Jałowiec: Szlak z Zawoi

---

---

Szlak na Jałowiec z Zawoi

Jeśli masz ochotę na beskidzką trasę, która nie robi z człowieka naleśnika, a jednak daje poczucie „hej, byłem(-am) w górach”, to wejście na Jałowiec z Zawoi Wełczy jest bardzo w punkt. To taki szlak na spokojne zbieranie wysokości, bez kombinowania z logistyką i bez miliona wariantów „a może jeszcze tam?”. Idziesz, dochodzisz na szczyt, wracasz dokładnie tą samą drogą — prościej się nie da.

W tej wersji trasa ma 8,3 km i zwykle zamyka się w ok. 3 godziny w obie strony, więc spokojnie da się ją wcisnąć w pół dnia, który zaczyna się od „to tylko na chwilę”. A Jałowiec ma swój mały atut: 1111 m n.p.m. — wysokość tak ładna, że aż chce się sprawdzić dwa razy, czy ktoś jej nie ustawił specjalnie pod zdjęcie.

No i jeszcze jedno: to nie jest wycieczka w stylu „przez cały czas grzbiet i ekspozycja”, tylko normalny, sensowny marsz beskidzkimi ścieżkami i drogami. Momentami po drodze łapie się odcinki utwardzone i asfaltowe, a potem wchodzi się w bardziej terenowy klimat — w sam raz, żeby buty poczuły, że nie wyszły tylko na spacer po osiedlu.

Start w Zawoi Wełczy: gdzie stanąć i jak ruszyć bez nerwów

Zaczyna się w Zawoi, w rejonie Wełczy. To dobre miejsce na start, bo wszystko jest „po ludzku”: da się zostawić auto w okolicy początku szlaku, przy schronisku PTSM jest parking, a jeśli akurat nie pasuje, to często ratuje sytuację mała zatoczka przy drodze tam, gdzie niebieskie znaki odbijają z asfaltu w górę. W okolicy można zaparkować również przy szkole i kościele (w sąsiedztwie przystanku) — czyli klasyka beskidzka: szukasz kawałka miejsca i jest szansa, że się uda.

Pierwsze minuty potrafią być „cywilizowane”: asfalt i utwardzone odcinki pojawiają się na początku (i potem znów przy powrocie), bo szlak przechodzi przez zabudowania. To ten moment, kiedy nogi jeszcze udają, że wcale nie idą w górę, a głowa ma czas pomyśleć, czy na pewno w plecaku jest wszystko, co miało być. Dopiero po chwili robi się bardziej górsko — wchodzisz w leśniejsze odcinki, a pod stopami przestaje być tak równo i przewidywalnie.

Podejście niebieskim: od „asfaltowania” do leśnej roboty

Po starcie trzymasz się niebieskich znaków i konsekwentnie pchasz się wyżej. Ten szlak ma fajny rytm: trochę przejścia w pobliżu domów, potem oddech w lesie i wreszcie bardziej „górski” fragment, gdzie ścieżki potrafią być kamieniste, a miejscami po prostu terenowe. W skrócie: jest dość naturalnie, bez przesadnego wygładzania trasy pod turystę, ale też bez klimatów „czemu to w ogóle nazywa się szlakiem”.

W pewnym momencie robi się przyjemnie „odcięte” od drogi i zabudowań, bo leśna część zaczyna dominować. To taki etap, kiedy idzie się równym tempem i można złapać swój oddech — a jednocześnie czuć, że wysokość rośnie, bo szlak jest uparty i trzyma kierunek. Jałowiec nie lubi wielkich dramatów, ale też nie jest typem góry, która sama się zrobi „przy okazji”, kiedy tylko popatrzysz na mapę.

Ostatnie metry na Jałowiec: wspólny odcinek z żółtym i finisz na 1111

Końcówka prowadzi już bardziej zdecydowanie do góry, a przez około kwadrans niebieski i żółty idą razem łagodnie wznoszącą się leśną drogą. Taki fragment lubię, bo nie ma tu filozofii — po prostu wiesz, że idziesz na szczyt, a las dookoła robi za naturalną osłonę przed rozpraszaczami. I zanim zdążysz się porządnie zastanowić, czy „to już?”, przychodzi odpowiedź: tak, to już.

Jałowiec ma 1111 m n.p.m. i jest głównym szczytem Pasma Jałowieckiego; bywa opisywany jako miejsce raczej spokojniejsze niż te najbardziej oblegane kierunki w okolicy. Na górze trafia się szczytowa polana, a przy niej spotyka się infrastrukturę w stylu „turystyczne minimum” — na przykład wiata i miejsce na ognisko. Z panoramą bywa bardzo dobrze: widoki rozciągają się w stronę Babiej Góry, Policy, a przy lepszej przejrzystości także o dalszych pasmach, nawet po Tatry.

Powrót tą samą drogą: wygodnie, bo nic nie trzeba wymyślać

Wraca się dokładnie po śladzie — i to jest ogromna zaleta, bo nie pojawia się ten klasyczny dylemat „czy na pewno skręciliśmy dobrze, bo coś mi się nie zgadza”. Schodząc, te same odcinki układają się w odwrotnej kolejności: najpierw las i teren, potem coraz więcej cywilizacji. Na końcówce znów pojawia się asfalt przy zabudowaniach, więc nogi dostają jasny sygnał: to już ta część wycieczki, kiedy człowiek niby idzie, ale myślami jest już przy gorącej herbacie.

Jeśli zostawiasz auto w Wełczy, to końcówka ma jeszcze jedną zaletę: nie ma dobijania do „odległego parkingu jeszcze 20 minut w bok”. Po prostu dochodzisz tam, skąd ruszały niebieskie znaki, i temat jest zamknięty.

Dla kogo jest ta trasa?

Dla mnie to trasa zdecydowanie w kategorii „łatwa i do ogarnięcia” — jest trochę podejść, jasne, ale bez żadnej wyczynowej spiny i bez momentów, w których trzeba się zastanawiać, czy to jeszcze wędrówka, czy już test charakteru. Świetnie pasuje na kilka godzin w górach, kiedy chcesz się poruszać, złapać trochę wysokości i wrócić z poczuciem dobrze spędzonego czasu. Początkujący spokojnie sobie poradzą, nawet mimo dystansu i tych paru setek metrów w górę, bo wszystko da się przejść równym, sensownym tempem. Dzieci też jak najbardziej — tylko bez trybu „kto pierwszy na szczycie”, bo ten szlak najlepiej smakuje, kiedy idzie się normalnie, bez wyścigów i z przerwą wtedy, kiedy akurat jest na nią ochota.

---

Mapa i GPX szlaku

GPX SZLAKU: TUTAJ
TRASA: Zawoja – Jałowiec – Powrót tą samą trasą

Szlak na Jałowiec z Zawoi (FAQ)

Inne szlaki na Jałowiec