Szlak na Stożek Wielki z Wisły Jurzyków przez Stożek Mały

Mapa i profil wysokości
Warunki na szlaku
Temperatura może spaść do 0,2°C, a opady mogą występować przez około 3 godziny. Mokre i zacienione fragmenty mogą zamarzać.
Na otwartych odcinkach możliwe są porywy do około 56 km/h. Marsz grzbietem może być wyraźnie trudniejszy.
Prognozowana suma deszczu wynosi około 9,9 mm, przy prawdopodobieństwie 100%. Na trasie mogą pojawić się błoto i spływająca woda.
Ocena orientacyjna dla najwyżej położonego punktu trasy. Pokrywa śnieżna jest wartością modelową, a nie pomiarem wykonanym na szlaku. Lokalne oblodzenie i zaspy mogą różnić się od prognozy. Przed wyjściem sprawdź także komunikaty IMGW i informacje terenowe.
Opis szlaku
Wyjście z Jurzykowa na Stożek ma charakter, który zmienia się stopniowo wraz z nabieraniem wysokości. Początkowe zabudowania szybko zostają z tyłu, później pojawia się leśne podejście, a w rejonie Kobylej Sałaszy i Małego Stożka trasa wychodzi na bardziej otwarty teren. Najbardziej górski fragment czeka wyżej, kiedy szlak dociera do granicznego grzbietu i kieruje się w stronę Wielkiego Stożka.
W Jurzykowie trasa prowadzi za żółtymi znakami. Kończy się tu asfaltowy charakter doliny Dziechcinki i szlak przechodzi na bardziej naturalne podłoże. Jeszcze przez chwilę pojawiają się pojedyncze zabudowania, ale dalej droga wchodzi między drzewa, a podejście staje się coraz wyraźniejsze. Miejscami ścieżka jest kamienista, przecinają ją także niewielkie cieki spływające ze stoków. Im bliżej Kobylej Sałaszy, tym mocniej czuć zmianę z osiedlowego początku w typowo leśne podejście.
Na Kobylej Sałaszy żółty szlak spotyka się z niebieskim. Jednocześnie wyraźnie zmienia się nawierzchnia – leśny fragment ustępuje twardszej drodze prowadzącej w kierunku osiedla pod Małym Stożkiem. Pojawiają się betonowe płyty i krótkie fragmenty utwardzonej drogi, ale przede wszystkim otwiera się przestrzeń. Z tej części trasy można już zobaczyć Stożek Wielki, a w przeciwnym kierunku także rejon Cieślara.
Wyżej szlak prowadzi przez otwarty fragment osiedla i dociera do rozdroża Pod Małym Stożkiem. Tutaj dochodzi czerwony Główny Szlak Beskidzki biegnący wzdłuż polsko-czeskiej granicy. Żółte i czerwone znaki prowadzą dalej wspólnie w stronę Wielkiego Stożka, a po drodze trasa przechodzi przez rejon Stożka Małego. W tej części nie ma już długiego, jednostajnego marszu lasem – otwarta przestrzeń przeplata się z drogami prowadzącymi między pojedynczymi zabudowaniami, a Stożek Wielki staje się dobrze widocznym celem dalszego przejścia.
Za Stożkiem Małym charakter trasy ponownie się zmienia. Początkowo grzbiet daje spokojniejszy fragment, ale dalej podejście pod Wielki Stożek staje się zdecydowanie bardziej strome. To najbardziej konkretna część całej wędrówki: ścieżka szybko nabiera wysokości, a przed schroniskiem dochodzi do ważnego skrzyżowania szlaków. Żółte znaki odchodzą stąd w innym kierunku, natomiast do Schroniska PTTK na Stożku prowadzą dalej wspólnie czerwone i zielone oznaczenia.
Schronisko stoi tuż pod zalesionym wierzchołkiem Stożka Wielkiego i właśnie przy nim znajduje się punkt zwrotny tego wariantu. Najciekawsze panoramy otwierają się nie ze ścisłej kulminacji góry, lecz z rejonu schroniska i jego wschodnich stoków. Widać stąd dolinę Wisły oraz grzbiety Beskidu Śląskiego, w tym Pasmo Wiślańskie ze Skrzycznem i rejon Baraniej Góry. Przy bardzo dobrej przejrzystości powietrza panorama sięga również Tatr. Sam właściwy wierzchołek Stożka Wielkiego jest zalesiony.
Powrót do Jurzykowa prowadzi dokładnie tym samym wariantem. Po zejściu z górnego, bardziej stromego fragmentu trasa wraca przez rejon Stożka Małego i Kobylej Sałaszy, a następnie leśnym odcinkiem sprowadza ponownie do zabudowań Jurzykowa.
Oceń tę trasę
Zostaw gwiazdki lub krótką opinię. Pomożesz innym, którzy szukają szlaku i zastanawiają się, którą trasę wybrać.
Bądź pierwszą osobą, która ją oceni.Schronisko
Najczęściej zadawane pytania
Ile czasu zajmuje przejście z Wisły Jurzykowa na Stożek Wielki?
Na przejście całej trasy warto przeznaczyć około 3 godz. 15 min. Do pokonania jest 8,5 km, a suma podejść wynosi 509 m. Własne tempo, postoje i warunki na szlaku mogą ten czas wydłużyć.
Jak wygląda szlak z Wisły Jurzykowa na Stożek Wielki przez Stożek Mały?
Wyjście z Jurzykowa na Stożek ma charakter, który zmienia się stopniowo wraz z nabieraniem wysokości. Początkowe zabudowania szybko zostają z tyłu, później pojawia się leśne podejście, a w rejonie Kobylej Sałaszy i Małego Stożka trasa wychodzi na bardziej otwarty teren. Najbardziej górski fragment czeka wyżej, kiedy szlak dociera do granicznego grzbietu i kieruje się w stronę Wielkiego Stożka.
Skąd rozpoczyna się szlak na Stożek Wielki?
W Jurzykowie trasa prowadzi za żółtymi znakami. Kończy się tu asfaltowy charakter doliny Dziechcinki i szlak przechodzi na bardziej naturalne podłoże. Jeszcze przez chwilę pojawiają się pojedyncze zabudowania, ale dalej droga wchodzi między drzewa, a podejście staje się coraz wyraźniejsze.
Jakie widoki można zobaczyć po drodze na Stożek Wielki?
Najciekawsze panoramy otwierają się nie ze ścisłej kulminacji góry, lecz z rejonu schroniska i jego wschodnich stoków. Widać stąd dolinę Wisły oraz grzbiety Beskidu Śląskiego, w tym Pasmo Wiślańskie ze Skrzycznem i rejon Baraniej Góry. Przy bardzo dobrej przejrzystości powietrza panorama sięga również Tatr.
Czy przejście z Wisły Jurzykowa na Stożek Wielki jest trudne?
To łatwy wariant, ale nadal wymaga swobodnego poruszania się po górskich ścieżkach. Podstawowa kondycja powinna wystarczyć przy spokojnym tempie i odpowiedniej liczbie przerw. W praktyce trzeba uwzględnić około 3 godz. 15 min marszu i 509 m podejść.
Czy po drodze na Stożek Wielki znajduje się schronisko?
Tak. Na przebiegu wycieczki znajduje się Schronisko PTTK na Stożku. Aktualne godziny działania i dostępność usług warto sprawdzić bezpośrednio przed wyjściem.
Czy przejście z Wisły Jurzykowa na Stożek Wielki nadaje się dla dzieci lub psa?
Trasa może być dobrym wyborem dla rodzin z dziećmi przyzwyczajonymi do górskich wędrówek. Można wybrać się również z psem, pamiętając o smyczy, zapasie wody i zasadach obowiązujących na terenach chronionych. Ostateczną decyzję trzeba dopasować do doświadczenia uczestników, pogody i aktualnego stanu nawierzchni.






