Najkrótszy szlak na Malinowską Skałę z Przełęczy Salmopolskiej

Opis szlaku

Na Malinowską Skałę z Przełęczy Salmopolskiej idzie się tak, że człowiek nawet nie zdąży się porządnie rozkręcić, a już zaczyna łapać pierwsze „o, tu jest fajnie”. Startujesz z przełęczy zwanej też Białym Krzyżem, łapiesz czerwony szlak i po prostu cisnąć w stronę grzbietu. To propozycja dla tych, którzy chcą konkretnej górskiej trasy bez kombinowania z logistyką i bez pół dnia w plecaku.

To podejście jest krótkie, ale nie jest „spacerkiem po deptaku” — trasa ma swoje momenty, gdzie noga pracuje, a oddech przypomina, że jednak jesteś w górach. Największą robotę robi tu finał, bo Malinowska Skała to nie tylko punkt na mapie, ale charakterystyczna grupa skał i jedno z tych miejsc, gdzie przy dobrej pogodzie zwykle stoi się dłużej niż planowałeś, bo „jeszcze jedno zdjęcie”.

Start z Przełęczy Salmopolskiej

Zaczynamy na Przełęczy Salmopolskiej, czyli na przejezdnej przełęczy między Szczyrkiem a Wisłą, gdzie można podjechać autem i zostawić je na parkingach przy drodze. Miejsca postojowe bywają ograniczone, więc w popularne dni dobrze jest pojawić się wcześniej — to taki klasyk: im później, tym większa szansa na krążenie jak satelita.

Od razu łapiesz czerwone oznaczenia i wchodzisz w teren. Na początku nie ma żadnej zagadki pt. „gdzie ten szlak?” — wejście jest czytelne, a trasa dość szybko odcina się od asfaltu i prowadzi szeroką, leśną drogą/ścieżką, więc rozruch jest przyjemny i spokojny. Dopiero po chwili zaczyna być bardziej „pod górę”, czyli dokładnie tak, jak powinno być, żeby człowiek miał poczucie, że zasłużył na widok.

Grzbietem na Malinów

Po wejściu w las trzymasz się czerwonego i konsekwentnie nabierasz wysokości. Ten odcinek bywa najbardziej odczuwalny w udach, bo szlak potrafi być konkretnie nachylony, a podłoże ma typowo górski charakter — ziemia, korzenie, kamienie, miejscami wydeptana ścieżka. Nie ma tu jednak żadnych akrobacji; to raczej równa, uczciwa robota w górę.

Po około 1,4 km dochodzisz do Malinowa i to jest ten moment, kiedy łatwo złapać rytm i poczuć, że wędrówka „się układa”. Malinów (1115 m) jest jednym z bardziej znanych punktów na tym fragmencie grzbietu i często działa jak naturalny przystanek: niby tylko wzniesienie po drodze, a jednak wiele osób łapie tu chwilę oddechu.

Przełęcz pod Malinowem i finał na Malinowską Skałę

Dalej trzymasz się grzbietu i schodzisz w stronę Przełęczy pod Malinowem. Ten fragment jest fajny, bo idzie się już bardziej „górsko-widokowo” — las przeplata się z bardziej otwartymi miejscami, a marsz jest płynny. W praktyce to taki etap, gdzie człowiek przestaje liczyć kroki, bo trasa wciąga i nagle robi się „o, już tutaj?”.

Za przełęczą wchodzisz w końcowy odcinek na Malinowską Skałę. Podejście jest krótkie, ale potrafi być bardziej kamieniste i w okolicy samej skały robi się naturalnie „skalnie” — w końcu nazwa nie wzięła się znikąd. A sama Malinowska Skała (1152 m) to charakterystyczna formacja zbudowana ze zlepieńców, jeden z symboli Beskidu Śląskiego, z miejscem na odpoczynek i typowym „przystankiem na panoramę”, gdy powietrze jest klarowne. Całość w wersji tam i z powrotem zamyka się w około 7,3 km i mniej więcej 2 godziny 30 minut spokojnego przejścia, więc to bardzo wdzięczna opcja na krótki wypad.

Powrót tą samą trasą

Wracasz dokładnie tak, jak przyszedłeś, i to ma swój urok, bo szlak „odwraca perspektywę”. To, co wcześniej było podejściem, teraz staje się wygodnym zejściem, a na grzbiecie częściej odruchowo ogląda się za siebie. Przy dobrej pogodzie zwykle właśnie w drodze powrotnej bardziej docenia się, jak blisko masz cywilizację, a jednocześnie jak szybko da się z niej uciec w las.

Po drodze znowu mijasz Przełęcz pod Malinowem i Malinów, a potem zostaje już tylko zejście do Przełęczy Salmopolskiej. I tu mała, życiowa puenta: powrót bywa krótszy w głowie niż w nogach, więc jeśli na początku trasa wydawała się „taka łatwa”, to kolana mogą mieć własne zdanie. Na szczęście to wciąż krótka pętla w sensie czasu, więc wszystko jest do ogarnięcia bez dramatu.

Mapa szlaku na Malinowską Skałę z Przełęczy Salmopolskiej

TRASA: Przełęcz Salmopolska – Malinowska Skała – Powrót tą samą trasą

Inne szlaki na Malinowską Skałę

Przełęcz Salmopolska daje na Malinowską Skałę szybkie i dość oczywiste wejście, ale to tylko jedna z kilku sensownych opcji. W tej okolicy da się pójść w stronę skał zarówno bardziej terenowo i dłużej, jak i ułożyć sobie trasę z grzbietem, pętlą albo dorzucić po drodze jeszcze jeden konkretny szczyt.

Ze Szczyrku całość robi się bardziej górska już od samego początku, a odcinek przez Małe Skrzyczne od strony Szczyrku ma w sobie więcej marszu niż krótki wariant z przełęczy. To dobra opcja, kiedy nie chodzi tylko o sam finał na Malinowskiej, ale też o dłuższe przejście z wyraźniejszym rytmem trasy.

Żółtym szlakiem z Lipowej idzie się trochę inaczej, bo start jest spokojniejszy i dopiero później zaczyna się właściwa robota. Ten wariant może pasować komuś, kto woli wejście bardziej rozłożone w czasie niż szybkie złapanie wysokości zaraz po ruszeniu.

Ciekawie wypada też szlak przez Cieńków, bo po drodze jest więcej grzbietowego prowadzenia i sama droga na Malinowską nie wydaje się taka oczywista jak od Białego Krzyża. To propozycja dla tych, którzy lubią, gdy trasa ma trochę własnego charakteru i nie kończy się po dwóch, trzech dłuższych oddechach.

Jeśli ma to być dłuższy dzień w górach, to sensownie brzmi szlak z Lipowej przez obie Magurki. Ten wariant nie idzie na skróty i daje bardziej pełne przejście grzbietem, więc sama Malinowska Skała jest tu raczej mocnym punktem większej całości niż jedynym celem wypadu.

Jest jeszcze trasa z Lipowej na Skrzyczne przez Malinowską Skałę i Małe Skrzyczne, czyli opcja dla tych, którzy wolą od razu spiąć kilka mocnych miejsc w jeden porządny wypad. W takim układzie Malinowska nie zamyka dnia, tylko staje się naturalnym etapem po drodze na najwyższy punkt tej części pasma.

Krótki szlak na Malinowską Skałę z Przełęczy Salmopolskiej (FAQ)