Szlaki na Police – Opisy i Mapy szlaków
Polica to jeden z tych beskidzkich szczytów, które dają poczucie prawdziwej górskiej wycieczki – bez względu na to, z której strony ruszysz. Prowadzi na nią kilka szlaków o różnym charakterze: jedne są spokojniejsze i bardziej spacerowe, inne potrafią trochę mocniej zmęczyć, ale wszystkie prowadzą przez piękne, zróżnicowane tereny. Po drodze trafisz na lasy, polany i miejsca z historią, a przy dobrej pogodzie możesz liczyć na widoki m.in. w stronę Tatr, Babiej Góry i innych pasm Beskidów.
Dużym plusem Policy jest to, że łatwo dopasować trasę do swoich możliwości – zarówno początkujący, jak i bardziej doświadczeni piechurzy znajdą tu coś dla siebie. Startować można z kilku miejsc w okolicy, a wiele wariantów prowadzi przez świetne miejsce na przerwę, czyli schronisko na Hali Krupowej. Każdy szlak ma swój klimat i trochę inne krajobrazy, a dobre oznakowanie sprawia, że idzie się komfortowo i bez stresu o orientację.
Czarny szlak na Policę z Sidziny przez Halę Krupową
To dość konkretna, ale nadal bardzo przystępna wycieczka z Sidziny przez Halę Krupową na Policę i z powrotem tą samą drogą, mająca 11,7 km i zajmująca około 4 godzin marszu, więc najlepiej zaplanować ją jako spokojne pół dnia w terenie. Idzie się głównie leśnym podejściem w równym rytmie, po drodze przechodząc przez Halę Krupową i okolice Hali Kucałowej, a naturalnym „sercem” trasy jest schronisko na Hali Krupowej, które świetnie nadaje się na dłuższy postój zanim ruszy się dalej grzbietem w stronę Policy przez takie miejsca jak Złota Grapa. Trudność jest umiarkowana przede wszystkim kondycyjnie, bez technicznych trudności, dlatego ta trasa jest najlepsza dla osób początkujących z podstawową formą, dla turystów chodzących rekreacyjnie oraz dla rodzin ze starszymi dziećmi, które dobrze znoszą kilka godzin marszu.
Czarny szlak na Policę z Sidziny przez Halę Krupową
Zielony szlak na Policę z Sidziny przez Halę Krupową
To dłuższa wycieczka tam i z powrotem z Sidziny zielonym szlakiem o długości 14,7 km i czasie przejścia około 5 godzin, więc najlepiej planować ją jako spokojny, niemal całodniowy wypad, w którym dystans robi większą różnicę niż sama „technika” szlaku. Po drodze wchodzi się w równy rytm leśnego podejścia, przechodzi przez Halę Krupową i Halę Kucałową, a w naturalnym momencie wycieczki pojawia się schronisko PTTK na Hali Krupowej, gdzie łatwo zrobić dłuższy postój, zanim szlak poprowadzi dalej grzbietem w stronę Złotej Grapy. Trudność jest umiarkowana głównie kondycyjnie, dlatego ta trasa jest najlepsza dla osób chodzących rekreacyjnie z podstawową kondycją, dla ambitnych początkujących jako „pierwsza dłuższa” wycieczka oraz dla rodzin ze starszymi dziećmi, które dobrze znoszą kilka godzin marszu bez technicznych utrudnień.
Zielony szlak na Policę z Sidziny przez Halę Krupową
Najkrótszy szlak na Policę z Przełęczy Zubrzyckiej
To najkrótsza opcja wejścia na Policę z Przełęczy Zubrzyckiej, bo cała trasa tam i z powrotem ma 7,6 km i zwykle zajmuje około 3 godzin, więc spokojnie mieści się w półdniowym wyjściu bez pośpiechu. Idzie się przede wszystkim czytelnym, leśnym szlakiem z równym, konsekwentnym podejściem, po drodze trafiają się spokojniejsze fragmenty na złapanie oddechu i krótkie prześwity, a trudność jest raczej łatwa, choć nogi poczują stały marsz pod górę. Najlepsza będzie dla początkujących z podstawową kondycją, dla osób chodzących rekreacyjnie, które chcą krótkiej, konkretnej wycieczki bez technicznych trudności, oraz dla rodzin ze starszymi dziećmi, które dobrze znoszą kilka godzin w terenie.
Najkrótszy szlak na Policę z Przełęczy Zubrzyckiej
Niebieski szlak na Policę ze Skawicy (Sucha Góra)
To ciekawa trasa ze Skawicy Sucha Góra na Policę, która domyka się w około 10,3 km i mniej więcej 3 godziny 45 minut marszu, więc jest to konkretne, ale nadal „do zrobienia” pół dnia w górach bez presji tempa. Po drodze szybko wchodzisz w las i w równy rytm podejścia w stronę Przełęczy Kucałowej, po czym wpadasz na krótki wypad do schroniska na Hali Krupowej i dalej grzbietem przez rejon Złotej Grapy, a trudność wypada umiarkowana, bo miejscami jest stromo i kamieniście, choć bez technicznych komplikacji. Najlepsza będzie dla osób początkujących z podstawową kondycją, dla turystów chodzących rekreacyjnie, którzy chcą krótszej, ale „prawdziwej” górskiej trasy, oraz dla rodzin raczej ze starszymi dziećmi, które dobrze znoszą kilka godzin marszu w terenie.
Niebieski szlak na Policę ze Skawicy (Sucha Góra)
Szlak na Policę z Zawoi przez Mosorny Groń
To dłuższa, logicznie ułożona trasa z Zawoi w formie wyjścia tam i z powrotem o długości 14,1 km i czasie około 5 godzin marszu, więc od początku czujesz, że to wędrówka „z treścią”, ale bez potrzeby ścigania się z zegarkiem. Po drodze żółte znaki wyprowadzają cię w okolice Mosornego Gronia, potem przez chwilę prowadzi wspólny odcinek niebiesko-żółty w stronę Hali Śmietanowej, a dalej znów żółty doprowadza na Cyl Hali Śmietanowej, skąd na finał wchodzi się na czerwony grzbietowy odcinek, dzięki czemu wędrówka ma przyjemny rytm: las, hale i spokojne „grzbietowe” dojście. Trudność wypada umiarkowanie łatwo głównie kondycyjnie, bo podejście jest długie i konsekwentne, dlatego najlepiej sprawdzi się dla rekreacyjnych piechurów i ambitniejszych początkujących z podstawową formą, a także dla rodzin z dziećmi, które lubią dłuższe górskie spacery i dobrze czują się na szlaku przez kilka godzin.
Szlak na Policę z Zawoi przez Mosorny Groń
Szlak na Policę z Zawoi przez Halę Śmietanową
To długa, górska wycieczka tam i z powrotem z Zawoi Centrum o długości 18 km i czasie około 6 godzin marszu, więc to już plan na cały dzień na nogach, a nie szybki spacer „po obiedzie”. Po drodze zielone znaki prowadzą kolejno przez Hujdy i Obidową, potem wciągają w spokojny, leśny rytm podejścia aż na Halę Śmietanową, skąd idzie się dalej przez Kiczorkę, a trudność jest umiarkowana głównie kondycyjnie, bo trasa jest czytelna i nietechniczna, ale długa i konsekwentna. Najlepiej odnajdą się tu osoby chodzące rekreacyjnie, ambitniejsi początkujący z podstawową formą oraz rodziny, które lubią dłuższe, całodniowe wyjścia i chcą przeżyć „prawdziwą” beskidzką wędrówkę bez wspinaczkowych niespodzianek.
Szlak na Policę z Zawoi przez Halę Śmietanową
Polica – co warto wiedzieć?
Polica i Hala Krupowa to dwa urokliwe miejsca położone w Beskidzie Żywieckim, które przyciągają miłośników natury oraz górskich wędrówek. Góra Polica, wznosząca się na wysokość 1369 m n.p.m., jest jednym z wyższych szczytów tego pasma i oferuje spektakularne widoki, szczególnie na pobliską Babią Górę oraz Tatry. Jej charakterystycznym elementem są liczne wiatrołomy oraz uschnięte drzewa, co tworzy nieco surowy krajobraz, kontrastujący z bujną zielenią okolicznych lasów.
Hala Krupowa, położona nieco niżej, na wysokości 1152 m n.p.m., jest równie atrakcyjnym celem turystycznym. Jest to dawna hala pasterska, a obecnie stanowi doskonałe miejsce widokowe, z którego przy sprzyjającej pogodzie można podziwiać Tatry Bielskie, Tatry Wysokie oraz Tatry Zachodnie. Na Hali Krupowej znajduje się Schronisko PTTK im. Kazimierza Sosnowskiego, które oferuje noclegi oraz ciepłe posiłki dla wędrowców. Schronisko to jest punktem wypadowym na liczne okoliczne szlaki turystyczne, co czyni je popularnym miejscem na trasie wielu górskich wędrówek.
Zarówno Polica, jak i Hala Krupowa są częścią szlaków turystycznych o różnym stopniu trudności, co sprawia, że są dostępne dla szerokiego grona turystów, zarówno tych bardziej doświadczonych, jak i początkujących. Szlaki prowadzą przez malownicze tereny Beskidu Żywieckiego, a na trasie można spotkać liczne atrakcje przyrodnicze, takie jak rezerwat przyrody na Policy, który chroni naturalne lasy świerkowe. W okolicy znajdziemy także historyczne pamiątki, w tym tablice upamiętniające walki partyzanckie oraz pomnik poświęcony ofiarom katastrofy lotniczej na Policy.
Podróż w te rejony polecamy każdemu, kto szuka spokoju i bliskości z naturą. Polica i Hala Krupowa to miejsca mniej zatłoczone niż popularne trasy na Babią Górę, a oferujące równie niezapomniane widoki i możliwość obcowania z dziką przyrodą.
Skąd nazwa Polica? – Historyczne Ciekawostki
Nazwa „Polica” wywodzi się z dawnych tradycji pasterskich, które przez wieki kształtowały kulturę i krajobraz Beskidów. Pierwotnie szczyt nosił nazwę „Police”, a słowo to odnosiło się do drewnianych półek w bacówkach, gdzie przechowywano sery wyrabiane przez pasterzy. Półki te, zwane „policami”, były ważnym elementem pasterskiego życia, służąc do przechowywania i dojrzewania wyrobów mlecznych. To właśnie od tego terminu pochodzi nazwa góry, co przypomina o silnych związkach tych terenów z pasterstwem.
W przeszłości, kiedy pasterstwo było dominującą formą gospodarki na tych terenach, nazwa „Police” była używana częściej. Współczesna nazwa „Polica” jest uproszczeniem pierwotnego terminu, ale nadal zachowuje ślady dawnej kultury wołoskiej, która miała duży wpływ na kształtowanie się nazewnictwa górskiego w Beskidach. Tereny wokół Policy, podobnie jak inne górskie obszary, były wykorzystywane do wypasu owiec i bydła, a także do budowy tymczasowych schronisk pasterskich.
Góra Polica ma także bogatą historię związaną z wydarzeniami politycznymi i wojennymi. W XIX i XX wieku przez masyw biegła granica galicyjsko-węgierska, a później granica polsko-czechosłowacka. W czasie II wojny światowej góra stanowiła ważny punkt schronienia dla partyzantów, a także miejsce przemytu towarów. Szlak przemytniczy, zwany „Tabakowym Chodnikiem”, służył do przewożenia towarów między granicami, co nadaje Policy dodatkowy wymiar historyczny.
Katastrofa lotnicza na Policy – tragedia w sercu Beskidów
2 kwietnia 1969 roku doszło do jednej z najtragiczniejszych katastrof lotniczych w historii polskiego lotnictwa. Samolot Antonow An-24 należący do Polskich Linii Lotniczych LOT, wykonujący rejs z Warszawy do Krakowa, rozbił się na zalesionym stoku góry Polica w Beskidach. W katastrofie zginęły wszystkie 53 osoby znajdujące się na pokładzie – 47 pasażerów i 6 członków załogi. Wśród ofiar znajdowali się m.in. wybitny językoznawca prof. Zenon Klemensiewicz oraz dziennikarka Irena Tetelowska.
Maszyna wystartowała z lotniska Okęcie o godzinie 15:20, a przylot na lotnisko Balice w Krakowie planowany był na godzinę 16:15. Po około 55 minutach lotu samolot zboczył z trasy, zmierzając na południe w kierunku pasma Babiogórskiego. W wyniku błędów nawigacyjnych i trudnych warunków terenowych doszło do zderzenia z górami, co spowodowało natychmiastową śmierć wszystkich osób na pokładzie.
Śledztwo przeprowadzone po wypadku wykazało liczne zaniedbania i nieprawidłowości. Wskazywano na błędy pilotów, niewłaściwe prowadzenie nawigacji oraz problemy z kontrolą lotów. Szczególne kontrowersje budził stan zdrowia kapitana samolotu, Czesława Dolińskiego, który przed lotem zgłaszał dolegliwości kardiologiczne. Dodatkowo, załoga samolotu była skompletowana ad hoc z powodu niedyspozycji stałych członków, co mogło wpłynąć na jakość współpracy i komunikacji podczas lotu.
Oficjalne ustalenia nie rozwiały jednak wszystkich wątpliwości, a wokół katastrofy narosły liczne teorie spiskowe. Jedną z nich była hipoteza o próbie ucieczki za granicę, sugerująca, że piloci celowo kierowali się w stronę granicy czechosłowackiej. Inną teorią było możliwe porwanie samolotu – wskazywano na to, że jedno z urządzeń pokładowych ustawiono na radiolatarnię w Wiedniu. Spekulacje te nigdy nie zostały potwierdzone, a oficjalne dokumenty dotyczące śledztwa nie wyjaśniły jednoznacznie przyczyn wypadku.
Na miejscu katastrofy w 2009 roku postawiono metalowy krzyż upamiętniający ofiary, a fragmenty wraku nadal można znaleźć w okolicznych lasach. Pomnik i tablica z nazwiskami wszystkich, którzy zginęli, są miejscem pamięci dla turystów odwiedzających szczyt Policy, przypominając o tej tragicznej historii.
Polica i Hala Krupowa z dziećmi – łagodniejsza alternatywa dla Babiej Góry
Polica i Hala Krupowa to bardzo ciekawy kierunek na rodzinny wypad – góry są niższe i spokojniejsze niż Babia, a jednocześnie oferują „prawdziwe” górskie przeżycia: las, widokowe polany, schronisko i panoramę Tatr. Dla dzieci to świetny etap pośredni między łatwymi spacerami a poważniejszymi wyzwaniami.
Największym atutem tego rejonu jest możliwość elastycznego dobrania długości trasy. Jeżeli dzieci dobrze znoszą podejścia, z Hali Krupowej można dorzucić krótki „bonus” na Okrąglicę z kaplicą Matki Bożej Opiekunki Turystów. To dodatkowe kilkanaście–kilkadziesiąt minut podejścia, ale nagrodą są jeszcze szersze panoramy i bardzo charakterystyczny punkt na grzbiecie, który łatwo zapada w pamięć. Starszym, bardziej zaprawionym młodym piechurom można zaproponować wyjście dalej – przez Przełęcz Kucałową na samą Policę.
Szlaki w tym rejonie nie są technicznie trudne – to głównie leśne drogi i ścieżki, miejscami kamieniste, ale bez ekspozycji i przepaści. Na odcinkach podejściowych (np. z Sidziny czy Skawicy) nachylenie potrafi być odczuwalne, jednak regularne przerwy i spokojne tempo sprawiają, że trasa jest osiągalna nawet dla kilkuletnich dzieci, o ile mają już doświadczenie w górach. Dobrym pomysłem jest planowanie wycieczki tak, aby „najcięższy” odcinek – dłuższe podejście – wypadał rano, a po południu szlak prowadził łagodniej w dół.
Dużym plusem dla rodzin jest schronisko PTTK na Hali Krupowej, położone tuż obok głównego węzła szlaków. Można tu zjeść ciepły posiłek, schować się w razie załamania pogody i odbić pieczątkę. Schronisko bywa oblegane w ładne weekendy, ale wciąż zachowuje kameralny, „beskidzki” klimat – dzieci zwykle szybko oswajają się z tym miejscem i traktują je jak naturalną „bazę” na przerwy.
Polica i Hala Krupowa dobrze sprawdzają się jako kolejny krok po prostych beskidzkich spacerach: trasy są wyraźnie górskie, z konkretnym przewyższeniem, ale bez trudności typowych dla wysokich gór. Przy rozsądnym zaplanowaniu (dostosowany dystans, dużo przerw, atrakcyjne „cele po drodze” jak kaplica na Okrąglicy czy schronisko) dzieci dostają pełne doświadczenie górskiej wyprawy – z poczuciem przygody, widokami i satysfakcją po dotarciu na halę lub szczyt.
Schronisko PTTK na Hali Krupowej – kameralna baza w paśmie Policy
Schronisko PTTK im. Kazimierza Sosnowskiego na Hali Krupowej to niewielki, drewniany budynek o bardzo „klasycznym” beskidzkim klimacie. Stoi na polanie Sidzińskie Pasionki, na wysokości ok. 1152 m n.p.m., tuż przy głównym grzbiecie pasma Policy. Z zewnątrz wygląda jak rozrośnięta góralska chata: gontowy dach, drewniane ściany, zacieniony ganek z ławami i stołami. Na elewacji wiszą charakterystyczne tablice – z nazwą schroniska, upamiętnieniem oddziału AK „Huta-Podgórze” oraz tablica poświęcona Karolowi Wojtyle, który odwiedził to miejsce krótko przed wyborem na papieża.
W środku schronisko jest małe i bardzo proste – do dyspozycji gości jest łącznie 38 miejsc noclegowych w sześciu pokojach: dwóch dwuosobowych, dwóch czteroosobowych, jednym dziesięcioosobowym i jednym szesnastoosobowym. To klasyczny, „turystyczny” standard: łóżka zwykłe lub piętrowe, koce lub kołdry, stoły, krzesła, wieszaki, półki albo szafy. Jeden z małych pokoi ma własną toaletę, reszta korzysta ze wspólnego węzła sanitarnego. W razie potrzeby gospodarz może dorzucić materace na podłodze, dzięki czemu nawet w szczycie sezonu da się „przenocować z marszu”, jeśli tylko w środku znajdzie się kawałek wolnego miejsca.
Centralnym miejscem schroniska jest jadalnia z bufetem, mieszcząca około 30 osób. To tu turyści jedzą śniadania, obiady i kolacje, a wieczorami zasiadają przy herbacie albo czymś mocniejszym, grają w planszówki i dopisują się do schroniskowej kroniki. W bufecie można zamówić proste, domowe dania na ciepło, zupy, kanapki, ciasta, napoje i podstawowe przekąski. Działa też mały sklepik z mapami, przewodnikami i pamiątkami – dobrą opcją, jeśli na dole zapomni się o zakupie mapy lub chce się dzieciom sprezentować „pierwszy górski magnes”.
Schronisko jest czynne przez cały rok i ma bardzo „ludzki”, rodzinny charakter – to miejsce, w którym częściej spotyka się piechurów z plecakami niż głośne imprezy. W budynku działa stacja GOPR, dzięki czemu jest to też naturalny punkt kontaktu w razie potrzeby pomocy w okolicy Policy. Warunki są skromne, ale przytulne: drewniane wnętrza, zapach pieca, weranda z widokiem na góry i kilka ław na zewnątrz, które w ładny dzień zamieniają się w najlepszy „taras widokowy” całej okolicy.
Historia tego miejsca dodaje mu jeszcze więcej uroku. Pierwsze schronisko, o nazwie „Pod Policą”, zbudowano tu w 1935 roku z inicjatywy gminy Sidzina i oddziałów Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego, pod kierunkiem Kazimierza Sosnowskiego. Zostało spalone przez Niemców w 1944 roku; obecny budynek ukończono w 1955 r., wtedy też nadano mu imię Sosnowskiego. Początkowo prąd pochodził z agregatu, dopiero w 2001 r. schronisko podłączono do sieci energetycznej, a na przełomie lat 80. i 90. przeszło gruntowny remont.
W praktyce Schronisko PTTK na Hali Krupowej jest dziś jednym z tych miejsc, które wciąż przypominają, jak wyglądały beskidzkie „chaty” przed erą dużych ośrodków z hotelowym standardem. To kameralna baza na grzbiecie Policy: z prostymi, ale przytulnymi pokojami, niewielką jadalnią, drewnianym tarasem i atmosferą, która zachęca, żeby zostać tu choć jedną noc dłużej, niż planowało się na mapie.
Polica – (FAQ)
Najczęściej startuje się z Zawoi, Sidziny, Skawicy oraz z okolic Przełęczy Zubrzyckiej. To te miejscowości dają najprostszy dostęp do grzbietu Policy i do podejść przez hale w rejonie Hali Krupowej.
Najkrótsze wejście prowadzi z Przełęczy Zubrzyckiej i ma 7,6 km oraz około 3:00 h w wariancie tam i z powrotem. To najszybsza opcja, jeśli chcesz wejść na szczyt bez robienia długiej trasy przez schronisko.
Technicznie są łatwe, bo nie ma tu ekspozycji ani sztucznych ułatwień, a idzie się głównie leśnymi drogami i ścieżkami. Trudność robi długość: wejścia z Zawoi, Sidziny czy Skawicy to po prostu kilka godzin marszu i sporo sumy podejść.
Ze szczytu Policy widać przede wszystkim Babią Górę, a przy dobrej przejrzystości pojawiają się też Tatry. Sam wierzchołek jest tylko częściowo zalesiony, więc najlepsze „okna” widokowe są z kilku miejsc na samym szczycie i tuż przy nim, a nie z jednej „platformy” w jednym punkcie.
Najwięcej widoków po drodze daje podejście z Zawoi przez Halę Śmietanową, bo masz długi odcinek z otwarciami i „górskim” klimatem grzbietu. Bardzo widokowo wypada też wejście ze Skawicy przez Halę Kucałową, bo po drodze trafiają się polany i prześwity, a nie tylko leśny korytarz.
Na samym szczycie nie ma schroniska, ale tuż obok, na grzbiecie, działa Schronisko PTTK na Hali Krupowej na wysokości około 1152 m n.p.m. To najpewniejsze miejsce na ciepły postój i często główny cel wycieczki, a szczyt bywa tylko „dodatkiem”.
Tak, ale najlepszy efekt daje nie sam wierzchołek w lesie, tylko polany w rejonie Hali Krupowej i podejścia przez Halę Śmietanową lub Halę Kucałową, gdzie masz otwarty horyzont. Najpraktyczniej jest zaplanować światło „pod schronisko” i dopiero potem podejść na szczyt, bo powrót po zmroku jest wtedy prostszy.
Tak, jeśli wybierzesz krótsze wejście z Przełęczy Zubrzyckiej albo zrobisz spokojny wariant „do schroniska i z powrotem” bez dokładania długich pętli. To góra bez trudności technicznych, ale początkujący powinien pamiętać, że dłuższe dojścia z dolin to normalny, kilkugodzinny marsz.
Tak, najbardziej sensownie planować wycieczkę tak, żeby celem był najpierw rejon Hali Krupowej (schronisko i przerwa), a szczyt potraktować jako opcjonalny dodatek. Dłuższe trasy z Zawoi i Skawicy są dobre dopiero dla dzieci, które naprawdę lubią długi marsz i nie mają problemu z kilkoma godzinami podejścia.
Warto, bo okolice Hali Krupowej zimą potrafią dać świetny klimat i widoki, a schronisko jest konkretnym „ciepłym punktem” na trasie. Trzeba jednak liczyć się z oblodzeniem na leśnych odcinkach i wiatrem na otwartych polanach, więc raczki i kijki mocno poprawiają komfort zejścia.
To zły pomysł, bo szczyt i jego okolice są objęte ochroną rezerwatową (m.in. rezerwat „Na Policy” i rezerwat im. prof. Zenona Klemensiewicza), a w rezerwatach obowiązuje zakaz wprowadzania psów w większości przypadków. Jeśli chcesz iść w tej okolicy z psem, bezpieczniej wybrać trasę poza rezerwatami i nie planować wejścia na samą Policę.
