Szlak na Policę z Zawoi przez Mosorny Groń

Opis szlaku

To jest taki dzień w Beskidach, kiedy po prostu idzie się grzbietem i ma się wrażenie, że wszystko gra: najpierw Mosorny Groń, potem Hala Śmietanowa, dalej Kiczorka (czyli Cyl Hali Śmietanowej) i na koniec Polica. Trasa jest czytelna, a po drodze co chwilę trafiają się miejsca, które proszą się o krótką przerwę – choćby po to, żeby złapać oddech i popatrzeć przed siebie.

Całość zamyka się w jednej, sensownej pętli „tam i z powrotem tą samą drogą”, więc nie ma kombinowania z dojazdami. Do przejścia jest łącznie 14,1 km, a szacowany czas to około 5 godzin -idealnie na porządną wycieczkę bez nocowania, ale też bez gonitwy.

Zawoja Podryżowane: start bez fanfar, ale konkretny

Zaczynamy w Zawoi Podryżowane, czyli w miejscu, gdzie Beskidy nie robią jeszcze wielkiego show, tylko spokojnie zapraszają do środka. Żółte znaki są tu od początku, a pierwsze metry potrafią prowadzić krótkim odcinkiem przy drodze krajowej 957 – ot, rozgrzewka zanim człowiek na dobre przestawi się na tryb „las i spokój”.

Potem robi się wyraźnie bardziej „szlakowo”: wchodzicie w leśny świat i idzie się szerzej, wygodniej, bez wspinania się po ścianach. To dobry moment, żeby sprawdzić, czy wszystko w plecaku leży jak trzeba, bo później przychodzi odcinek, na którym plecak nagle robi się podejrzanie cięższy (jakby ktoś dorzucił tam kamień… a to tylko kanapki).

Na Mosorny Groń: las, a potem nagroda z góry

Podejście na Mosorny Groń trzyma się żółtego szlaku i przez dłuższy czas prowadzi wygodną, leśną drogą. W praktyce to taki odcinek, na którym nogi same znajdują rytm, a głowa zdąży się przełączyć z codzienności na „idziemy w góry, nie przeszkadzać”.

Na samym Mosornym Groniu (1047 m n.p.m.) czeka coś, co lubią nawet ci, którzy „wież” na co dzień nie kolekcjonują: wieża widokowa. Ma około 25 metrów wysokości, a taras widokowy jest mniej więcej na 18 metrach, więc panorama potrafi zrobić wrażenie nawet wtedy, gdy człowiek myślał, że w Beskidach „to przecież tylko górki”. Zwykle wypatruje się stąd Babiej Góry, a przy dobrej widoczności w kadr wchodzą też dalsze pasma.

Pod Mosornym Groniem: chwila oddechu i zmiana charakteru

Za szczytem robi się ciekawie, bo szlaki się spotykają i przez moment idzie się niemal płasko leśną ścieżką. To taki fragment „na uspokojenie tętna”, zanim przyjdzie konkretniejsze podejście. Warto go wykorzystać: dopiąć kurtkę, łyknąć wody, poprawić czapkę – klasyka.

I właśnie tutaj zaczyna się część, którą łatwo zapamiętać: podejście w stronę Hali Śmietanowej potrafi być strome i mocno „górskie w nogach”. Nie ma co udawać, że to spacer po deptaku – szlak wyraźnie nabiera ambicji.

Hala Śmietanowa: szerzej, jaśniej, bardziej „hale!”

Hala Śmietanowa to moment, kiedy las robi krok w tył i daje więcej przestrzeni. Sama nazwa brzmi trochę jak zapowiedź deseru, ale spokojnie – tu najczęściej „podaje się” widoki i odpoczynek na grzbiecie. To miejsce na krótszy postój, bo dalej idzie się już w stronę Kiczorki i Policy, a tam trasa zaczyna pracować w innym rytmie.

Z Hali kierujemy się dalej żółtym szlakiem w stronę Kiczorki. W prześwitach często otwierają się spojrzenia na masyw Babiej Góry, ale bez obietnic: góry lubią dawkować panoramy według własnego humoru.

Kiczorka i Cyl Hali Śmietanowej: dwa imiona, jedno miejsce

Kiczorka to ten punkt, który w przewodnikach i na mapach bywa opisywany też jako Cyl Hali Śmietanowej – i to nie jest żadna literówka, tylko historyczne „podwójne nazwisko”. Wysokość kręci się tu w okolicach 1298 m, a sam wierzchołek jest takim wyraźnym wypiętrzeniem na grzbiecie Pasma Policy.

To również miejsce kojarzone z ciekawymi widokami z fragmentów hali i młodnika: często zagląda się stąd w stronę źródliskowych okolic Skawicy i w rejon Babiej Góry. Nie jest to „wielki skalny balkon” jak w Tatrach, raczej beskidzki klasyk: trochę otwartej przestrzeni, trochę lasu i ta przyjemna świadomość, że do głównego celu jest już blisko.

Na Policy czerwonym grzbietem: GSB i punkt, który zostaje w pamięci

Z okolic Cyla wchodzicie na czerwony szlak – to fragment Głównego Szlaku Beskidzkiego, czyli tego legendarnego czerwonego „kręgosłupa” przez polskie góry. Odcinek w stronę Policy często prowadzi przez przerzedzony las, więc bywa, że towarzyszy wam widok na Babią Górę.

Polica ma 1369 m n.p.m. i jest jednym z ważniejszych szczytów w tej części Beskidu Żywieckiego. Po drodze, tuż przed wierzchołkiem, znajduje się miejsce upamiętnienia katastrofy lotniczej z 2 kwietnia 1969 roku – punkt skromny, ale znaczący, który zwykle zatrzymuje na moment nawet najbardziej „idących tempem”. W okolicy Policy jest też rezerwat przyrody im. prof. Zenona Klemensiewicza (utworzony w 1972 roku), chroniący naturalne fragmenty górnoreglowego boru świerkowego.

Powrót tą samą drogą: łatwiejsze na głowę, dłuższe na nogi

Wracacie dokładnie tak, jak przyszliście, więc nie ma niespodzianek nawigacyjnych i nie trzeba zgadywać, „czy ten skręt był na pewno tutaj”. Na zejściu zwykle mocniej czuć strome fragmenty między Pod Mosornym Groniem a Halą Śmietanową – to ten odcinek, na którym kolana potrafią prowadzić własne negocjacje z mózgiem.

A kiedy znów pojawi się Mosorny Groń, łatwo złapać myśl: „to już znamy”, ale nie warto go zbywać machnięciem ręki. To dobre miejsce na ostatni dłuższy oddech, zanim szlak zacznie sprowadzać w dół do Zawoi. Końcówka schodzi znów w stronę cywilizacji, a człowiek nagle orientuje się, że cisza lasu była całkiem przyjemna – i że jednak nie trzeba mieszkać w bacówce, żeby ją docenić.

Mapa szlaku na Policę z Zawoi

TRASA: Zawoja – Mosorny Groń – Hala Śmietanowa – Kiczorka – Polica – Powrót tą samą trasą

Inne szlaki na Policę

Polica daje kilka sensownych wariantów i właśnie to jest w niej fajne — można wejść na ten sam szczyt, a jednak dostać po drodze zupełnie inny dzień w górach. Trasa przez Mosorny Groń ma swój rytm i trochę bardziej rozbudowany przebieg, ale obok niej są też podejścia prostsze, krótsze albo takie, które mocniej trzymają się hal i schroniskowego klimatu.

Kto woli start z Sidziny i bardziej konkretne podejście od początku, temu może podejść szlak przez Halę Krupową czarnym szlakiem. To trasa, która dość szybko ustawia dzień w tryb „idziemy pod górę”, ale po drodze dorzuca też schronisko i taki klasyczny beskidzki układ z halą, grzbietem i spokojnym finałem na szczycie.

Trochę inaczej wypada zielony szlak z Sidziny, bo tu wszystko rozkręca się spokojniej i bardziej płynnie. Dobrze siada na dzień bez pośpiechu, kiedy liczy się nie tylko sam wierzchołek, ale też to przejście od lasu do otwartej przestrzeni i dalej w stronę grzbietu.

Jeśli celem jest po prostu możliwie sprawne wejście na Policę bez rozpisywania całej wyprawy na pół dnia, najprościej spojrzeć na najkrótszy szlak z Przełęczy Zubrzyckiej. Ten wariant jest bardziej oczywisty, zwarty i bez zbędnych zawijasów, więc dobrze pasuje wtedy, gdy chcesz zrobić szczyt konkretnie, a niekoniecznie długo.

Ze Skawicy wychodzi z kolei niebieski szlak przez okolice Hali Kucałowej, który ma całkiem przyjemny balans między normalnym leśnym podejściem a przystankiem przy schronisku. To dobra opcja dla tych, którzy lubią, gdy po drodze coś się zmienia i trasa nie idzie cały czas jednym tonem.

Jest też zielony szlak z Zawoi przez Halę Śmietanową, czyli propozycja dla osób, które wolą dłuższe i bardziej równe budowanie dnia niż szybki strzał na szczyt. Ma w sobie trochę tego spokojnego beskidzkiego klimatu, który dobrze czuć właśnie wtedy, gdy nie skraca się wycieczki do samego „wejść i zejść”.

Szlak na Police z Zawoi przez Mosorny Groń (FAQ)