Szlak na Kotarz i Halę Jaworową z Brennej przez Stary Groń

Opis szlaku

Ta trasa to taki klasyk z Brennej, który dobrze się układa w głowie: start w centrum, potem spokojne podejście na Stary Groń, kawał fajnego grzbietu, wejście na Kotarz i na deser Hala Jaworowa – czyli miejsce, gdzie człowiek nagle zaczyna robić zdjęcia nawet drzewom, bo „ładnie się ułożyły w kadr”. To jest wycieczka bez kombinowania logistycznego, bo wraca się pętlą do tego samego punktu.

Pasuje, jeśli chcesz przejść coś konkretnego, ale bez całodziennego tłuczenia kilometrów do nocy. Wychodzi około 15,4 km i mniej więcej 5 godzin samego marszu, więc spokojnie da się to ogarnąć w jeden normalny dzień, z przystankami na jedzenie i rozglądanie się dookoła.

Brenna i start przy amfiteatrze: wygodnie, bo „cywilizacja” pod ręką

Zaczyna się przy amfiteatrze w Brennej, czyli w miejscu, do którego łatwo trafić i gdzie od razu czujesz, że to nie jest start „z pola”. Parkowanie też nie jest tu żadną zagadką – w centrum Brennej działa kilka parkingów (m.in. przy kościele i przy Urzędzie Gminy), więc nie trzeba urządzać poszukiwań jak w teleturnieju.

Pierwszy fragment jest „rozgrzewkowy” – przez chwilę idzie się normalnie po twardej nawierzchni w Brennej, zanim człowiek na dobre wsiąknie w zieleń doliny. To ma swój urok, bo nogi dostają czas, żeby się obudzić, a nie od razu pytają: „serio już?”.

Podejście na Stary Groń: las, podejście i punkt, który warto zapamiętać

Po chwili robi się bardziej górsko. Wchodzisz w spokojniejszy teren, zaczyna dominować las i typowe beskidzkie ścieżki, gdzie tempo samo się ustawia: ani sprint, ani spacer po deptaku. Stary Groń to jedno z tych miejsc, które często wybiera się właśnie „na widok”, bo okolica ma tu kilka konkretnych punktów, które potrafią miło zaskoczyć.

Najważniejszy z nich to wieża widokowa na Starym Groniu. Ma 12 metrów i stoi poniżej szczytu, a z góry zwykle rozciąga się szeroka panorama na doliny Brennej i okoliczne pasma Beskidu Śląskiego – przy dobrej przejrzystości powietrza można wypatrzeć sporo charakterystycznych wierzchołków.
Po drodze przewija się też nazwa „Diabli Młyn” – to kojarzony w okolicy punkt (i taka nazwa, która od razu brzmi, jakby miała własną legendę, nawet jeśli idziesz tu tylko po zwykły spacer).

Grzbiet w stronę Grabowej: miejsce na oddech i klimatyczny przystanek

Dalej tempo często robi się przyjemniejsze, bo pojawiają się odcinki, gdzie można złapać rytm marszu bez ciągłego „podciągania” pod górę. I w tym momencie coraz bliżej jest Grabowa – a Grabowa w praktyce kojarzy się głównie z Chatą Grabową.

Chata Grabowa to schronisko-bufor bezpieczeństwa dla humoru i energii: nawet jeśli planujesz tylko krótki postój, miejsce ma swój klimat, a obok czeka jeszcze Ogród Bajek – czyli taki fragment, gdzie na chwilę robi się bardziej „spacerowo” i bajkowo, zanim znowu wróci górski rytm.

Kotarz: szczyt z charakterem i „Ołtarz Europy”

Kiedy przychodzi moment podejścia na Kotarz, robi się wyraźnie bardziej „celowo” – to już nie jest tylko przemieszczanie się między punktami, tylko wejście po konkretny szczyt. Kotarz ma 974 m n.p.m. i jest jednym z tych wierzchołków w Beskidzie Śląskim, które ludzie lubią, bo w okolicy ładnie układają się grzbiety i często trafiają się fajne panoramy.

Na samym Kotarzu czeka ciekawostka, która wyróżnia to miejsce: Ołtarz Europy – konstrukcja z kamieni pochodzących z różnych krajów (wspomina się nawet o kawałkach meteorytów). Brzmi trochę jak coś, co powinno stać w muzeum, a stoi sobie w górach – i właśnie dlatego łatwo to zapamiętać.

Hala Jaworowa: polana, na której Beskid Śląski robi pokaz

Po Kotarzu przychodzi czas na Halę Jaworową – i to jest jeden z tych fragmentów, dla których ta pętla ma sens sama w sobie. Hala Jaworowa to szeroka polana pod Kotarzem, znana z widoków na sporą część Beskidu Śląskiego. Często wypatruje się stąd Skrzycznego, a przy dobrej pogodzie widać też pasma w stronę Czantorii i dalej.

Fajny jest też kontrast nawierzchni na tej części pętli: w dolinie Hołcyny trafiają się odcinki asfaltowe (takie „do równego kroku”), a potem znów wchodzą typowo leśne ścieżki i górskie dukty, więc wycieczka nie jest monotonna.

Powrót do Brennej: Hołcyna i spokojne domknięcie pętli

Z Hali Jaworowej schodzi się w stronę doliny Hołcyny, a później z powrotem do Brennej. Ten odcinek jest dobry na domknięcie wycieczki bez nerwów: nachylenia robią się łagodniejsze, krok się uspokaja, a w głowie zaczyna się już układać „co było najlepsze”. W okolicy Hołcyny znów wracają twardsze fragmenty pod stopami, bo to część doliny, gdzie normalnie funkcjonuje droga dojazdowa.

Jeśli ktoś lubi startować „z samego wejścia do lasu”, to w dolinie Hołcyny bywa też darmowy parking przy końcówce ulicy, tuż przy rozwidleniu szlaków – ale w tej pętli trzymasz się startu z centrum przy amfiteatrze, więc to raczej ciekawostka na inne podejście.

Mapa szlaku na Kotarz i Halę Jaworową z Brennej

TRASA: Brenna – Stary Groń – Grabowa – Kotarz – Hala Jaworowa – Brenna

Inne szlaki na Kotarz i Halę Jaworową

Ta wersja przez Stary Groń dobrze pokazuje, że na Kotarz można wejść nie tylko najkrótszą linią, ale też trochę bardziej „po drodze”, z dłuższym grzbietem i spokojnym budowaniem rytmu. W okolicy są też warianty, które układają ten sam cel zupełnie inaczej.

Komu zależy na krótszym i prostszym wyjściu, temu lepiej siądzie szlak z Przełęczy Salmopolskiej. Tam praktycznie od razu wchodzi się w górski teren, bez długiego rozkręcania wycieczki, więc to dobry wybór na lżejszy dzień albo spokojny spacer z podejściem pod Kotarz.

Jest też pętla z Brennej przez Hołcynę, która wypada gdzieś pośrodku: nadal bez wielkiej logistyki, ale już z bardziej zwartą trasą i szybszym dojściem na Halę Jaworową. To opcja dla tych, którzy wolą konkretną wycieczkę bez dokładania sobie dłuższego obejścia przez Stary Groń.

Szlak na Kotarz i Halę Jaworową z Brennej przez Stary Groń (FAQ)