TRASA: Wisła – Stożek Mały – Stożek Wielki – Stożek Mały – Wisła
DŁUGOŚĆ TRASY: 8.6km
SUMA WZNIESIEŃ: 517m
CZAS WYPRAWY: 3:00
Wędrówka z Wisły (osiedle Jurzyków) na Stożek Wielki przez Stożek Mały to propozycja, która dobrze pokazuje charakter zachodniej części Beskidu Śląskiego: spokojne podejścia wśród lasów, górskie grzbiety prowadzące ku granicy polsko-czeskiej i konkretny cel w postaci schroniska, do którego od lat „ciągnie” turystów. Trasa startuje w Wiśle, Jurzykowie, a kończy dokładnie w tym samym miejscu, zamykając przyjemną pętlę powrotną na własnych śladach. Głównym punktem wyjścia jest Schronisko PTTK na Stożku, położone tuż pod szczytem Stożka Wielkiego, na grzbiecie Pasma Stożka i Czantorii.
Wędrówka z Wisły (osiedle Jurzyków) na Stożek Wielki przez Stożek Mały to propozycja, która dobrze pokazuje charakter zachodniej części Beskidu Śląskiego: spokojne podejścia wśród lasów, górskie grzbiety prowadzące ku granicy polsko-czeskiej i konkretny cel w postaci schroniska, do którego od lat „ciągnie” turystów. Trasa startuje w Wiśle, Jurzykowie, a kończy dokładnie w tym samym miejscu, zamykając przyjemną pętlę powrotną na własnych śladach. Głównym punktem wyjścia jest Schronisko PTTK na Stożku, położone tuż pod szczytem Stożka Wielkiego, na grzbiecie Pasma Stożka i Czantorii. Całość zajmuje orientacyjnie około 3 godzin i 10 minut marszu. Przy dystansie około 8,6 km i sumie podejść rzędu nieco ponad 500 metrów tworzy się plan na pół dnia w górach: wystarczająco konkretny, by poczuć „górskość” Beskidu Śląskiego, a jednocześnie na tyle zwarty, by zmieścić go w weekendowym grafiku. To dobry wybór dla turystów weekendowych oraz osób, które mają już za sobą krótsze spacery po beskidzkich dolinach i chcą wejść poziom wyżej — bez konieczności planowania całodziennej wyprawy. W praktyce często wybierają go też rodziny z dziećmi w wieku szkolnym, bo cel w postaci schroniska porządkuje tempo i motywuje do dojścia, a sama trasa jest popularna i realnie uczęszczana. Początek prowadzi żółtym szlakiem, który wyprowadza z rejonu Jurzykowa w stronę Kobyla Sałasz — nazwy dobrze znanej na mapach i drogowskazach w tej części Wisły. Dalej wędrówka naturalnie „zbiera wysokość” w stronę Stożka Małego, gdzie krzyżują się oznakowania kilku szlaków. Na tym odcinku łatwo zrozumieć, dlaczego Pasmo Stożka i Czantorii uchodzi za wdzięczne na krótsze wyjścia: sieć tras pozwala elastycznie układać warianty, a kluczowe punkty są czytelne i regularnie wykorzystywane w turystyce pieszej. Po przejściu przez rejon Stożka Małego pojawiają się odcinki prowadzone wspólnie z czerwonym i zielonym znakowaniem w kierunku Stożka Wielkiego. To właśnie w tej części trasa zbliża się do grzbietu, którym biegnie granica państwowa — element charakterystyczny dla Stożka Wielkiego i całej okolicy. Sama kulminacja (Stożek Wielki) jest znanym szczytem Beskidu Śląskiego, a schronisko leży tuż poniżej wierzchołka, w miejscu, które od dziesięcioleci pełni rolę naturalnego przystanku na pograniczu polsko-czeskim. Schronisko PTTK na Stożku działa jako schronisko górskie czynne cały rok i jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych obiektów w tej części Beskidów. W oficjalnych informacjach podkreśla się jego położenie pod Stożkiem Wielkim oraz długą tradycję funkcjonowania; obiekt figuruje też w bazie PTTK jako schronisko górskie, z podanym zarządcą. Dzięki temu cel wycieczki ma bardzo konkretny „adres” i sens: dojście do schroniska porządkuje trasę, a krótki pobyt na miejscu bywa naturalnym momentem na odpoczynek przed drogą powrotną. Warto dodać, że wędrówka odbywa się w obrębie Parku Krajobrazowego Beskidu Śląskiego, który obejmuje znaczną część tutejszych lasów i grzbietów, w tym pasmo prowadzące przez okolice Stożka. To dodatkowy kontekst dla tej wycieczki: nie jest to przypadkowy „leśny skrót”, tylko marsz w przestrzeni, gdzie ochrona krajobrazu i turystyka od lat idą obok siebie.Całość zajmuje orientacyjnie około 3 godzin marszu. Przy dystansie około 8,6 km i sumie podejść rzędu nieco ponad 500 metrów tworzy się plan na pół dnia w górach: wystarczająco konkretny, by poczuć „górskość” Beskidu Śląskiego, a jednocześnie na tyle zwarty, by zmieścić go w weekendowym grafiku. To dobry wybór dla turystów weekendowych oraz osób, które mają już za sobą krótsze spacery po beskidzkich dolinach i chcą wejść poziom wyżej — bez konieczności planowania całodziennej wyprawy. W praktyce często wybierają go też rodziny z dziećmi w wieku szkolnym, bo cel w postaci schroniska porządkuje tempo i motywuje do dojścia, a sama trasa jest popularna i realnie uczęszczana.
Początek prowadzi żółtym szlakiem, który wyprowadza z rejonu Jurzykowa w stronę Kobyla Sałasz — nazwy dobrze znanej na mapach i drogowskazach w tej części Wisły. Dalej wędrówka naturalnie „zbiera wysokość” w stronę Stożka Małego, gdzie krzyżują się oznakowania kilku szlaków. Na tym odcinku łatwo zrozumieć, dlaczego Pasmo Stożka i Czantorii uchodzi za wdzięczne na krótsze wyjścia: sieć tras pozwala elastycznie układać warianty, a kluczowe punkty są czytelne i regularnie wykorzystywane w turystyce pieszej.
Po przejściu przez rejon Stożka Małego pojawiają się odcinki prowadzone wspólnie z czerwonym i zielonym znakowaniem w kierunku Stożka Wielkiego. To właśnie w tej części trasa zbliża się do grzbietu, którym biegnie granica państwowa — element charakterystyczny dla Stożka Wielkiego i całej okolicy. Sama kulminacja (Stożek Wielki) jest znanym szczytem Beskidu Śląskiego, a schronisko leży tuż poniżej wierzchołka, w miejscu, które od dziesięcioleci pełni rolę naturalnego przystanku na pograniczu polsko-czeskim.
Wędrówka z Wisły (osiedle Jurzyków) na Stożek Wielki przez Stożek Mały to propozycja, która dobrze pokazuje charakter zachodniej części Beskidu Śląskiego: spokojne podejścia wśród lasów, górskie grzbiety prowadzące ku granicy polsko-czeskiej i konkretny cel w postaci schroniska, do którego od lat „ciągnie” turystów. Trasa startuje w Wiśle, Jurzykowie, a kończy dokładnie w tym samym miejscu, zamykając przyjemną pętlę powrotną na własnych śladach. Głównym punktem wyjścia jest Schronisko PTTK na Stożku, położone tuż pod szczytem Stożka Wielkiego, na grzbiecie Pasma Stożka i Czantorii. Całość zajmuje orientacyjnie około 3 godzin i 10 minut marszu. Przy dystansie około 8,6 km i sumie podejść rzędu nieco ponad 500 metrów tworzy się plan na pół dnia w górach: wystarczająco konkretny, by poczuć „górskość” Beskidu Śląskiego, a jednocześnie na tyle zwarty, by zmieścić go w weekendowym grafiku. To dobry wybór dla turystów weekendowych oraz osób, które mają już za sobą krótsze spacery po beskidzkich dolinach i chcą wejść poziom wyżej — bez konieczności planowania całodziennej wyprawy. W praktyce często wybierają go też rodziny z dziećmi w wieku szkolnym, bo cel w postaci schroniska porządkuje tempo i motywuje do dojścia, a sama trasa jest popularna i realnie uczęszczana. Początek prowadzi żółtym szlakiem, który wyprowadza z rejonu Jurzykowa w stronę Kobyla Sałasz — nazwy dobrze znanej na mapach i drogowskazach w tej części Wisły. Dalej wędrówka naturalnie „zbiera wysokość” w stronę Stożka Małego, gdzie krzyżują się oznakowania kilku szlaków. Na tym odcinku łatwo zrozumieć, dlaczego Pasmo Stożka i Czantorii uchodzi za wdzięczne na krótsze wyjścia: sieć tras pozwala elastycznie układać warianty, a kluczowe punkty są czytelne i regularnie wykorzystywane w turystyce pieszej. Po przejściu przez rejon Stożka Małego pojawiają się odcinki prowadzone wspólnie z czerwonym i zielonym znakowaniem w kierunku Stożka Wielkiego. To właśnie w tej części trasa zbliża się do grzbietu, którym biegnie granica państwowa — element charakterystyczny dla Stożka Wielkiego i całej okolicy. Sama kulminacja (Stożek Wielki) jest znanym szczytem Beskidu Śląskiego, a schronisko leży tuż poniżej wierzchołka, w miejscu, które od dziesięcioleci pełni rolę naturalnego przystanku na pograniczu polsko-czeskim. Schronisko PTTK na Stożku działa jako schronisko górskie czynne cały rok i jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych obiektów w tej części Beskidów. W oficjalnych informacjach podkreśla się jego położenie pod Stożkiem Wielkim oraz długą tradycję funkcjonowania; obiekt figuruje też w bazie PTTK jako schronisko górskie, z podanym zarządcą. Dzięki temu cel wycieczki ma bardzo konkretny „adres” i sens: dojście do schroniska porządkuje trasę, a krótki pobyt na miejscu bywa naturalnym momentem na odpoczynek przed drogą powrotną. Warto dodać, że wędrówka odbywa się w obrębie Parku Krajobrazowego Beskidu Śląskiego, który obejmuje znaczną część tutejszych lasów i grzbietów, w tym pasmo prowadzące przez okolice Stożka. To dodatkowy kontekst dla tej wycieczki: nie jest to przypadkowy „leśny skrót”, tylko marsz w przestrzeni, gdzie ochrona krajobrazu i turystyka od lat idą obok siebie.Schronisko PTTK na Stożku działa jako schronisko górskie czynne cały rok i jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych obiektów w tej części Beskidów. W oficjalnych informacjach podkreśla się jego położenie pod Stożkiem Wielkim oraz długą tradycję funkcjonowania; obiekt figuruje też w bazie PTTK jako schronisko górskie, z podanym zarządcą. Dzięki temu cel wycieczki ma bardzo konkretny „adres” i sens: dojście do schroniska porządkuje trasę, a krótki pobyt na miejscu bywa naturalnym momentem na odpoczynek przed drogą powrotną.
Warto dodać, że wędrówka odbywa się w obrębie Parku Krajobrazowego Beskidu Śląskiego, który obejmuje znaczną część tutejszych lasów i grzbietów, w tym pasmo prowadzące przez okolice Stożka. To dodatkowy kontekst dla tej wycieczki: nie jest to przypadkowy „leśny skrót”, tylko marsz w przestrzeni, gdzie ochrona krajobrazu i turystyka od lat idą obok siebie.
