DŁUGOŚĆ SZLAKU
12.2KM
SUMA WZNIESIEŃ
1007m
CZAS PRZEJSCIA
5:20h
TYP TRASY
Pętla
Opis szlaku
Jeśli masz ochotę na wycieczkę, która daje i konkretną górską robotę, i dwa mocne „punkty programu” po drodze, to ta pętla z Lipowej-Ostrego siada idealnie. Najpierw spokojniejszy rozruch w dolinie, potem podejście pod Malinowską Skałę, grzbiet w stronę Małego Skrzycznego, a na koniec klasyk Beskidu Śląskiego – Skrzyczne ze schroniskiem.
To propozycja dla tych, którzy lubią, kiedy trasa ma rytm: na start jest „wchodzenie w temat”, później robi się bardziej górsko, a na grani pojawiają się te momenty, kiedy człowiek odruchowo zwalnia, bo po prostu chce popatrzeć. No i jest schronisko po drodze – a to zawsze działa jak magnes (nawet jeśli mówisz, że „tylko przechodzisz”).
Na tę pętlę warto zarezerwować normalny, pełny dzień w terenie, bo całość ma około 15,7 km i zwykle zajmuje w okolicach 5 godzin 15 minut marszu, zależnie od tempa i długości postojów.
Start w Lipowej-Ostrym: Dolina Zimnika i spokojne wejście w trasę
Najwygodniej jest zacząć w rejonie Doliny Zimnika w Lipowej-Ostrym, bo tam kręci się cała „logistyka” tego wyjścia. Przy końcówce drogi w dolinę trafiają się parkingi płatne, ale jest też opcja bezpłatna przy siedzibie nadleśnictwa – to miejsce, od którego wiele osób rusza prosto na szlak.
Pierwsze kilometry mają klimat „rozgrzewki” – idzie się dnem doliny wzdłuż potoku, a pod nogami długo trzyma się twarda nawierzchnia. Ten odcinek często bywa asfaltowy, dopiero później teren zaczyna wyglądać bardziej jak prawdziwy górski szlak i wchodzi się w leśne drogi.
W pewnym momencie kończy się ten „dolinny spokój” i pojawia się wyraźne odbicie w stronę właściwego podejścia. Tu zwykle zaczyna się fragment, gdzie nachylenie rośnie i wchodzi się w las na bardziej surową, górską ścieżkę – z kamieniami i typowym beskidzkim charakterem. To taki etap, w którym nagle przestaje się rozmawiać pełnymi zdaniami, a zaczyna odpowiadać „mhm” i „no”.
Pod Malinowską Skałą i krótki skok na wychodnię
Dochodząc w okolice węzła szlaków pod Malinowską Skałą, robi się wrażenie, że to naturalny „przystanek zbiorczy” – szlaki schodzą się tutaj z różnych stron, więc często widać, że to popularny punkt wędrowania po tej części pasma. Stąd jest już niedaleko na samą Malinowską Skałę, gdzie czeka najbardziej rozpoznawalny motyw tego miejsca: charakterystyczna wychodnia skalna.
Malinowska Skała ma około 1152 m n.p.m. i właśnie ta skała na wierzchu robi całą atmosferę – ludzie lubią tu podejść, bo to jeden z tych szczytów, gdzie „coś się dzieje” na górze, a nie tylko tabliczka. Przy dobrej pogodzie często łapie się stąd widoki m.in. na Skrzyczne i Baranią Górę, a czasem nawet dalej, w stronę Tatr – ale to już klasyka: wszystko zależy od powietrza.
Grzbietem przez Małe Skrzyczne na Skrzyczne: najlepszy odcinek na „tempo spacerowe”
Po Malinowskiej Skale wchodzisz w odcinek, który wielu osobom najbardziej pasuje w całej pętli: górski grzbiet, po którym idzie się już bardziej „po swojemu”. Raz jest szybciej, raz wolniej, bo co chwilę człowiek ma powód, żeby zwolnić – a to zerknięcie w bok, a to krótkie podejście, a to kolejny punkt, gdzie robi się przestronniej.
Małe Skrzyczne (1211 m n.p.m.) jest takim „przystankiem pośrednim”, który świetnie porządkuje trasę: jeszcze nie finał, ale już czuć, że jesteś wysoko i blisko celu. To wypiętrzenie na grani między Malinowską Skałą a Skrzycznem i bardzo naturalne miejsce, żeby złapać oddech przed ostatnim podejściem.
Skrzyczne i schronisko: klasyk, który nie musi udawać niczego więcej
Skrzyczne ma 1257 m n.p.m. i jest najwyższym szczytem Beskidu Śląskiego, więc „renoma” robi się sama – nie trzeba dorabiać legend. W okolicy wierzchołka działa też schronisko PTTK, które od lat jest jednym z najbardziej znanych adresów w tej części gór, a jego położenie aż prosi się o dłuższą przerwę.
Ze Skrzycznego w dół niebieskim do Lipowej: domykanie pętli
Po odpoczynku czas na zejście i tutaj wchodzi niebieski szlak w kierunku Lipowej-Ostrego. Ten wariant domyka pętlę bez cofania się po własnych śladach, a zejście ma charakter bardziej „konsekwentny” niż spacerowy – w Beskidzie Śląskim bywa tak, że jak już góra oddaje wysokość, to robi to bez zbędnych negocjacji.
W dolnych partiach znowu wraca klimat doliny i cywilizacji: łatwiej złapać równy krok, a głowa zaczyna już przestawiać się na myśl o końcówce trasy. I nagle orientujesz się, że to była naprawdę kompletna pętla: skała, grań, najwyższy szczyt pasma i sensowny powrót do startu.
Mapa szlaku na Skrzyczne i Malinowską Skałę z Lipowej
TRASA: Lipowa – Malinowska Skała – Małe Skrzyczne – Skrzyczne – Lipowa
Skrzyczne i Malinowska Skała: Szlak z Lipowej (FAQ)
Najwygodniej celować w okolice Doliny Zimnika w Lipowej-Ostrym, bo tu zaczynają się dojścia w stronę Malinowskiej Skały i wraca się niebieskim po domknięciu pętli. Na miejscu trafisz na płatne miejsca postojowe, a obok działa też bezpłatny parking przy nadleśnictwie – oba warianty są dosłownie „na start”.
Tak, ale pod warunkiem, że podejdziesz do niej jak do całodniowej wycieczki, a nie testu „ile wykręcę w 3 godziny”. Technicznie to nie jest nic wspinaczkowego, tylko jest długo i są podejścia, więc tempo robi tutaj całą różnicę.
Nadaje się, ale raczej dla rodzin, które mają już za sobą górskie wędrówki i wiedzą, że 15,7 km to nie jest „spacerek po obiedzie”. Dzieciaki, które są przyzwyczajone do dłuższych tras, spokojnie ogarną, a reszta ekipy najbardziej doceni sensowne przerwy po drodze.
Tak – po dojściu na Skrzyczne masz schronisko PTTK Skrzyczne, więc to naturalny punkt na dłuższy przystanek i coś ciepłego do ręki. W praktyce fajnie to domyka środek trasy, bo po grani apetyt pojawia się szybciej niż zasięg w telefonie.
Tak, ta pętla jest do zrobienia z psem, tylko standardowo w takich miejscach trzymasz go na smyczy, szczególnie w okolicy ludzi i na bardziej uczęszczanych odcinkach grzbietu. Dodatkowy plus jest taki, że schronisko na Skrzycznem akceptuje psy, więc nie musisz kombinować, że jedno z was czeka na zewnątrz.
Najbardziej „widokowy moment” po drodze daje Malinowska Skała, bo to nie tylko nazwa na tabliczce, ale też charakterystyczna wychodnia skalna, przy której zwykle robi się przystanek. Na Skrzycznem, przy dobrej przejrzystości powietrza, często łapie się szerokie panoramy Beskidu Śląskiego, a czasem widoki sięgają naprawdę daleko.
Najprzyjemniej jest od późnej wiosny do jesieni, kiedy szlak jest czytelny, a długi dystans robi się „na luzie” bez walki z lodem i śniegiem. Zimą też się da, ale wtedy ten sam odcinek potrafi nagle stać się dużo bardziej wymagający, więc bez lepszych warunków, sprzętu i doświadczenia łatwo zrobić z wycieczki małą ekspedycję.
