Niebieski szlak na Policę ze Skawicy (Sucha Góra)

Opis szlaku

Jeśli masz ochotę na wycieczkę, która nie robi z człowieka bohatera dramatu w trzech aktach, a jednak daje porządne górskie „o, to było fajne”, to wejście na Policę ze Skawicy (start z Suchej Góry) wchodzi jak złoto. Jest schronisko po drodze, jest grzbiet, jest szczyt, a do tego wszystko da się ułożyć w sensowną pętlę „tam i z powrotem” bez kombinowania z dojazdami.

Start jest prosty: darmowy parking przy OSP Sucha Góra i można ruszać. W planie jest przejście niebieskim do rejonu Kucałowej, szybki wypad do schroniska na Hali Krupowej, a potem czerwienią na Złotą Grapę i Policę. Całość zamyka się w około 10,3 km i mniej więcej 3 godz. 45 min marszu, więc spokojnie da się to ogarnąć jako konkretną, ale nadal „ludzką” wycieczkę.

Na dokładkę jest tu fajny miks podłoża: na początku trafia się krótki odcinek asfaltu, potem wchodzi las i robi się już typowo beskidzko — ścieżki, leśne drogi i podejścia, które potrafią przypomnieć o istnieniu łydek. Ten układ ma jedną zaletę: zanim zdążysz się na dobre rozkręcić, asfalt znika i zaczyna się to, po co w ogóle jedzie się w góry.

Sucha Góra i szybkie wejście w las

Po wyjściu z okolic remizy nie ma wielkiej filozofii: przez moment idzie się jeszcze drogą, ale to takie „rozgrzewkowe kilkadziesiąt metrów”, po czym robi się zielono i spokojniej. Asfalt zostaje za plecami szybciej, niż zdążysz pomyśleć o tym, czy na pewno dobrze zawiązane są buty — i bardzo dobrze, bo nikt nie jedzie w Beskid Żywiecki po to, żeby podziwiać… równe krawężniki.

Dalej zaczyna się odcinek, który buduje charakter tej trasy: las i podejście, które potrafi być solidne, a miejscami prowadzi leśną drogą używaną też jako wygodne podejście „robocze”. To jeden z tych fragmentów, gdzie najlepiej złapać rytm i po prostu iść swoje, bez szarpania tempa — Polica nie ucieknie, a nogi będą wdzięczne.

Las Miśków Brzeg i podejście w stronę Kucałowej

W okolicach Lasu Miśków Brzeg czujesz już, że jesteś „w środku” wycieczki: cywilizacja robi się umowna, a szlak zaczyna coraz wyraźniej pracować wysokością. To jest ten moment, kiedy warto pilnować, żeby iść równo — nie za szybko, ale też nie w trybie „przystanek co trzy zakręty”, bo wtedy ta część potrafi się niepotrzebnie dłużyć.

Im bliżej przełęczy, tym bardziej wchodzi klimat pasma Policy: górski las, ścieżki i leśne drogi, a do tego wrażenie, że zaraz zaczną się odcinki grzbietowe. Przełęcz Kucałowa to ważny węzeł szlaków w tym rejonie i miejsce, gdzie często robi się naturalna „przerwa techniczna”: poprawienie pasków, łyk wody, szybkie spojrzenie na drogowskazy.

Schronisko PTTK na Hali Krupowej: przystanek, którego szkoda ominąć

Z Kucałowej do schroniska jest dosłownie krótki wypad — i warto go zrobić, bo Schronisko PTTK na Hali Krupowej to jeden z tych klasyków, które pasują tu jak ulał. Ma swoją historię i nazwę imienia Kazimierza Sosnowskiego, a przy okazji ciekawostkę, która zawsze wywołuje lekkie uniesienie brwi: mimo nazwy stoi nie na samej Hali Krupowej, tylko na polanie Sidzińskie Pasionki. Ot, beskidzka logika — czasem prosta, czasem „bo tak”.

Samo miejsce to typowe schronisko z górskim charakterem: drewniany budynek, jadalnia, w której łatwo przysiąść na chwilę, i baza wypadowa na Policę albo dalsze wędrówki grzbietem. Schronisko leży na wysokości około 1152 m n.p.m., więc jesteś już na takiej wysokości, że czuć, iż to nie jest spacer po parku między ławkami.

Złota Grapa i grzbiet w stronę Policy

Wracając na przełęcz i odbijając na odcinek grzbietowy, zaczyna się fragment, który wiele osób lubi za „ciągłość” marszu: idzie się swoim tempem, bez nerwowego szukania skrótów, a szlak układa się w logiczną linię po pasmie. W rejonie Złotej Grapy robi się ciekawie, bo to w praktyce kolejny punkt orientacyjny na drodze do Policy – w lesie, z niewielkim fragmentem trawnika na samym wierzchołku.

Złota Grapa ma około 1247 m i leży dokładnie między Kucałową a Policą, więc dobrze „dzieli” trasę na czytelne kawałki. To też taki punkt, przy którym łatwo złapać w głowie prostą matematykę: do celu już bliżej niż dalej, ale wciąż jest po co trzymać równy krok.

Polica: szczyt z historią i rezerwatem po sąsiedzku

Na Police wchodzisz już czerwonym szlakiem i wreszcie jest to: 1369 m n.p.m. i kulminacja Pasma Policy. Sam szczyt często kojarzy się z miejscem pamięci po katastrofie lotniczej z 2 kwietnia 1969 roku — stoi tu charakterystyczny pomnik w formie „samolotowego skrzydła”, upamiętniający ofiary tragedii. To mocny akcent na końcówce wycieczki: człowiek na chwilę zwalnia nie dlatego, że pod górę, tylko dlatego, że tak wypada.

W okolicy Policy jest też rezerwat przyrody „Na Policy” (oraz powiązany „na Policy im. prof. Zenona Klemensiewicza”), utworzone w 1972 roku m.in. po to, żeby chronić naturalne fragmenty boru świerkowego w piętrze górnoreglowym. I tu ważna rzecz praktyczna, jeśli ktoś planuje iść z psem: w rezerwatach bardzo często obowiązuje zakaz wprowadzania psów, a na tym odcinku trzeba się bezwzględnie trzymać oznaczeń i zasad w terenie.

Powrót tą samą drogą: prosto i bez kombinowania

Powrót jest najprostszy z możliwych: odwracasz kierunek i schodzisz dokładnie tak, jak przyszedłeś. To ma swój urok, bo po drodze mijasz te same punkty, ale w „drugą stronę” wszystko wygląda odrobinę inaczej — a nogi zwykle nagle odkrywają, że to, co wcześniej było podejściem, teraz jest w końcu zejściem. Złota Grapa znowu pojawia się jako czytelny przystanek po drodze, a potem wraca rejon Kucałowej.

Po drodze schronisko aż prosi się o krótkie zatrzymanie, jeśli akurat masz na to ochotę — to taki moment, kiedy łatwo złapać oddech przed zejściem do Suchej Góry. A potem zostaje już zejście przez las i ten krótki, początkowy asfalt, który na finiszu działa jak znak: „tak, to już ten moment, kiedy można myśleć o czymś ciepłym po trasie”.

Mapa szlaku na Policę ze Skawicy

TRASA: Skawica (Sucha Góra) – Las Miśków Brzeg – Hala Kucałowa – Schronisko PTTK na Hali Krupowej – Złota Grapa – Polica – Powrót tą samą trasą

Inne szlaki na Policę

Ta wersja ze Skawicy dobrze pokazuje Policę od strony spokojniejszego, dość równego podejścia z przystankiem przy Kucałowej, ale w tym paśmie da się ten sam cel ugryźć na kilka zupełnie różnych sposobów – od krótszego, bardziej konkretnego wejścia po dłuższe przejścia z halami i grzbietem po drodze.

Od strony Sidziny ciekawie wypada czarny szlak przez Halę Krupową, bo od początku ma w sobie więcej konkretu i szybciej wprowadza w rytm pod górę. To dobra opcja dla tych, którzy wolą krótszą trasę z wyraźnym kierunkiem niż długie rozkręcanie wycieczki.

Zużpełnie inny ton ma zielony szlak z Sidziny, bo tu robi się już bardziej całodniowo i spokojnie, z większym naciskiem na samo przejście niż na szybkie zdobycie szczytu. Ten wybór zwykle lepiej siada wtedy, gdy nie szkoda dołożyć paru kilometrów dla bardziej rozciągniętej trasy.

Gdy liczy się prostota i możliwie krótki dojściowy wariant, najbardziej oczywisty będzie szlak z Przełęczy Zubrzyckiej. Bez schroniska po drodze, bez długiego rozwijania trasy — po prostu konkretne wejście na Policę i powrót tą samą drogą.

Z kolei szlak z Zawoi przez Mosorny Groń ma w sobie więcej grzbietowego klimatu i kilka wyraźnych punktów po drodze, więc sama droga na szczyt staje się tu równie ważna jak finał na Policy. To raczej propozycja dla osób, które lubią, kiedy trasa „układa się” etapami.

Najdłużej i najbardziej solidnie wypada zielone szlak z Zawoi przez Halę Śmietanową, bo tutaj kilometrów i przewyższenia zbiera się już wyraźnie więcej. Tę opcję zwykle wybiera się nie po to, żeby mieć Policę szybko z głowy, tylko żeby zrobić z niej porządny dzień w górach.

Niebieski szlak na Policę ze Skawicy (Sucha Góra) (FAQ)