Szlak na Bendoszkę Wielką z Rycerki

Ta pętla ma bardzo wyraźny rytm. Początek jest kameralny i prowadzi w stronę lasu, później trasa nabiera bardziej górskiego charakteru, a jej najmocniejszym fragmentem jest otwarta Bendoszka Wielka. To właśnie tam zamknięty wcześniej krajobraz ustępuje szerokiej hali szczytowej i jednej z najpełniejszych panoram w tej części Worka Raczańskiego.

Punkt startowy oznaczony na mapach jako Rycerki znajduje się w dolinie Rycerki. Stąd ruszamy zielonym szlakiem spacerowym, funkcjonującym również jako oznakowany szlak bazowy prowadzący do Przysłopu Potóckiego. Początek znajduje się przy wylocie leśnej drogi w rejonie leśniczówki. Ten fragment szybko odcina się od głównej drogi i prowadzi bezpośrednio w stronę Bazy Namiotowej Przysłop Potócki, do której dochodzi się od strony polany z namiotami.

Przysłop Potócki jest pierwszym wyraźnym punktem zmiany charakteru wycieczki. Baza leży pomiędzy masywami Praszywki i Bendoszki, a właśnie tutaj opuszczamy zielone oznakowanie spacerowe i wchodzimy na niebieski szlak turystyczny. Od tego miejsca zaczyna się już właściwe podejście pod Bendoszkę. Szlak konsekwentnie nabiera wysokości, prowadząc najpierw do rozdroża pod szczytem, a następnie dalej w stronę otwartej części wierzchołkowej.

Największa zmiana krajobrazu pojawia się na samej Bendoszce Wielkiej. Wierzchołek pokrywa rozległa hala, dlatego po leśnych fragmentach wcześniejszego podejścia przestrzeń otwiera się tu niemal ze wszystkich stron. Na szczycie stoi charakterystyczny Jubileuszowy Krzyż Ziemi Żywieckiej, a obok znajduje się miejsce, z którego można spokojnie rozpoznać poszczególne pasma. W panoramie pojawiają się między innymi Wielka Racza, Barania Góra i Skrzyczne, Pilsko, Romanka, Magurka Wilkowicka oraz grań Małej Fatry.

Z Bendoszki nadal trzymamy się niebieskich znaków. Szlak opuszcza wierzchołkową halę i sprowadza do rozdroża Pod Schroniskiem na Przegibku. Stąd pozostaje już krótki wspólny fragment niebieskiego i zielonego szlaku prowadzący do Schroniska PTTK na Przełęczy Przegibek. W tej pętli schronisko jest przede wszystkim naturalnym punktem przejścia pomiędzy wejściem na Bendoszkę a dłuższym zejściem do doliny.

Przy schronisku zmieniamy szlak na zielony i rozpoczynamy powrót. Początkowo trasa prowadzi zboczem Bendoszki, głównie w lesie, wykorzystując na przemian szerszą drogę i węższe fragmenty ścieżki. Ten odcinek jest zupełnie inny niż otwarta hala na szczycie — krajobraz znów się zamyka, a marsz prowadzi stopniowo w dół w stronę zabudowań.

Niżej docieramy do Joneczkowych Rycerek, gdzie zielony szlak przecina się z niebieskim. Nie zmieniamy kierunku i nadal idziemy zielonym w stronę Rycerek. Z czasem pojawia się coraz więcej zabudowy, teren wyraźnie łagodnieje i szlak doprowadza dokładnie do punktu, z którego rozpoczynała się wycieczka. Dzięki temu całość tworzy rzeczywistą pętlę, bez konieczności wracania tą samą drogą.