Szlak na Wielką Raczę przez Kikulę i Magurę ze Zwardonia

Trasa na Wielką Raczę z Przełęczy Graniczne ma wyraźnie grzbietowy charakter, ale nie jest jednostajnym marszem po jednej wysokości. Już od początku pojawiają się podejścia i obniżenia, a leśne fragmenty przeplatają się z bardziej otwartymi miejscami. Najciekawsza część zaczyna się w rejonie Kikuli i Magury, skąd coraz wyraźniej widać dalszą część grzbietu oraz masyw Wielkiej Raczy.

Wędrówka rozpoczyna się na Przełęczy Graniczne. Czerwony szlak nie daje tu długiej rozgrzewki – niemal od razu zaczyna wyraźnie podchodzić w stronę Beskidu Granicznego. Po osiągnięciu grzbietu teren na chwilę się uspokaja, a następnie ścieżka schodzi do niewielkiego siodła. Ten fragment dobrze pokazuje charakter całej trasy: nawet niżej nie jest to jednostajne podejście, lecz seria krótszych wejść i zejść.

Za obniżeniem szlak wchodzi w las i rozpoczyna dłuższe podejście w stronę Kikuli. Miejscami jest ono wyraźnie strome, a większość tego odcinka prowadzi wśród drzew. Dopiero wyżej teren zaczyna się otwierać. Kikula jest pierwszym wyraźnym punktem grzbietu, po którym szlak przechodzi przez niewielkie siodło i kieruje się w stronę sąsiedniej Magury.

W rejonie Magury charakter trasy zmienia się. Zwarte leśne podejście zostaje z tyłu, a pojawiają się bardziej otwarte fragmenty grzbietu. Czerwony szlak nie prowadzi dokładnie przez najwyższy punkt Magury, lecz przechodzi jego zboczem. Z polan można już zobaczyć masyw Wielkiej Raczy, który od tego miejsca staje się wyraźnym punktem odniesienia dla dalszej wędrówki.

Za Magurą szlak obniża się i prowadzi w stronę Przysłopu Małego. Tutaj na pewien czas opuszcza linię granicy i wchodzi głębiej na polską stronę grzbietu. Leśna ścieżka omija Przysłop Mały i Przysłop Wielki, a pomiędzy dłuższymi fragmentami wśród drzew pojawiają się otwarte miejsca. To właśnie z jednej z polan na tym odcinku dobrze widoczna jest Bendoszka Wielka z charakterystycznym krzyżem oraz sąsiednia Bendoszka Mała.

Dalej szeroka droga leśna doprowadza ponownie w stronę granicy i niewielkiej przełęczy pod Obłazem. Stąd zaczyna się krótkie, ale zdecydowane podejście na Obłaz. Grzbiet ponownie staje się mocniej odczuwalny – po osiągnięciu kulminacji pojawia się jeszcze niewielkie obniżenie, za którym rozpoczyna się właściwy finał wejścia na Wielką Raczę.

Końcowe podejście różni się od wcześniejszych odcinków. Szlak prowadzi szeroką przecinką graniczną, miejscami skrajem lasu, konsekwentnie nabierając wysokości. To jeden z bardziej zdecydowanych fragmentów całej trasy. Dopiero tuż przed wierzchołkiem ścieżka odchyla się w lewo i krótkim trawersem doprowadza bezpośrednio pod Schronisko PTTK na Wielkiej Raczy.

Schronisko znajduje się tuż pod szczytem. Kilka chwil wyżej znajduje się otwarta kopuła Wielkiej Raczy z platformą widokową. Przy dobrej widoczności szczególnie dobrze prezentuje się panorama w kierunku południowym, z charakterystyczną granią Małej Fatry.

Powrót prowadzi dokładnie tą samą trasą. Nie jest jednak nieprzerwanym zejściem – falujący przebieg grzbietu sprawia, że po drodze ponownie pojawia się kilka krótszych podejść. Nie ma potrzeby opisywania kolejnych punktów drugi raz; czerwony szlak prowadzi przez te same fragmenty z powrotem na Przełęcz Graniczne.