DŁUGOŚĆ SZLAKU
8.7KM
SUMA WZNIESIEŃ
526m
CZAS PRZEJSCIA
3:00h
TYP TRASY
Pętla
REGION
Beskid Mały
SCHRONISKO
Nie
NAJWYŻSZY PUNKT
827m.n.p.m.
TRUDNOŚĆ
★★☆☆☆
Opis szlaku
To jest taka pętla, która nie udaje wielkiej wyprawy, a i tak potrafi dać bardzo fajny górski dzień. Start przy dolnej stacji kolejki na Żar jest wygodny i praktyczny, bo obok działa parking PKL przy ul. Górskiej 21, więc nie trzeba robić żadnej przedwędrówkowej gimnastyki z zostawianiem auta pół wsi dalej. Sama trasa zamyka się w około 8,7 km, a czas przejścia to mniej więcej 3 godziny, więc spokojnie da się to zrobić bez pośpiechu i bez poczucia, że zaraz trzeba negocjować z kolanami warunki rozejmu.
Największy plus tej wycieczki jest taki, że dostajesz tu dwa różne klimaty w jednym pakiecie. Żar ma charakter bardziej otwarty i „atrakcyjny” w tym dobrym sensie: jest zbiornik elektrowni szczytowo-pompowej, kolej, sporo przestrzeni i szerokie panoramy. Kiczera z kolei daje bardziej górski finisz, bo choć sam wierzchołek jest częściowo zalesiony, to tuż obok są polany i miejsca, z których przy dobrej pogodzie naprawdę jest na czym zawiesić wzrok. To trasa dla tych, którzy chcą się trochę poruszać, ale nie planują wyprawy od świtu do czołówki.
Podejście na Żar
Zaczynamy przy dolnej stacji kolejki i od razu wchodzimy w rytm tej trasy bez zbędnego rozkręcania. Na początku łapiecie krótki łącznik przy stacji, a potem czarny szlak zaczyna właściwe podejście na Żar. Przez fragment idzie się jeszcze blisko asfaltu i ulicy Górskiej, więc ten start ma trochę bardziej „cywilizowany” charakter, ale dość szybko robi się normalniej, bo szlak wchodzi w las i zaczyna wyciągać do góry już bez większego kombinowania. To nie jest odcinek techniczny, tylko po prostu konkretny marsz pod górę, taki w sam raz, żeby poczuć, że jednak przyszło się tu piechotą, a nie tylko popatrzeć na wagonik kolejki.
Samo wejście na Żar jest krótkie, ale przyjemnie buduje napięcie przed wyjściem na bardziej otwartą przestrzeń. Ten szczyt ma 761 m n.p.m. i od lat przyciąga nie tylko pieszych, ale też ludzi, którzy przyjeżdżają tu dla panoram, kolejki i charakterystycznego zbiornika na wierzchołku. To właśnie ten sztucznie spłaszczony szczyt z górnym zbiornikiem elektrowni robi tutaj najbardziej rozpoznawalny efekt, bo trudno go pomylić z czymkolwiek innym w Beskidzie Małym. Często wypatruje się stąd Jeziora Międzybrodzkiego, okolicznych grzbietów i lotniczego klimatu Żaru, który od dawna jest kojarzony z szybowcami i paralotniami.
Z Żaru na Kiczerę
Na Żarze nie ma sensu kończyć, skoro obok czeka Kiczera, i właśnie wtedy ta pętla zaczyna smakować najlepiej. Odcinek między Żarem a Kiczerą biegnie wygodnym szlakiem spacerowym, więc po pierwszym podejściu można trochę uspokoić tempo i po prostu iść przed siebie. Ten fragment nie męczy na siłę, bardziej zachęca do marszu, a przy okazji pozwala złapać trochę oddechu przed ostatnim podejściem. To taki moment, kiedy człowiek myśli, że to już tylko spacerek, po czym góra uprzejmie przypomina, że jednak nadal jest górą.
Kiczera jest wyższa od Żaru i ma 827 m n.p.m., a w okolicy uchodzi za jeden z bardziej widokowych celów na taki krótki wypad. W pobliżu szczytu stoi wiata turystyczna i miejsce na ognisko, a same stoki poniżej wierzchołka to pozostałość dawnych hal i łąk, dlatego właśnie tam częściej otwierają się widoki niż w samym lesie. Tuż przed dojściem na górę zwykle warto zerknąć za siebie, bo dobrze pokazuje się wtedy zbiornik na Żarze i kawał Beskidu Małego. To bardzo wdzięczny punkt tej pętli, bo daje poczucie, że przeszliście już coś więcej niż samo „wejście na popularny szczyt i zjazd”.
Zejście przez Przełęcz Isepnicką
Z Kiczery schodzimy w stronę Przełęczy Isepnickiej i tutaj szlak robi się bardziej leśny. Ten odcinek prowadzi leśną drogą, miejscami dość stromo opadającą, więc nogi zaczynają pracować już trochę inaczej niż przy podejściu. Sama Przełęcz Isepnicka leży na 698 m n.p.m. i jest ważnym węzłem szlaków w tej części Beskidu Małego, a przy okazji miejscem, gdzie na chwilę otwiera się przestrzeń i pojawiają się widoki w stronę okolicznych pasm. To dobry punkt, żeby złapać krótką pauzę, poprawić plecak i nie udawać, że schodzenie zawsze jest łatwiejsze niż wchodzenie.
Dalej trzymamy się zejścia w stronę Międzybrodzia Żywieckiego. Zielony wariant od przełęczy schodzi Doliną Isepnicy, a sam czerwony odcinek za przełęczą ma charakter szutrowej drogi trawersującej zbocze, więc nie ma tu jednego powtarzalnego rytmu pod nogą. W praktyce ta końcówka daje mieszankę lasu, wygodniejszych dróg i bardziej spacerowego powrotu ku zabudowaniom, bez wrażenia, że ostatnie kilometry trzeba wyłącznie „odbębnić”. To właśnie fajne w tej pętli: schodzicie inaczej niż wchodziliście, więc nie ma poczucia powtórki z rozrywki.
Mapa szlaku na Górę Żar i Kiczerę z Międzybrodzia Żywieckiego
TRASA: Międzybrodzie Żywieckie – Żar – Kiczera – Międzybrodzie Żywieckie
Inne szlaki na Górę Żar i Kiczerę
Ta wersja z Międzybrodzia Żywieckiego dobrze pokazuje, że Żar i Kiczera mogą zagrać w jednym, zgrabnym zestawie: najpierw bardziej rozpoznawalny szczyt, potem spokojniejszy odcinek z trochę innym rytmem pod nogami. A jeśli akurat chcesz wejść na tę parę od innej strony, to w okolicy jest kilka wariantów, które prowadzą do podobnego celu, ale dają już trochę inne wrażenie z całego wyjścia.
Od strony Kozubnika robi się to bardziej bezpośrednio i bez większego rozkręcania, więc dla wielu osób właśnie szlak z Kozubnika będzie tym wariantem, który od razu przechodzi do rzeczy. To dobra opcja, gdy chcesz mieć czytelną trasę z konkretnym wejściem i później spokojniej dociągnąć jeszcze na Kiczerę.
Z kolei pętla z Porąbki ma trochę bardziej stopniowy początek i naturalnie układa się w dłuższy spacer z dwoma różnymi akcentami po drodze. Najpierw jest łagodniejsze wejście w trasę, a dopiero później robi się bardziej górsko, więc ten wariant może dobrze siąść osobom, które wolą, gdy wycieczka rozkręca się spokojniej.
A jeśli bardziej niż na szybkim zdobyciu szczytu zależy Ci na dłuższym chodzeniu po grzbiecie, to inaczej brzmi szlak z Przełęczy Kocierskiej przez Kocierz. To już nie jest krótki wypad na kilka godzin, tylko pełniejszy dzień w terenie, z większym dystansem i mniej oczywistym dojściem do samego Żaru.
Szlak na Górę Żar i Kiczerę z Międzybrodzia Żywieckiego (FAQ)
Najwygodniej zostawić samochód przy dolnej stacji kolejki na Żar, bo właśnie stąd zaczyna się ta pętla i nie trzeba dokładać sobie dojścia z innego miejsca. Przy ul. Górskiej 21 działa parking PKL położony dosłownie obok stacji, więc to jest najbardziej naturalny i praktyczny punkt startowy dla tej trasy.
Tak, ale z zastrzeżeniem, że początek podejścia na Żar jest dość konkretny i od razu każe trochę popracować nogom. To dobra trasa dla początkujących, którzy mają podstawową kondycję i chcą zrobić krótką górską pętlę bez trudnych technicznie odcinków, bo późniejsze przejście z Żaru na Kiczerę i zejście do Międzybrodzia są już spokojniejsze.
Tak, ta trasa może się sprawdzić na rodzinny wypad z dziećmi, jeśli maluchy lubią chodzić i nie zniechęca ich pierwsze podejście pod Żar. Najlepiej wypada z dziećmi, które mają już trochę górskiego obycia, bo długość pętli jest rozsądna, a po drodze są widoki i charakterystyczne miejsca, które robią robotę lepiej niż zwykłe dreptanie przez las bez celu.
Nie, na tej pętli nie ma klasycznego schroniska górskiego. Na samym Żarze działa za to restauracja przy górnej stacji kolejki, więc można tam usiąść i coś zjeść, ale jeśli liczysz typowo na schroniskowy klimat, to tutaj go po prostu nie ma.
Tak, na tę trasę można spokojnie wybrać się z psem, bo to normalny beskidzki szlak bez odcinków, które robiłyby z tego problem. Jeśli dodatkowo planujesz skorzystać z kolejki na Żar, pies może wjechać na górę, ale podczas przejazdu musi mieć kaganiec albo być w transporterze, zależnie od wielkości.
Na Żarze najmocniej wyróżnia się widok na Jezioro Międzybrodzkie, okoliczne grzbiety Beskidu Małego i charakterystyczny zbiornik elektrowni na szczycie, a przy dobrej pogodzie panorama jest naprawdę szeroka. Między Żarem a Kiczerą oraz w okolicach samej Kiczery trafiają się leśne i półotwarte fragmenty, z których często dobrze widać jezioro, pobliskie pasma i bardziej spokojną, mniej „ośrodkową” stronę tej okolicy.
Najlepiej wybrać się tu od wiosny do jesieni, kiedy szlak jest suchszy, widoki lepiej się otwierają, a przejście całej pętli jest po prostu najprzyjemniejsze. Zimą też da się tę trasę zrobić, ale wtedy trzeba brać poprawkę na śliskie podejścia i zejścia, zwłaszcza w lesie i na stromszych fragmentach pod Żarem oraz przy zejściu z rejonu Kiczery.
