Szlak na Babią Górę z Przełęczy krowiarki przez Markowe Szczawiny

To trasa, na której charakter wędrówki zmienia się bardzo wyraźnie. Początek nie daje wiele czasu na spokojne wejście w rytm – czerwony szlak od razu prowadzi zdecydowanie pod górę przez las. Dopiero na Sokolicy przestrzeń nagle się otwiera, a dalsza część podejścia biegnie już grzbietem, coraz wyżej ponad zwartym drzewostanem. Powrót pokazuje zupełnie inną stronę masywu: po zejściu przez Przełęcz Brona trasa przenosi się na północne stoki Babiej Góry i kończy długim, spokojniejszym przejściem Górnym Płajem.

Wędrówka rozpoczyna się na Przełęczy Krowiarki. Przy wejściu do Babiogórskiego Parku Narodowego rozdzielają się dwa szlaki, które później utworzą całą pętlę. Niebieski odchodzi w stronę Markowych Szczawin, natomiast nasza trasa rusza czerwonym Głównym Szlakiem Beskidzkim w kierunku Sokolicy i Babiej Góry.

Pierwszy fragment jest jednym z najbardziej zdecydowanych podejść na całej trasie. Ścieżka szybko zagłębia się w świerkowy las i prowadzi stale pod górę przez Zubrzyckie Stromizny. Nie ma tu długiego łagodnego rozbiegu ani otwartych polan – wysokość zdobywa się od początku, a widoki pozostają ograniczone przez las. Dopiero bliżej Sokolicy pojawiają się prześwity i pierwsze sygnały, że krajobraz zaraz zupełnie się zmieni.

Sokolica jest pierwszym wyraźnym punktem widokowym tej pętli. Szlak wychodzi tutaj na skraj skalistego zbocza, a zwarty las zostaje poniżej. Otwiera się widok na dalszą część masywu Babiej Góry, Małą Babią Górę, Mędralową oraz Pasmo Jałowieckie. To również miejsce, z którego dobrze widać, że dalsze podejście będzie miało już zupełnie inny charakter – zamiast stromego leśnego zbocza zaczyna się coraz bardziej otwarta wędrówka grzbietem.

Powyżej Sokolicy ścieżkę coraz mocniej otacza kosodrzewina. Podejście nadal trwa, ale jest mniej jednostajne niż niżej, a kolejne fragmenty grzbietu przynoszą coraz szersze panoramy. Kępa jest następnym naturalnym punktem tej części trasy. Z jej rejonu dobrze prezentuje się Pasmo Policy, a w przeciwnym kierunku otwiera się przestrzeń nad Orawą; przy dobrej widoczności na południu pojawiają się również Tatry. Za Kępą występuje krótki spokojniejszy fragment, po którym szlak ponownie zaczyna wspinać się przez kolejne grzbietowe wypiętrzenia.

Przed głównym wierzchołkiem przechodzi się przez Gówniak. Otoczenie jest tu już wyraźnie bardziej surowe niż na Sokolicy – podłoże staje się coraz bardziej kamieniste, pojawiają się skałki i rumowiska, a niska kosodrzewina odsłania większą część grzbietu. Charakterystycznym elementem w rejonie Gówniaka są zwietrzałe Wołowe Skałki. Dalej roślinność stopniowo ustępuje, a ostatni fragment podejścia prowadzi po kamienistej ścieżce i między większymi głazami na szeroką kopułę Diablaka.

Babia Góra – Diablak jest najbardziej otwartym punktem całej trasy. Przy dobrej przejrzystości panorama obejmuje Tatry i Orawę po południowej stronie, masywy Pilska, Lipowskiej i Romanki na zachodzie, a na północy Zawoję, Pasmo Jałowieckie i Beskid Mały. W kierunku, z którego prowadziło podejście, dobrze układają się jeden za drugim Gówniak, Kępa, Sokolica i Pasmo Policy.

Ze szczytu nie wracamy w stronę Krowiarek. Czerwony szlak prowadzi dalej na zachód, początkowo przez kamieniste rumowisko kopuły szczytowej. Niżej ścieżka przechodzi przez Pośredni Grzbiet i rejon Kościółków. Skalny teren stopniowo ustępuje kosodrzewinie, ale zejście przed Przełęczą Brona nadal miejscami jest wyraźnie strome. Jest to fragment zdecydowanie bardziej surowy niż późniejszy odcinek prowadzący północnym stokiem do schroniska.

Na Przełęczy Brona trasa opuszcza główny grzbiet i skręca w stronę Markowych Szczawin. Czerwony szlak schodzi teraz północnym zboczem Babiej Góry. Początek jest stromy i kamienisty, a wraz z utratą wysokości kosodrzewina ustępuje drzewom i dalsze zejście prowadzi już przez las. W końcu ścieżka wychodzi na niewielką polanę Markowe Szczawiny, na której znajduje się schronisko PTTK. Jest ono przede wszystkim czytelnym punktem orientacyjnym – właśnie tutaj kończy się grzbietowa część pętli i zmienia się kolor szlaku.

Od Markowych Szczawin ruszamy niebieskim szlakiem w kierunku Krowiarek, czyli Górnym Płajem. Różnica w charakterze trasy jest natychmiastowa. Zamiast stromych podejść i otwartego grzbietu pojawia się szeroka droga przecinająca zalesione północne zbocza Babiej Góry. Szlak prowadzi znacznie spokojniej, w dużej mierze trawersując stok i przez dłuższy czas pozostając w lesie. Oficjalne materiały Babiogórskiego Parku Narodowego potwierdzają przebieg niebieskiego szlaku pomiędzy Markowymi Szczawinami i Krowiarkami.

Niedługo po opuszczeniu schroniska mijamy Skręt Ratowników. W tym miejscu od Górnego Płaju odchodzi żółty szlak Perci Akademików prowadzący w stronę Diablaka. Nasza pętla nie zmienia jednak kierunku – pozostajemy na niebieskich znakach i dalej idziemy Górnym Płajem w stronę Krowiarek.

Jednym z najbardziej charakterystycznych punktów ostatniej części trasy jest Mokry Stawek. Niewielki zbiornik leży w lesie przy Górnym Płaju i można podejść do niego krótkim odgałęzieniem od głównej drogi. Otoczenie różni się całkowicie od otwartego, kamienistego krajobrazu grzbietu – tutaj ponownie dominuje gęsty las i spokojny teren północnych stoków masywu. Mokry Stawek jest największym spośród niewielkich naturalnych stawków występujących na Babiej Górze, a jego poziom wody może wyraźnie zmieniać się w ciągu roku.

Za Mokrym Stawkiem nie następuje już kolejna duża zmiana charakteru wycieczki. Niebieski szlak nadal prowadzi Górnym Płajem przez las, stopniowo zbliżając się do Przełęczy Krowiarki. Pętla zamyka się dokładnie przy tym samym węźle szlaków, z którego czerwonymi znakami rozpoczęło się podejście na Sokolicę.