Szlak na Czupel i Magurkę Wilkowicką z Międzybrodzia Bialskiego

Opis szlaku

To jest taka pętla, która nie próbuje nikogo czarować na siłę, tylko po prostu robi swoje. Startujesz w Międzybrodziu Bialskim, łapiesz porządne podejście, po drodze zahaczasz o Magurkę Wilkowicką ze schroniskiem, a potem dorzucasz jeszcze Czupel, czyli najwyższy szczyt Beskidu Małego. Całość zamyka się w około 14,2 km i według znaków to mniej więcej 4 godziny 40 minuty marszu, więc to już nie jest spacerek “na chwilę”, tylko pełna, konkretna wycieczka.

Najfajniejsze w tej trasie jest to, że ma kilka różnych twarzy. Na początku trzeba uczciwie zapracować na wysokość, potem wpadasz na rejon Magurki, gdzie robi się bardziej “górsko-towarzysko”, bo krzyżuje się tu sporo szlaków i stoi schronisko, a dalej czeka już spokojniejszy odcinek grzbietem w stronę Czupla. To dobra opcja dla osób, które wolą pętlę od wracania po własnych śladach i lubią, kiedy po drodze coś się dzieje, ale bez przesady w stylu wspinaczki na czworakach.

Start w Międzybrodziu Bialskim i pierwsze metry

Zaczynamy w Międzybrodziu Bialskim, gdzie przy starcie najwygodniej celować w okolice centrum miejscowości i początku szlaków, bo właśnie tam najczęściej wybierane są miejsca postojowe. Na samym początku jest jeszcze krótki rozbieg przy zabudowaniach i drodze, ale nie trwa to długo, bo ta trasa dość szybko zamienia miejski wstęp na normalne górskie podejście. I bardzo dobrze, bo Beskid Mały najlepiej smakuje wtedy, gdy asfalt nie zdąży się jeszcze poczuć zbyt pewnie.

Podejście od strony Sokołówki to ten fragment wycieczki, na którym od razu wiadomo, po co tu się przyszło. Nie ma udawania, że “jakoś to samo pójdzie”, tylko trzeba spokojnie łapać rytm i robić swoje. Ten wariant prowadzi głównie przez teren leśny, a sama Sokołówka jest zalesionym szczytem w grzbiecie Beskidu Małego, więc klimat jest bardziej leśny niż widokowy. To akurat ma swój urok, bo można po prostu wejść w trasę bez rozpraszaczy i zostawić sobie bardziej otwarte fragmenty na później.

W stronę Magurki Wilkowickiej

Kiedy dochodzimy w rejon Pod Magurką i samej Magurki, trasa wyraźnie zmienia charakter. To już nie jest tylko mozolne zdobywanie wysokości, ale wejście w jeden z najbardziej znanych punktów tej części Beskidu Małego. Magurka Wilkowicka ma 909 m n.p.m. i jest jednym z tych miejsc, gdzie spotykają się turyści idący z różnych stron, więc nawet jeśli ktoś wyszedł z zupełnie innego zakątka gór, tutaj drogi często na chwilę się schodzą.

Samo okolice szczytu i schroniska mają bardziej otwarty charakter niż wcześniejsze podejście. Przy dobrej pogodzie z polany pod Magurką zwykle pokazują się szersze panoramy na Beskid Śląski, Beskid Żywiecki i część Beskidu Małego, więc to jest taki moment, kiedy nogi dalej pracują, ale oczy wreszcie dostają swoją nagrodę. Schronisko stoi tutaj od ponad wieku, bo pierwszy obiekt uruchomiono w 1903 roku, później spłonął i został odbudowany, więc to miejsce ma już naprawdę solidny górski staż i nie jest sezonową nowością, która ledwo zdążyła się zadomowić.

Schronisko na Magurce

Przy schronisku łatwo złapać ten przyjemny moment, kiedy człowiek nagle przypomina sobie, że oprócz szczytów istnieją też takie wynalazki jak herbata, zupa i chwila siedzenia. Schronisko PTTK na Magurce leży na wysokości około 909–912 m n.p.m. i jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych punktów w tej części pasma. To także bardzo praktyczny punkt orientacyjny, bo właśnie stąd rusza się dalej na Czupel, a przy okazji można potraktować Magurkę jako naturalny środek całej wycieczki.

Warto też pamiętać, że okolica schroniska nie kończy się tylko na samym budynku. To szeroki węzeł szlaków, więc ruch bywa tu większy, ale dzięki temu miejsce żyje i nie sprawia wrażenia odciętego od świata. Dla jednych to przystanek na dłużej, dla innych tylko szybkie “idziemy dalej, bo Czupel sam się nie zrobi”, ale w obu wersjach Magurka dobrze porządkuje tę pętlę i daje jej bardzo naturalny punkt pośredni.

Z Magurki na Czupel

Po wyjściu spod schroniska kierujemy się dalej w stronę Czupla i tutaj wchodzimy już na odcinek bardziej grzbietowy. Ten fragment prowadzi przez las i w dużej mierze idzie wygodniejszą, spacerową drogą niż początkowe podejście od dołu, więc po Magurce można złapać trochę luźniejszy rytm. To jest właśnie ten moment, kiedy człowiek niby dalej zdobywa szczyt, ale już bez poczucia, że każdy krok trzeba negocjować osobno.

Po drodze mijamy odejście do Smoczej Jamy, czyli niewielkiej jaskini znanej też jako Wietrzna Dziura w Magurce. To pseudokrasowa jaskinia szczelinowa, objęta ochroną jako pomnik przyrody, położona mniej więcej 10 minut od schroniska w kierunku Czupla. Nie jest to wielka grota, która nagle robi z Beskidu Małego Jurassic Park, ale jako ciekawostka na trasie wypada bardzo dobrze i fajnie urozmaica odcinek między Magurką a głównym szczytem.

Czupel, czyli dach Beskidu Małego

Na końcu tego odcinka dochodzimy na Czupel, najwyższy szczyt Beskidu Małego. Oficjalnie przyjmuje się dziś 930 m n.p.m., choć w różnych materiałach nadal można spotkać starsze oznaczenia, dlatego ten szczyt ma już trochę własnej legendy nawet w kwestii samej wysokości. Do Korony Gór Polski należy właśnie jako najwyższy punkt pasma, więc nic dziwnego, że regularnie przyciąga osoby zbierające kolejne szczyty do kolekcji.

Sam wierzchołek nie jest miejscem z wielką panoramą na pół województwa, bo Czupel jest w dużej mierze zalesiony. I paradoksalnie to wcale mu nie szkodzi, bo zamiast “wielkiego finału z fajerwerkami” dostajesz spokojny, konkretny beskidzki szczyt, który nie musi niczego udowadniać. Kto szuka ogromnych widoków, ten zwykle bardziej nasyci oczy wcześniej, w rejonie Magurki, a kto lubi po prostu domknąć porządną górską pętlę, temu Czupel daje dokładnie to, czego trzeba.

Zejście do Międzybrodzia Bialskiego

Po zdobyciu Czupla schodzimy przez Przełęcz pod Czuplem i okolice Pod Rogaczem w stronę Międzybrodzia Bialskiego. Ten fragment zamyka pętlę czerwonym szlakiem i daje przyjemne poczucie, że wszystko się tu logicznie domyka: było podejście, był przystanek na Magurce, był najwyższy szczyt, teraz czas spokojnie oddać wysokość. Na zejściu łatwo już złapać bardziej marszowe tempo, choć wiadomo, że kolana potrafią wtedy przypomnieć, że też uczestniczyły w wycieczce od samego rana.

To zejście jest dobrym kontrastem wobec pierwszej części trasy. Zamiast długiego wchodzenia masz już powrót do doliny i coraz bliższy kontakt z zabudową Międzybrodzia Bialskiego, więc końcówka nie sprawia wrażenia przypadkowej dokładki. Dzięki temu ta wycieczka naprawdę dobrze działa jako pętla, a nie jako zestaw odcinków sklejonych tylko po to, żeby “coś jeszcze dorzucić”.

Mapa szlaku na Czupel i Magurkę Wilkowicką z Międzybrodzia Bialskiego

TRASA: Międzybrodzie Bialskie – Sokołówka – Magurka Wilkowicka – Czupel – Międzybrodzie Bialskie

Szlak na Czupel i Magurkę Wilkowicką z Międzybrodzia Bialskiego (FAQ)