Szlak na Mędralową z Przyborowa przez Moczarki i Mędralową Zachodnią

Opis szlaku

Są takie trasy, które nie robią z człowieka bohatera dnia w stylu „wróciłem, padłem”, tylko po prostu prowadzą w góry w dobrym tempie i z fajnym celem. Wejście na Mędralową od strony Przyborowa właśnie takie jest: konkretny wierzchołek, sensowna porcja podejścia, a po drodze punkty, które fajnie „dzielą” marsz na czytelne odcinki.

To propozycja dla tych, którzy lubią leśne podejścia i grzbietowe wędrowanie, a niekoniecznie polowanie na schroniska co godzinę. Całość jest logiczna: wchodzisz jedną drogą, dochodzisz na szczyt i wracasz dokładnie tak samo, więc odpada cała zabawa w kombinowanie powrotu i pilnowanie, czy pętla na pewno się domknie.

W praktyce to wycieczka na około 14,4 km i mniej więcej 5 godzin marszu, czyli taki „pełny” dzień w Beskidzie Żywieckim bez wstawania o świcie jak na samolot.

Start w Przyborowie: szybkie wejście w tryb „idziemy”

Zaczynamy w Przyborowie Moczarskim, w miejscu, gdzie da się zostawić auto przy punkcie orientacyjnym w okolicy dawnego sklepu – to taki klasyk: człowiek jeszcze dobrze nie zawiąże butów, a już ma w głowie „oby to miejsce pamiętało mój samochód do powrotu”. W samym starcie idzie się wśród zabudowań, spokojnie, bez dramatów – to ten moment, kiedy nogi dopiero łapią rytm, a plecak udaje, że wcale nie waży.

Po chwili szlak zielony odbija w lewo i wchodzi w las, więc kończy się etap „wioska” i zaczyna etap „las robi swoją robotę”. Warto zapamiętać, że początek prowadzi właśnie przez tę zamieszkałą część, a potem konsekwentnie trzyma się północnych stoków w górę – jeśli ktoś lubi jasne sygnały, gdzie iść, to tutaj są dość oczywiste.

Zielonym do Moczarek: las, podejście i szeroka droga

Dalej trzymamy się zielonych znaków i robimy to, co w Beskidach wychodzi najlepiej: spokojnie zdobywamy wysokość. Ten odcinek to głównie leśne podejście, miejscami dość zdecydowane, ale w takim „górskim” sensie – nie sprint, tylko konsekwentne parcie w górę. Właśnie tu przydaje się prosta zasada: nie walczyć z nachyleniem, tylko znaleźć swój krok i udawać, że tak miało być od początku.

Po drodze pojawia się fragment szerokiej drogi – taki oddech w marszu, bo zamiast wąskiej ścieżki nagle robi się przestronniej pod stopami. I wtedy, dość niepostrzeżenie, dochodzimy do Moczarek – osady położonej zaskakująco wysoko, co zawsze trochę bawi w dobrym sensie: człowiek myśli „kto tu mieszka?”, a Beskidy odpowiadają „normalnie, dzień dobry”.

Z Moczarek na Mędralową Zachodnią: krótko, ale konkretnie

Z Moczarek dalej nadal trzymamy się zielonego szlaku i idziemy w kierunku Mędralowej Zachodniej. Ten kawałek jest już krótszy i działa trochę jak przedsmak grzbietu: nogi są rozgrzane, tempo zwykle samo się stabilizuje, a w głowie pojawia się myśl „dobra, teraz to już pójdzie”.

Mędralowa Zachodnia to taki punkt, który często robi za naturalny „przystanek w połowie” – nie tylko dlatego, że się tu dochodzi po kolejnym podejściu, ale też dlatego, że w okolicy biegną ważne beskidzkie przejścia grzbietowe. To nadal klimat pogranicza i szerokich, spokojnych pasm, gdzie bardziej słyszy się las niż własną playlistę (nawet jeśli ktoś ją odpalił „tylko na chwilę”).

Grzbietem na Mędralową: czerwony i niebieski prowadzą do celu

Z okolic Mędralowej Zachodniej kierunek jest jasny: wchodzimy na grzbiet i idziemy dalej szlakami czerwonym i niebieskim, które na tym odcinku prowadzą wspólnie. Tu zmienia się charakter wędrówki – zamiast ciągłego „pod górę”, częściej pojawia się marsz grzbietem, z krótszymi falami terenu. To ten typ chodzenia, kiedy człowiek niby idzie, a jednak ma wrażenie, że góry pozwalają mu chwilę odsapnąć.

Sama Mędralowa ma około 1169 m n.p.m. i leży na granicy polsko-słowackiej, na grani łączącej okolice Małej Babiej Góry z rejonem Pilska. W pobliżu pojawia się też ciekawostka „dla uważnych”: wskazuje się tu miejsce związane z najdalej na północ wysuniętym punktem Słowacji, znane jako Gajdošská strunga. Fajne jest to, że to nie jest szczyt „z wielką infrastrukturą”, tylko raczej spokojny wierzchołek na pograniczu – bardziej do poczucia przestrzeni niż do odhaczania atrakcji.

Powrót tą samą drogą: znajome zakręty wracają szybciej, niż myślisz

Z Mędralowej wraca się dokładnie tak, jak przyszło, więc cała nawigacja robi się nagle banalna: skręcamy tam, gdzie już skręcaliśmy, trzymamy się tych samych kolorów i po prostu „odwijamy” trasę. To bardzo wygodne, bo nie ma loterii z wariantami, tylko pewny kierunek na Mędralową Zachodnią, potem Moczarki i dalej w dół zielonym.

Na zejściu warto pamiętać, że dolna część podejścia potrafi być najbardziej męcząca dla kolan – klasyka gatunku: wchodzenie człowiek wybacza, a schodzenie lubi policzyć odsetki. Gdy las zaczyna się przerzedzać i z powrotem pojawiają się zabudowania Przyborowa, to jest ten moment, kiedy w kieszeni nagle „cudownie” znajduje się coś słodkiego, co rzekomo było tam od początku (oczywiście, że było).

Mapa szlaku na Mędralową z Przyborowa

TRASA: Przyborów – Czoło – Kalików Groń (Moczarki) – Mała Mędralowa – Mędralowa Zachodnia – Mędralowa – Powrót tą samą trasą

Inne szlaki na Mędralową

Na Mędralową da się wejść też trochę inaczej, bo ten szczyt dobrze wypada zarówno w dłuższej, spokojnie rozpisanej wycieczce, jak i w krótszym wyjściu, kiedy liczy się prostszy plan i mniej kilometrów.

Kto woli podejść do tematu bardziej oszczędnie, temu lepiej podejdzie krótki szlak z Przełęczy Klekociny. Start jest wysoko, więc szybciej łapie się grzbiet i halę, a sama wycieczka ma bardziej lekki, półdniowy rytm niż wariant z Przyborowa.

Z kolei pętla z Zawoi przez Halę Kamińskiego pasuje tym, którzy lubią, gdy trasa trochę się zmienia po drodze i nie kończy się powrotem po własnych śladach. Jest krótsza od podejścia z Przyborowa, ale daje bardziej urozmaicone przejście, z halą po drodze i zejściem przez inne miejsce.

Szlak na Mędralową z Przyborowa przez Moczarki i Mędralową Zachodnią (FAQ)