Szlak na Babią Górę przez Perć Przyrodników

Pętla z Krowiarek łączy dwa zupełnie różne oblicza Babiej Góry. Zamiast od razu ruszać popularnym czerwonym szlakiem, początek prowadzi spokojnym Górnym Płajem, po czym trasa ostro zmienia charakter na leśnej Perci Przyrodników. Dopiero wyżej wychodzi na otwarty grzbiet z Sokolicą, Kępą, Gówniakiem i Diablakiem, a po przejściu przez Przełęcz Brona wraca pod północne stoki masywu.

Z Przełęczy Krowiarki ruszamy niebieskim szlakiem w stronę Markowych Szczawin. To Górny Płaj, który trawersuje północne zbocza Babiej Góry i na tym odcinku prowadzi szeroką, wygodną drogą przez las. Początek jest spokojny i nie zapowiada jeszcze bardziej stromego fragmentu, który czeka później na Perci Przyrodników.

Jednym z pierwszych charakterystycznych punktów jest Mokry Stawek. Leży nieco poniżej Górnego Płaju, a od niebieskiego szlaku prowadzi do niego krótka ścieżka. Niewielka tafla otoczona lasem mocno odcina się od późniejszych, otwartych fragmentów Babiej Góry i jest łatwym do rozpoznania punktem na początku oraz pod koniec pętli.

Za Mokrym Stawkiem niebieski szlak nadal łagodnie trawersuje stok i prowadzi do Szkolnikowych Rozstajów. Właśnie tutaj trzeba opuścić Górny Płaj i skręcić na zielone znaki Perci Przyrodników. To najważniejsza zmiana charakteru całej wycieczki – szeroka, spokojna droga zostaje w dole, a szlak zaczyna zdecydowanie zdobywać wysokość.

Perć Przyrodników prowadzi niemal cały czas przez las. Pod nogami pojawiają się kamienne stopnie, korzenie i wystające z ziemi bloki skalne, a ścieżka przez dłuższy czas wznosi się bez większego odpoczynku. Wyżej zmienia się również otoczenie – zwarte drzewostany stopniowo ustępują bardziej poskręcanym świerkom i kosodrzewinie. To krótki, ale bardzo wyrazisty fragment, zupełnie inny od Górnego Płaju.

Zielony szlak wyprowadza na grzbiet w bezpośrednim sąsiedztwie Sokolicy. To tutaj po raz pierwszy na tej trasie otwiera się szeroka panorama. Z punktu widokowego dobrze widać dalszą część masywu Babiej Góry, dolinę Skawicy oraz Pasmo Policy, Pasmo Jałowieckie i rejon Mędralowej. Po długim leśnym podejściu zmiana przestrzeni jest bardzo wyraźna.

Od Sokolicy dalsza część prowadzi już czerwonym Głównym Szlakiem Beskidzkim. Las szybko zostaje niżej, a ścieżkę coraz mocniej otacza kosodrzewina. Podejście nie jest już tak jednostajnie strome jak na Perci Przyrodników, za to zaczyna się właściwe przejście grzbietowe z coraz szerszymi widokami.

Kolejną kulminacją jest Kępa. Z jej okolic szczególnie dobrze prezentuje się Pasmo Policy, a panorama otwiera się również w stronę Orawy, Gorców i Beskidu Wyspowego. Dalej szlak prowadzi w stronę Gówniaka, gdzie teren robi się bardziej kamienisty i pojawiają się wyraźne grupy skalne. Grzbiet pozostaje otwarty, a Diablak jest już dobrze widoczny przed sobą.

Za Gówniakiem ścieżka prowadzi przez coraz bardziej surowy, kamienisty teren. Kosodrzewina stopniowo zostaje niżej, a ostatni fragment na Diablak przebiega po odkrytym grzbiecie. Na szczytowej kopule dominują kamienie i charakterystyczny mur osłonowy, a przy dobrej widoczności panorama obejmuje Tatry, Gorce, Beskid Wyspowy, Beskid Śląski oraz rozległe pasma po słowackiej stronie, między innymi Małą Fatrę i rejon Wielkiego Chocza.

Z Diablaka nie wracamy w stronę Sokolicy. Czerwony szlak prowadzi dalej zachodnią częścią grzbietu i stopniowo obniża się w kierunku Przełęczy Brona. Początkowo wciąż pozostajemy w otwartym, skalistym terenie, dopiero niżej otoczenie zaczyna ponownie przechodzić w kosodrzewinę. Przełęcz wyraźnie oddziela główną kopułę Babiej Góry od grzbietu prowadzącego w stronę Małej Babiej Góry.

Na przełęczy trasa skręca w dół, nadal za czerwonymi znakami. Początek zejścia do Markowych Szczawin jest wyraźnie stromszy i prowadzi miejscami po kamiennych stopniach. Wraz z utratą wysokości szlak ponownie wchodzi w las, a po grzbietowym fragmencie Babiej Góry otoczenie zmienia się niemal całkowicie. Czerwone znaki doprowadzają bezpośrednio do Schroniska PTTK Markowe Szczawiny, które na tej pętli jest naturalnym punktem pomiędzy zejściem z grani a spokojniejszym powrotem.

Od schroniska wracamy na Krowiarki niebieskim szlakiem Górnego Płaju. To zdecydowanie łagodniejszy odcinek niż zejście z przełęczy. Leśna droga trawersuje północny stok Babiej Góry, bez długich, stromych podejść i bez ponownego wychodzenia na grzbiet. Po drodze docieramy z powrotem do Szkolnikowych Rozstajów, czyli miejsca, w którym wcześniej skręcaliśmy na Perć Przyrodników.

Od tego miejsca powrót pokrywa się już z początkowym fragmentem wycieczki. Niebieski szlak ponownie prowadzi obok Mokrego Stawku, a następnie spokojnie obniża się w stronę Przełęczy Krowiarki. Pętla kończy się dokładnie w miejscu, z którego rozpoczęła się wędrówka.