często przewija się na trasach w tej części Beskidu Śląskiego, bo spina kilka wariantów dojścia i łatwo tu złapać właściwe oznaczenia.

Dalej trzymasz się czerwonych znaków i idziesz w stronę rozgałęzień, gdzie szlaki lubią się mieszać jak kable w szufladzie „przyda się”. Na szczęście w praktyce to jest czytelny odcinek, a tempo marszu układa się naturalnie: raz spokojniej, raz mocniej, bez wrażenia, że ktoś próbuje cię od razu przepalić na pierwszych kilometrach.

Rozwidlenie Godziszka – tu zaczyna się „górskie” myślenie

W okolicach rozwidlenia w rejonie Godziszki robi się bardziej turystycznie w tym sensie, że masz węzły i decyzje: pilnujesz znaków, wybierasz właściwy wariant, trzymasz kierunek na Becyrek. To nadal jest las i typowe beskidzkie podejście, ale już czuć, że idziesz w stronę miejsca, gdzie szlaki zbierają się jak ludzie przy ostatniej otwartej kasie w sklepie.

Ten fragment dobrze traktować jak „długi środek filmu”: niby bez fajerwerków, ale to on robi całą robotę. Jak wejdziesz w rytm, to nagle okazuje się, że kolejne punkty pojawiają się jeden po drugim, a Becyrek przestaje brzmieć jak coś, co się zamawia w budce z oscypkami, tylko jak realny cel pod nogami.

Becyrek – przełęcz, która spina pół Szczyrku

Becyrek to ważne miejsce na mapie tej okolicy, bo krzyżują się tu popularne szlaki: właśnie dlatego tak wiele osób przez niego przechodzi, idąc na Skrzyczne albo planując dłuższe przejścia w stronę innych beskidzkich klasyków. To taki punkt „ustawienia trasy”, gdzie można na chwilę zwolnić, sprawdzić oznaczenia i złapać oddech przed ostatnim podejściem.

Od Becyrku wchodzisz na odcinek, gdzie szlak potrafi wyprowadzić na otwarte przestrzenie związane ze stokami narciarskimi, a potem znowu chowa się w lesie. Latem to jest po prostu zmiana krajobrazu, zimą bywa bardziej wymagająco przez oblodzenia i fakt, że część drogi idzie w rejonie tras narciarskich.

Kaskada i okolice – polany, stoki i kawałek „widokowego” oddechu

W wyższej części, gdy dochodzisz do rejonu zwanego Kaskadą i pobliskich rozgałęzień szlaków, krajobraz robi się bardziej otwarty. To moment, w którym łatwiej złapać szersze spojrzenie na doliny, a sama wędrówka przestaje być tylko „lasem do góry”, bo co chwilę coś się odsłania między drzewami albo na skraju polany.

Tu też czuć, że jesteś w miejscu, gdzie turystyka spotyka się z narciarską stroną Skrzycznego: ślady infrastruktury, szerokie przecinki, charakterystyczne „stokowe” przestrzenie. I to jest w sumie całkiem uczciwe – Beskid Śląski nie udaje dzikiej puszczy, tylko pokazuje, jaki jest: blisko ludzi i z konkretnym zapleczem.

Skrzyczne: górna stacja, schronisko i finał trasy

Końcówka doprowadza do rejonu górnej stacji kolejki, a stąd już dosłownie chwila do schroniska PTTK Skrzyczne. Samo schronisko stoi bardzo blisko górnej stacji (to kwestia kilkuset metrów), więc nawet jeśli na szczycie robi się bardziej „ruchliwie”, to łatwo tu złapać swoje miejsce i zrobić przerwę bez kombinowania.

W tym wariancie całość zamyka się w około 16,3 km i mniej więcej 5 godz. 30 min marszu, bo wracasz dokładnie tą samą drogą. Powrót jest prosty logistycznie (nic nie trzeba dowozić ani planować dojazdów), za to warto pamiętać o jednym: zejścia w Beskidach potrafią zmęczyć inaczej niż podejścia, więc kolana dostają swój „bonus” na koniec, nawet jeśli głowa już jest w trybie „obiad w Szczyrku”.

Mapa szlaku na Skrzyczne ze Szczyrku przez Becyrek

TRASA: Szczyrk – Becyrek – Skrzyczne – Powrót tą samą trasą

Inne szlaki na Skrzyczne

Na Skrzyczne da się wejść na kilka sposobów i właśnie to jest w tej górze dobre — jeden wariant układa się spokojniej, inny szybciej przechodzi do konkretów, a jeszcze inny robi z całego wyjścia trochę dłuższe beskidzkie kółko.

Komu po drodze z bardziej oczywistym i krótszym wejściem od strony Szczyrku, temu może podejść szlak przez Małe Skrzyczne. To trasa bez większego kombinowania, dobra wtedy, gdy chcesz po prostu ruszyć na szczyt i trzymać się czytelnego planu od początku do końca.

Trochę inaczej wypada pętla ze Szczyrku, bo tutaj dochodzi jeszcze ten wygodny moment, że start i meta zamykają się w jednym miejscu. Dla wielu osób to właśnie taki układ jest najpraktyczniejszy, zwłaszcza gdy nie ma ochoty wracać dokładnie tą samą drogą.

Jest też wejście z Godziszki, które brzmi trochę mniej oczywiście niż start ze Szczyrku, ale właśnie dlatego może być ciekawą odmianą. To opcja dla tych, którzy wolą podejście trochę bardziej na uboczu i chcą spojrzeć na Skrzyczne z innej strony niż ta najbardziej oblegana.

Z kolei niebieski szlak z Lipowej jest bardziej bezpośredni i szybko przechodzi do roboty. Taki wariant zwykle wybierają osoby, które wolą krótszy konkret niż długie rozkręcanie się na dojściu.

A gdy samo Skrzyczne to trochę za mało, dobrze wygląda pętla z Lipowej przez Malinowską Skałę i Małe Skrzyczne. Ten układ ma już bardziej wycieczkowy charakter i lepiej pasuje na dzień, w którym liczy się nie tylko szczyt, ale całe przejście grzbietem.

Szlak na Skrzyczne ze Szczyrku przez Becyrek (FAQ)